நாசக்காரர்கள் ஜாக்கிரதை

இறுதி செய்யப்பட்ட
அன்பின் வார்த்தைகள்
அறிவிக்கின்றன
ஓர் நாசக்காரனின் வருகையை
அடையாளப்படுத்தியதோடு
முடிவடைவதில்லை
உங்கள் செயல்பாடு

தொடர் தாக்குதலை
மேற்கொள்ளும் எவரும்
எதன் பொருட்டும் சோர்ந்துவிடாதீர்கள்

கருணையோடு அளிக்கப்படும்
சிறு அவகாசம்
நாசக்காரனுக்கு அளித்துவிடக்கூடும்
புதிய உற்சாகத்தை

நாசக்காரனென
அழைக்கப்படும் ஓர் நபர்
அவசியம் அவ்வாறு
இருந்தாக வேண்டிய
எந்தக் கட்டாயமும் இல்லையெனும்
சிறு விளக்கத்தை மட்டும்
மனதில் கொள்ளும் நீங்கள்
பிறகு
எதுபற்றியும்
யோசித்துக் கொண்டிருக்கக்கூடாது.

சாரிபோகும் கன்னிமார்கள்

பொழுது இருக்கும் போதே வீடு திரும்பி விடும் சண்முகத்தால் அன்று அவ்வாறு செய்ய முடியவில்லை. அரகண்டநல்லூர் கமிட்டியில் வேலை வளர்ந்து கொண்டே போனது, கமிட்டியை விட்டுக் கிளம்பும் போது இரவு பத்து மணியாகிவிட்டிருந்தது. பத்தரை மணி ரெயிலுக்காக கேட்டை முன்னமே சாத்திவிட்டிருந்தனர். ரயில் வந்து, கேட்டைத் திறக்க அரைமணி நேரத்திற்கு மேலானது. வண்டிக்காரனிடம் அவர் சொன்னார்.
"வண்டியை வேகமாக ஓட்டுடா.''

"வேகமா ஓட்றதுக்கு இது ஏரோப்பிளேன் பாருங்க'' என மெதுவாகக் கூறினான். காலம் காலமாக மாட்டு வண்டியையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பதனால் வந்த கோபம். இருள் அடர்ந்திருந்தது. சாலையைப் பிரித்தறிய முடியவில்லை. இருபுறங்களிலும் புளிய மரங்கள் தொடர்ச்சியாக நின்றிருந்தன. கால்களை நீட்டி தோதாக அவர் அமர்ந்து கொண்டார். இருட்டையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவரை தூக்கம் மெல்ல சூழ்ந்து கொண்டபோது அவனிடம் கூறினார்.
"டேய் தூக்கம் வர்ற மாதிரி இருக்கு. பாத்து ஓட்டுடா.'' அவன் ஏதும் பதில் கூறாமல் வண்டியை ஓட்டினான். ஆவர் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்தார். மாடுகள் மெதுவாக நடந்தன. சக்கரம் மேடு பள்ளங்களைக் கடக்கும் போது அதிக ஒலியெழுப்பின. தனிமையைப் போக்கிக் கொள்ள அவன் மெல்லிய குரலில் பாடத் தொடங்கினான்.
பின்புறம் திரும்பி வண்டிக்குள்ளாக தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் அவரைப் பார்த்தான். பின் மாடுகளின் வாலை வேகமாகத் திருகினான். வண்டி வேகமெடுத்தது அரண்டடித்துக் கொண்டு தூக்கம் கலைந்தவராக எழுந்து பார்த்தார் அவர். எதுவுமே நடக்காதது மாதிரி அவன் வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான். மீண்டும் படுத்துத் தூங்கிப் போனார் அவர்.
கோட்டிக்கல் அருகே ஆறேழு பெண்கள் சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருப்பதை அவர் கண்டார். அவை ஏற்கனவே பழகிய பெண்களின் சாயலை ஓத்திருந்தன.
அவற்றின் அசைவுகளில் இயல்புக்கு மீறிய நளினத்தை உணர முடிந்தது. கொஞ்சிப்பூவின் வாசனை அவருள் கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. அவற்றின் சிரிப்பும் வளையோசையும் அவருக்கு லேசான பயத்தை ஏற்படுத்தின போலும். தன்னை அவை என்ன செய்துவிடும் என்றும் நினைத்துக் கொண்டு பார்வையைக் கூர்மைப்படுத்திக் கொண்டார்.
எங்கும் இருள் சூழ்ந்திருந்தது. கோட்டிக்கல் இருளில் கம்பீரமாக நின்று கொண்டிருந்தது. கையில் தீவட்டிகளுடன் அவை வரிசையாகப் புறப்பட்டன. மெல்லிய பேச்சொலிகளைக் கேட்க முடிந்தது. சிறிது இடைவெளிவிட்டு அவர் பின் தொடர்ந்தார். செங்குறிச்சியார் வீட்டு நிலத்து வழியாக அவை மடவிளாகம் ஏரிக்கரையை அடைந்த போது அவர் மணியைப் பார்த்தார்.
ஏரிக்கரையை அடைந்ததும் அவருள் படர்ந்திருந்த பயத்தின் ரேகைகள் மறைந்துவிட்டிருந்தன. சிவன் கோயிலின் முகப்பு வெளிச்சம் தொலைவில் தெரிந்தது. கரை மேலிருந்து தெற்குத் தெரு வீடுகளை முழுவதுமாகக் காண முடிந்தது. மடவிளாகம் காலனி வழியாக அவை கீழிறங்கி வளமோட்டு பாறைக்குச் சென்றன.
பாறை இருட்டில் ஒரு கூடாரம் போல விரிந்திருந்தது. அருகில் இருந்த இலுப்பை மரம் சூழலின் விகாரத்தைக் கூட்டிக் காண்பித்தது. அவை பாறை மீதேறி சுற்றிலும் பார்த்தன.
அவற்றின் செயல்பாடுகளை மிக நுட்பமாக அவர் கவனித்துக் கொண்டார். பின் அவை கீழிறங்கி வண்டிப்பாட்டை வழியாக நடந்து வாசியம்மன் கோயில் நோக்கி நடந்தன. பாதை கரடுமுரடாக இருந்தது. இருபுறமும் கள்ளியும் ஆடாதொடையும் புதராக மண்டியிருந்தது. சிறிது தூரம் நடந்து அவை தென்னண்டை வீட்டு வாய்க்கால் வழியாக வாசியம்மன் கோயிலை அடைந்தன.
இலுப்பைப் பூக்களின் மணம் எங்கும் வியாபித்திருந்தது. பாறைகள் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக இருந்தன. ஓட்டேரி பக்கம் பாறை நீண்டு சரிந்திருந்தது. ஆள்நடமாட்டம் இருக்கும் போதே கோயில் ஓர் அமானுஷ்யத் தன்மையோடு இருக்கும். யாருமற்ற இந்த இரவில் கேட்கவா வேண்டும் என்று அவருக்குள் கேட்டுக் கொண்டார். அவை கோயிலை வலம் வந்தன.
நீண்ட வரிசையில் நின்று சாமி கும்பிட்டன. அவருக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. பின் வடக்கு நோக்கிச் சென்று ஓட்டேரி வழியாக நடக்க ஆரம்பித்தன. இங்கெல்லாம் ஏதற்கு அவை வந்து செல்கின்றன என்று அவரால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. என்ன நடந்தாலும் இன்று கடைசிவரை அவற்றைப் பின்தொடர்வது என்று மனத்திற்குள் நினைத்தபடி பின் தொடர்ந்தார்.
அவற்றிற்கு பாதைகள் நன்கு பரிச்சையமாகி இருந்ததை உணர முடிந்தது. ஓட்டேரி காலனி வழியாக ஓட்டேரித் தெருவுக்குள் நுழைந்தன. அப்போது நாய்கள் பெருங்குரலெடுத்துக் குரைத்தன. தெருவில் பலர் தூங்கிக் கொண்டிருந்தனர். சிறு சலனமுமின்றி அவை வரிசையாக நடந்தன. கையில் பிடித்திருந்த தீவட்டிகள் அப்படியே எரிந்து கொண்டிருந்தன.
ஆச்சரியம் நீங்காமல் அவர் அதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவை வரசித்தி வினாயகர் கோயில் வழியாக நடந்து திருக்கோயிலூர் ரோட்டை அடைந்தன. சாலையில் நிசப்தம் கூடியிருந்தது. இரண்டாவது ஆட்டம் விட்டு மக்கள் சென்று விட்டிருந்தனர். இராமலிங்க சாமி மடத்தில் மட்டும் ஒரு சிறிய விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது. அவை வடக்கு நோக்கி நடந்து பள்ளிக்கூடச் சந்தில் திரும்பி, வெள்ளக்குளத் தெருவில் நடக்க ஆரம்பித்தன.
வெள்ளக்குளம் நீரால் நிரம்பியிருந்தது. நீரில் பாசியேறி இருந்தது. தெருவில் கட்டப்பட்டிருந்த மாடுகள் கால்களை உதைத்து சப்தமெழுப்பின. நாய்கள் தொடர்ந்து குரைத்துக் கொண்டிருந்தன.



அய்யனார் கோயில் பூசாரி வீட்டருகே ஓர் உருவம் உட்கார்ந்திருப்பதை உணர முடிந்தது. நெருங்க நெருங்க அது ஊர்சாமுட்டு வைத்திக் கவுண்டர் என்பது தெரிந்தது. சிறுநீர் கழித்துவிட்டு அவர் எழுந்து திரும்பவும் அவை எதிர்படவும் சரியாக இருந்தது. பயத்தால் வெளிறி அவர் கீழே சரிந்தார்.
அவருக்கு உதறல் எடுத்தது, மூச்சு விடுவது சிரமமாக இருந்தது. கீழே விழுந்தவரைக் கடக்கும் போது குனிந்து பார்த்தார். பின் வேகவேகமாக நடந்தார்.
அவை வண்டிப் பாதையைக் கடந்து, மாந்தோப்பு வழியாக திருவண்ணாமலை ரோட்டை அடைந்தன. சாலையின் இருபுறமும் புளிய மரங்கள் தொடர்ச்சியாக இருந்தன. பகலைவிட இரவில்தான் மரங்கள் மிக நெருக்கத்தில் இருப்பதை உணர முடிகிறது. சிள்வண்டுகளின் இரைச்சல் தொடர்ந்து கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது.
அவை மேற்கு நோக்கி நடந்து பச்சபுள்ளா குளத்தை அடைந்தன. குளம் எந்த சலனமுமற்று மிக அமைதியாக இருந்தது. அவை தங்களது ஆடைகளைக் களைந்து குளத்திற்குள் இறங்கின. அசல் பெண்களைப் போன்றே இருந்தன.
அவற்றின் அழகும் வனப்பும் அவரைக் கிளர்ச்சியடையச் செய்தன. ஆனாலும் அவர் சுதாரித்துக் கொண்டார். அவை குளத்திற்குள்ளாக ஓங்காரமாக நீந்தின. சாதாரணமாக அதைப் போன்று யாராலும் நீந்த முடியாதென நினைத்துக் கொண்டே, அவை நீந்தும் அழகைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
ஒன்றன் பின் ஒன்றாக மஞ்சள் தேய்த்து உடல் முழுக்க மஞ்சளைப் பூசிக் குளித்தன. சிறிது நேரத்திற்கு பின் அவை கரையேறி ஆடைகளை ஊடுத்திக் கொண்டன. அவற்றின் முகங்கள் தீச்சுவாலைகள் போன்று பிரகாசமாக இருந்தன. பின் அவை மெல்ல நடந்து கோணமலைக்குச் செல்லும் பாதையில் நடக்க ஆரம்பித்தன. இனிமேலும் அவற்றைப் பின் தொடர்வது ஆபத்தில் முடிந்துவிடலாம் என நினைத்தவர் திரும்பி வேக வேகமாக வீடு நோக்கி நடந்தார்.
சரிவில் வண்டி வேகமாக இறங்குவது போன்றிருந்த போது தான் அவருக்குத் தூக்கம் பிரிந்தது. விழித்தவர் பச்சபுள்ளா குளத்தைக் காணாது திகைத்தார். தான் எங்கிருக்கிறோம்; மணி என்ன என்ற யோசனை அவருக்குள்ளாக ஓடத்தொடங்கிய போது தான், அதுவரை அவர் கண்டு கொண்டிருந்த நீண்ட கனவிலிருந்து அவரால் விடுபட முடிந்தது. கடிகாரத்தைப் பார்த்தார். மணி மூணாக இன்னும் கொஞ்ச நேரமே இருந்தது.
பதற்றத்தால் உடல் நன்றாக வேர்த்து ஈரமாகயிருந்தது. எழுந்து அமர்ந்தபடி சுற்றும்முற்றும் பார்த்தார். வண்டி பில்ராம்பட்டு மேட்டைக் கடந்து கோட்டிக்கல் நோக்கி இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. கோட்டிக்கல் இருளில் உருண்டு திரண்டிருந்தது. ஆள் நடமாட்டம் ஏதும் தென்படவில்லை. இருளில் அவர் ஆழ்ந்து பார்த்தார். புதர்களும் பாறைகளையும் தவிர வேறொன்றையும் அவரால் காண முடியவில்லை. ஒரு சில நாய்கள் படுத்துக்கிடந்தன. சிறு பறவைகளின் சப்தம் விட்டுவிட்டு கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. வண்டியின் சக்கரங்கள் அதிக சப்தமெழுப்பிய போது அவர் அவனிடம் கூறினார்.
"டேய் வண்டிய செத்த நிறுத்துடா.'' வண்டி நின்றதும் அவர் இறங்கிக் கொண்டு வண்டிக்காரனை நெருங்கி வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டு போகச் சொன்னார். அவர் அவ்வாறு கூறியதும் அவன் ஏதும் புரியாதவனாக அவரைப் பார்த்துக் கேட்டான்.
"நீங்க வரலயா?''
"நா ஏரிக்கரையால நடந்து வர்றேன்'' ஏனக் கூறியவர், ரோட்டிலிருந்து இறங்கி ஏரி நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தார்.
நிலவொளியில் ஏரியின் விஸ்தீரணத்தை நன்கு உணரமுடிந்தது. ஏரிக்குள்ளாக இறங்கிய பிறகுதான் அவர் தனிமையை உணர்ந்தார். தனிமை அவருள் பயத்தை ஏற்படுத்த கன்னிமார்களின் கனவு அதை அடர்த்தியாக்கியது. பரந்து விரிந்து காணப்பட்ட தெற்கு கரை மீதிருந்த அரசமரத்தைப் பார்ப்பதற்கே பயமாக இருந்தது. நீரின்றி பாளம் பாளமாக வெடித்துக் கிடந்தது.



ஓங்கி வளர்ந்திருந்த கருவேல மரத்திலிருந்த சிள்வண்டுகளின் இரைச்சல் ஏரி முழுக்க எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது. பக்கத்து கிராமத்திற்கு மின்சாரம் கொண்டு செல்லும் மின்கம்பங்களின் வரிசையை இருட்டில் பார்ப்பதற்கு ஒரு வலைக்கோட்டை போல ரம்மியமாகயிருந்தது. நடந்து நடந்து பாட்டை நன்கு தேய்ந்திருந்தது. திரும்பிப் பார்க்காமல் அவர் தேய்ந்த பாட்டை மீது வேக வேகமாக வீடு நோக்கி நடந்தார்.
பாதை நீண்டு கொண்டே இருந்தது. இருளின் தனிமை யாரோ பின் தொடர்ந்து வருவதைப் போன்ற உணர்வை அவருள் ஏற்படுத்தியது. அதனால் உடல் நடுக்கமுற்று வேர்க்கத் தொடங்கிய போது அவரது நடையில் வேகம் கூடியது. தான் தனியாக வந்திருக்கக் கூடாது என்று நினைத்தவர் பல இரவுகளில் அதே வழியாக வந்திருப்பதையும் நினைத்தபடியே வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினார். நீண்ட பாம்பென நெளிந்து வளைந்து கிடந்தது பாதை. இடைவிடாத பூச்சிகளின் இரைச்சல் தனிமையின் அடர்த்தியைக் கூட்டிக் காட்டிய போது அவர் ஆயி குளத்தை நெருங்கியிருந்தார்.
குளத்திற்குள்ளிருந்து கால் அலம்பும் சப்தம் வர மீண்டும் அவரை பயம் பீடித்துக் கொண்டது. வேகமாக நடந்து குளத்தைக் கடக்க முயற்சித்தவரை பெயர் சொல்லி ஒரு குரல் அழைத்தது. ஆனால் அந்தக் குரல் ரொம்ப பரிச்சயமானவரின் குரலைப் போன்று இருந்ததால், அவருக்கு சற்றுத் தெம்பு வந்தது. மூச்சை நன்கு இழுத்துவிட்டபடி குளத்திற்குள்ளாகப் பார்த்துக் கேட்டார்.
"யாரது?''
சிறிய மௌனத்திற்கு பிறகு குரல் ஒலித்தது.
"என்னத் தெரியல?''

யோசிப்பு நீண்ட அமைதியை அவருள் ஏற்படுத்திய போது மீண்டும் அந்தக் குரல் ஒலித்தது.
"டேய் பயந்தாங்கொள்ளி. நான்தான்டா கணேச மாமா.''
அவர் திரும்ப கேட்டார். இந்த முறை பயம் முற்றிலுமாக நீங்கிவிட்டிருந்தது.
"எந்த கணேச மாமா?''
"உனக்கு எத்தன கணேச மாமா இருக்காங்க. செங்குறிச்சாமூட்டு கணேச மாமான்னா தான் தொரைக்கு வௌங்குமோ?''
எனக் கேட்டுக்கொண்டே மெல்ல படியேறி வந்தார் அவர். இவருக்குப் பயமாகவும் இருந்தது. கரைக்கு வந்ததும் இவர் குனிந்து அவரின் கால்களைப் பார்த்தார். இவர் கால்களைப் பார்ப்பதை கவனித்துவிட்ட அவர் கேட்டார்.
"என்ன கால் இருக்குதா? இல்ல இன்னும் பேய் பிசாசுன்னுதான் நெனைச்சிக்கினு இருக்கியா?''
அவர் கேட்ட பிறகுதான் இவருக்கு இயல்பு திரும்பியது. இனி எந்தப் பயமும் இல்லை என்று நினைத்தவர், எட்டி குளத்திற்குள்ளாகப் பார்த்தார். குளத்தில் குட்டை போல் தேங்கியிருந்த நீரில் நிலவின் நகர்வு மங்கலாக ஒளிர்ந்தது. வீடு நோக்கி இருவரும் நடக்கத் தொடங்கிய போது அவரிடம் கேட்டார்.
"என்ன மாமா இந்நேரத்துல இங்க.''
"வயித்த கடுக்கற மாதிரி இருந்திச்சி அதான்'' என்று பேச்சை இழுத்தவர் இவரைப் பார்த்துக் கேட்டார்.
"நடு ராத்திரில பேயாட்டம் திரியரவன் நீ. இன்னாத்துக்கு பேய் அறஞ்சவனாட்டம் இருக்க. எப்ப இருந்து இந்தப் பயம்...'' இவர் மௌனமாகவே இருந்தார். அவர் அவ்வாறு கேட்டது இவருக்கு அசிங்கமாகவும் இருந்தது. தேவையில்லாமல் தான் ஏன் பயந்தோம் என்று யோசித்துப் பார்த்தவருக்கு, நீண்ட கனவு நினைவுக்கு வந்தது. உடனே மயிர்க்கால்கள் சிலிர்த்துக் கொண்டன. இவரின் மௌனத்தை கலைப்பவராக அவர் கேட்டார்.
"அப்படி என்னதான் யோசிக்கிற.''
சிறிது நேர அமைதிக்குப் பின், அவரிடம் தான் கண்ட கனவை ஒன்று விடாமல் விவரித்தார் இவர். சுவாரசியத்துடன் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அவர், இவரிடம் கேட்டார்.
"சாதா ஒரு கனவுக்காகவா யாராவது பயப்புடுவாங்க?''
இவர் இடைமறித்துக் கூறினார்.
"மாமா கனா மாதிரியே தெரியல. ஏதோ நெஜத்துல நடந்த மாதிரி தான் தோணுது.''
"சொம்மா பெனாத்தாதடா. வெறும் கனவுதான் அது.'' உரையாடல் நீண்டு கொண்டே வந்த போது சிவன் கோயில் சகடை நிறுத்தும் இடத்தை அடைந்து விட்டிருந்தனர். அப்போது அவர் கூறினார்.
"மனச போட்டு கொழப்பிக்காமா போயிப்படுடா''
இவர் தலையாட்டியபடியே நடுத்தெருவுக்கு செல்லும் பாதையில் திரும்ப, அவர் வீடு நோக்கி கிழக்குப் பக்கமாக சென்றார்.

தன்னை யாரோ தட்டியெழுப்புவதை உணர்ந்து கண்விழித்துப் பார்த்தபோது அவர் திண்ணையில் படுத்திருந்தார். தான் எப்படி இங்கு வந்து சேர்ந்தோம் என்று அவருக்கு குழப்பமாக இருந்தது. கையில் காபி டம்ளருடன் நின்றிருந்த அவரது மனைவி அவரிடம் சொன்னாள். "ஏங்க ஊர்சாமுட்டு வைத்திக்கவுண்டர் செத்துட்டாராம்.''
அவள் கூறியதும் பதற்றம் கூடி அவரை ஒரு உலுக்கு உலுக்கியது. சுவாசிப்பதில் சிரமம் ஏற்பட்டது. நடுக்கம் மெல்ல உடல் முழுக்கப் பரவ ஆரம்பித்தது. நா வறண்டு பேச முடியாமல் போனது. முந்தின இரவு அரங்கேறிய சம்பவங்கள் தெளிவான காட்சிகளாக அவரது மனதில் புரளத் தொடங்கின. அவரிடம் தோன்றும் மாற்றங்களை அவரது மனைவி உன்னிப்பாகக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள். நன்றாக தூங்கிக் கொண்டிருந்தவரை எழுப்பி விட்டோமோ என்று நினைத்துக் கொண்டவாறே கூறினாள்.
"ஏங்க இந்த காபியக் குடிங்க.''
அவர் மௌனமாக காபியை அருந்தத் தொடங்கினார். அவரது கைகளில் நடுக்கத்தின் மெல்லிய இழைகளை உணர முடிந்தது. காபியை குடித்து முடித்துவிட்டு அவளிடம் கேட்டார்.
"எப்படி செத்தாரு?''
"ராத்திரி ஒண்ணுக்கு போனவர, கன்னிமார்ங்க அறஞ்சிருக்கும்னு பேசிக்கிறாங்க.''
அவளின் பதில் அவரை மேலும் பீதியடையச் செய்தது. பார்வை மங்கிக் கொண்டு வந்தது. அதற்குமேல் அவரால் எதையும் பேசமுடியவில்லை. தெருவையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அன்றிலிருந்துதான் உறக்கம் பிடிக்காமல் உளறத் தொடங்கினார். அவருக்கு சித்தம் கலங்கிவிட்டதென ஊர் பேசிக் கொண்டது.

நவீனத்துவத்தின் கோமாளி - 2

நான், எழுத்தாளர் அசதா, கவிஞர் கண்டராதித்தன் மூவரும் சந்தர்ப்பம் வாய்க்கும் போது சந்தித்து உரையாடுவது வழக்கம். அவ்வாராணதொரு தருணத்தில் எங்கள் உரையாடல் நடிகர் வடிவேலு மீது குவிந்தது. அப்போது நான், “கடும் மனநெருக்கடியில் இருந்த காலகட்டங்களில் வடிவேலு தன் நகைச்சுவை நடிப்பு மூலம் ஒரு அண்ணனைப்போன்று என்னை மெல்ல, அதிலிருந்து விடுவித்தார்” என்று சொன்னேன். இதையே அசதாவும், “மனநெருக்கடி மிகுந்திருந்த காலகட்டங்களில் இளையராஜா மற்றும் வடிவேலுவின் உதவியில்லாமல் என்னால் ஒருபோதும் மீண்டிருக்கவே முடியாது” என்று கூறினார். இதே வார்த்தைகளில் கூறினாரா என்று உறுதியாக கூற முடியாது. ஆனால் மேற்கண்ட அர்த்தத்தில் தான் சொன்னார் என்று என்னால் உறுதிபடுத்திட முடியும்.

கடந்த 2008 ஜனவரி மாதத்திலிருந்து ஓராண்டுக்கு கடும் மனநெருக்கடியில் நான் உழல வேண்டியிருந்தது. சிலரின் பொருட்டு அம் மனநெருக்கடியை நானே வலிந்து வாங்கிக் கொண்டேன். இதுவரையிலான என் வாழ்நாட்களில் அதுபோன்றதொரு காலகட்டத்தை சந்தித்தது கிடையாது. தீவிர மனநெருக்கடியிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்வதில் மருந்து மாத்திரைகளின் பங்கு ஒரு எல்லை வரை மட்டுமே பயன்பட்டது. அதையும் தாண்டி அநேக இரவுகளில் தொலைக்காட்சியில் மாறிமாறிப் பார்த்த வடிவேலுவின் நகைச்சுவை காட்சிகள் மூலமே நான் மெல்ல இயல்புநிலைக்கு திரும்ப நேர்ந்தது. மேற்கண்ட நிகழ்வுகளை கூறுவதன் மூலம் யாருடைய இடத்தையும் வலுவாக நிருவி விடமுடியும் என்றும் நான் கருதவில்லை. எவ்வித உள்நோக்கமும் இன்றியே எழுதுகிறேன். ஆக வடிவேலுவின் நகைக்சுவை நடிப்பு, கடுமையான கால கட்டங்களில் இருந்து நான் மேலேறி வருவதற்கான ஏணியாக இருந்திருக்கிறது என்று என்னால் உறுதியாகக் கூறமுடியும்.

என்னுடைய நண்பர்கள் வட்டத்திற்கும் கூட வடிவேல் மிகவும் நெருக்கமானவராகவே இருந்து கொண்டிருக்கிறார். ஆவணங்கள் தட்டச்சு செய்து கொடுக்கும் என் நண்பர் குமாரிடம் வடிவேலு நடித்த நகைச்சுவை காட்சியின் ஒரு சிறு கீற்றை மட்டும் சொன்னால் போதும், அடுத்த நொடி அவர் வடிவேலுவின் நகைச்சுவை சூழலில் சிக்கி, தன்னையும் மறந்து வடிவேலு நடித்த படங்களில் இருந்து ஒவ்வொரு காட்சியாக கூறிக்கொண்டே செல்வார். அனைவரும் விழுந்து விழுந்து சிரிப்போம். ஒரு கட்டத்தில் அவர் நாய் சேகராகவே மாறிவிடுவார். பிறகொரு தருணத்தில் அவருள் இருந்து சினேக் பாபு எழுந்து வருவதை காணமுடியும். இப்படியாக எங்கள் நட்பு வட்டத்திலேயே தீப்பொறி திருமுகம், கைப்புள்ள, ஏட்டு ஏகாம்பரம் போன்ற அடைமொழிகளோடு நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள். மேற்கண்ட நிகழ்வுகள் மூலமே சமூகத்தில் வடிவேலு எனும் நடிகர் எந்தளவிற்கு ஊடுறுவி இருக்கிறார் என்பதை நாம் உணர முடியும். வடிவேலுவின் எந்த செயல் அவரை இந்த இடம் நோக்கி அழைத்து வந்தது என்பதை அறியும் முன்பாக நாம் நகைச்சுவை நடிப்பின் வகைகளைப் புரிந்து கொள்வதன் மூலம் நாம் இன்னும் தெளிவான சித்திரங்களை பெறமுடியும்.

உலகம் முழுவதும் நகைச்சுவை நடிப்பு இருபெரும் பிரிவுகளாகவே பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. அவை ‘ஸ்லாப்ஸ்டிக் காமெடி’ (slapstic comedy) ‘ஸ்டேன்ட் அப் காமெடி’ (stand up comedy) என்பன ஆகும். (இரு வகைகளையும் தமிழ்படுத்த நினைத்து, என் போதாமையினால் அப்படியே ஒலிபெயர்ப்பு செய்ய நேர்ந்துவிட்டது) மேற்கண்ட இருவகைகள் தவிற, இன்னும் சில வகைகள் இருப்பதாக அரங்க மற்றும் திரைக்கலை அறிஞர்கள் கூறினாலும், அவற்றைப் பற்றிய விரிவான தகவல்கள் இல்லை. எனவே மேற்கண்ட இருவகைகளை மட்டுமே நான் எடுத்துக்கொள்கிறேன்.

ஸ்லாப்ஸ் டிக் வகை நடிப்பென்பது, நடிகனின் உடல் அசைவுகள், மற்றும் உணர்ச்சிகள் சார்ந்து இயங்குவது. ஒரு நடிகனுக்கு உடலே பிரதானம். உடல் மொழி மூலமே அவன் தொடர்ச்சியாக பிம்பங்களை உருவாக்கிச் செல்ல முடியும். ஆக உடல் மொழியைப் பயன்படுத்தி நிகழ்த்தப்படுபவை இவ்வகை நடிப்பு. மௌனப் படக் காலந்தொட்டு தன்னை விரிவு செய்தபடியே இருக்கிறது இந்நடிப்பு வகை. ஸ்லாப்ஸ்டிக் வகை நடிப்பிற்கு மிகச் சரியான உதாரணம் திரைமேதை சார்லி சாப்ளின் தான். நகைச்சுவை நடிப்பிற்கு அதிக அழுத்தத்தையும், குவியத்தையும் ஏற்படுத்தியவரும் அவரே. தமிழ் திரை உலகில் இம்முறையை வெகு சிலரே பயன்படுத்துகின்றனர். இவ்வகை நடிப்பை வெளிப்படுத்த கடும் உழைப்பை கொடுத்தாக வேண்டியிருப்பதே இதற்கு காரணமாகும்.




ஸ்டேன்ட் அப் வகை நடிப்பு என்பது ஒரு நகைச்சுவை துணுக்கைச் சொல்லி அனைவரையும் சிரிக்க வைப்பதாகும். பெரும்பாலான தமிழ்த் திரைப்படங்கள் இவ்வகையைத்தான் தொடர்ந்து பயன்படுத்தி வருகின்றன. ‘ஜெயிக்க போவது யாரு’ ‘சிரிக்கலாம் வாங்க’ போன்ற தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள் இவ்வகைக்கு சிறந்த உதாரணங்கள். தெரிந்தோ தெரியாமலோ நமது நடிகர்கள் இவ்வகை நடிப்பை மட்டும் தொடர்ந்து உற்பத்தி செய்து வருகின்றனர். ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் நாம் இவ்வகை நகைச்சுவை நடிப்பை அனுபவிக்க முடியாது. சலிப்பாக உணர வேண்டியிருக்கும். இவ்வாறான காலகட்டத்தில் தான் நடிகர் வடிவேலுவின் திரைப்பிரவேசம் நிகழ்கிறது. அவரும் ஒரு கட்டம் வரை தொடர்ந்து ஒரே மாதிரி நடிப்பை உற்பத்தி செய்பவராகவே இருந்தார். ஆனால் காலம் அவருக்கு எது நடிப்பு என்பதை சரியான தருணத்தில் உணர்த்தியது. அங்கிருந்து தான் வடிவேலுவின் விஸ்வரூபம் உருக்கொள்ளத் தொடங்கியது. தனக்கெதிரே தூக்கி எரியப்பட்ட நிகழ்த்துகலையின் மாயக்கயிற்றை இறுகப் பற்றிக் கொண்ட வடிவேலு, அதன் பிறகே காலத்தால் அழிக்க முடியாத நகைச்சுவை நடிப்புகளை வழங்கினார்.

நாகேஷிற்கு பின்பான காலகட்டத்தில் நகைச்சுவை நடிகரின் தேவை தமிழ் திரையுலகில் மிகவும் குறை அர்த்தத்தோடு புரிந்து கொள்ளப்பட்டது. இழித்தும் பழித்தும் பேசுவது, எட்டி உதைப்பது, என்று நகைச்சுவை பாத்திரம் தன்னை மெல்ல குறுக்கி கொள்ளத்தொடங்கியது. திரைப்படத்தோடு ஒட்டாமல் நகைச்சுவைக்கென்று ஒரு தனிப்பாதை(track) ஏற்படுத்தப்பட்டது. நகைச்சுவை பகுதிக்கு மட்டுமே எழுத நம் கோடம்பாக்கத்தில் ஆட்கள் உருவானார்கள். அதன் பின் சிலகாலம் காலச் சக்கரம் அவர்களையும் சுமந்து கொண்டு ஓடியது. நாளடைவில் இந்த முறை மெல்ல சலிப்படைய ஆரம்பித்தது. கற்பனை வரட்சியால் நமது நகைச்சுவை பகுதியை மட்டும் எழுதுபவர்கள் (comedy track writers) ஒரே மாதிரியாக எழுதி எழுதி சலித்துப் போனார்கள். உண்மையில் வடிவேலுவின் வெற்றிக்கான விதை அங்குதான் ஊன்றப்பட்டது என யூகிக்க இடமிருக்கிறது.

வடிவேலுவும் திரும்ப திரும்ப ஒரே மாதிரி நடிக்கவில்லையா, அவருக்கென்றே தனியான பாதை (track) எழுதப்படவில்லையா என்ற கேள்வி நம்முன் தோன்றாமல் இல்லை. திரும்பத் திரும்ப சலிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடிய வடிவேலுவின் நகைச்சுவை நடிப்புகள் பார்வையாளர்களால் தயவுதாட்சன்யமின்றி நிராகரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ‘இம்சை அரசன் 23-ம் புலிகேசி’யைப் பார்த்து அதன் சரடு போன்றே பின்னப்பட்ட ‘இந்திரலோகத்தில் ந அழகப்பன்’ எனும் திரைப்படம் மக்களால் அதிரடியாக நிராகரிக்கப்பட்டது. ஆக ஒரு நடிகனின் நடிப்பு தொடர்ந்து பல்வேறு தளங்களில் பயணிப்பதாகவும், உள்ளார்ந்த வளர்ச்சியோடு கூடிய அழகியலைக் கொண்டதாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதை நம்மால் உணர முடிகிறது.

ஆனால் வடிவேலுவின் ஒரு சில பாத்திரங்கள் ஒருபோதும் நம்மால் மறக்கவோ கடந்து சென்றுவிடவோ முடியாத வகையில் உருவாக்கப்பட்டிருப்பதை உற்றுநோக்கிப் புரிந்து கொள்ளலாம். ‘கைப்புள்ள, நாய் சேகர், தீப்பொறி திருமுகம், சினேக் பாபு’ போன்ற பாத்திரங்கள் காலத்தால் அழிக்க முடியாததாகும். இந்த இடத்தில் நாம் நடிகர் விவேக்கின் நடிப்பு பாணியையும் ஒப்பிட்டு உற்றுநோக்கி சில தெளிவுகளை பெற முடியும். வடிவேலுவிற்கு முன்பாக விவேக் தான் சில ஆண்டுகளுக்கு தொடர்ந்து முன்னிலையில் ஓடிக்கொண்டிருந்தார். ஒரு கட்டத்திற்குமேல் விவேக்கின் நடிப்பு சலிப்பை ஏற்படுத்தியது. அதற்கு முக்கிய காரணம் உடல் மொழியின் போதாமையே. விவேக் பெரிதும் உரையாடல்கள் வழியே நகைச்சுவை பாத்திரங்களை கட்டமைத்து வந்தார். விவேக்கின் போதாமையினால் ஏற்பட்ட வெற்றிடத்தை தனதாக்கிக் கொண்டு எந்த ஆரவாரமுமில்லாமல் வடிவேலு தொடர்ந்து ஓட ஆரம்பித்தார். “தலைநகரம்” படத்தில் பிரகாஷ்ராஜ் முன் நின்றபடி வடிவேலு, “பில்டிங் ஸ்ட்ராங்கு... பேஸ்மட்டம் வீக்கு”, என்று கால்கள் நடுங்க சிறுநீர் கழித்தபடி பேசும் உரையாடலை நான் ரசிப்பது போலவே ரசித்து என் மகளும் சிரிக்கிறாள். “சார் கிணத்த காணோம்” என்று புலம்பியபடியே புகார் செய்ய வரும் வெள்ளந்தியான வடிவேலுவின் நகைச்சுவை பகுதியையும் என் மகள் ஆர்வத்தோடு, எப்போது ஒளிபரப்பப்பட்டாலும் பார்த்து, விழுந்து விழுந்து சிரிக்கிறாள். அறிவு தளத்தில் மட்டுமே இயங்கி வந்த விவேக் இந்த இடத்தில் தான் தன் ஒட்டத்தை மெல்ல இழந்தாரோ என்றும் தோன்றுகிறது.
-தொடரும்

சாலமிகுத்துப் பெயின்

நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்; அந்த இரவில் ஒரே கட்டிலில் இருவர் படுத்திருப்பர். ஒருவர் எடுத்துக் கொள்ளப்படுவார்; மற்றவர் விட்டு விடப்படுவார். இருவர் சேர்ந்து மாவரைத்துக் கொண்டிருப்பர். ஒருவர் எடுத்துக் கொள்ளப்படுவார்; மற்றவர் விட்டு விடப்படுவார். இருவர் வயலில் இருப்பர். ஒருவர் எடுத்துக் கொள்ளப்படுவார்; மற்றவர் விட்டு விடப்படுவார். அவர்கள் இயேசுவைப் பார்த்து, “ஆண்டவரே இது எங்கே நிகழும்” என்று கேட்டார்கள். அவர் அவர்களிடம், “பிணம் எங்கே இருக்கிறதோ அங்கேயே கழுகுகளும் வந்து கூடும்” என்றார்.-லூக்கா 17, வசனம் 34-37.

என்னை அதீத நுட்பத்துடன் அவள் நிராகரித்ததிலிருந்து இக்கதை தொடங்குகிறது. அல்லது அதற்கு முன்பாகவே கூட தொடங்கிவிடும் சாத்தியமும் இருக்கிறது. இது கதையாக எழுதப்பட வேண்டுமென்பதில் அவள் காட்டிய ஆர்வமே கணிப்பொறி விஞ்ஞானியான என்னை தீவிரத்துடன் எழுத வைப்பதாக உணருகிறேன். அவள் மீதான எனது பிரியத்தை குறைந்த பட்சம் தெரிவித்துவிட முடியும் என்ற ஆசையாகவும் இருக்கலாம். நிராகரிக்கப்பட்ட வெற்று மனத்திற்கு வருணணைகளில் ஆர்வமோ அக்கறையோ ஏற்படாதென்பதால் கதையின் மொழி மிகவும் வறட்சியானதொன்றாக மாற்றம் கொண்டிருப்பதை தயவு செய்து பொறுத்துக் கொள்ளவும்.கணிப்பொறி மென்பொருள் தயாரிப்பு நிறுவனத்தில் ஓர் இளநிலை விஞ்ஞானியாக இருக்கும் எனக்கும், அவளுக்குமான உரையாடல் வெகு சாதாரணமாகத்தான் நடந்தேறியது. இப்போது நினைத்தாலும் கூட அதில் எந்த ஆச்சரியத்தையும் உணரமுடியவில்லை. என்னுடைய ஒவ்வொரு கட்ட வளர்ச்சியிலும் அவளது அன்பு என்னை மேலும் ஓர் அங்குலமாவது நகர்த்தவே செய்திருக்கிறது. அது இந்த நிமிடம் வரையிலும் நீள்வதாகவே நான் நம்புகிறேன். அது எந்த அளவிற்கு தொடர சாத்தியமுள்ளதோ அதே அளவிற்கு மறுக்கப்படுவதற்கு வாய்ப்பிருப்பதாகவும் எண்ணுகிறேன்.

அதிகப் பனிப்பொழிவு காணப்பட்ட ஓர் நாளின் முன்னிரவில் நான் அவளிடம் கேட்டேன்.“என்னை எப்படி உள்வாங்கிக் கொண்டிருக்க”நான் கேட்டு விட்டு அவளைப் பார்த்தேன் அந்த வினாடியில் அவள் மீது படர்ந்த பதற்றத்தை தெளிவாக உணரமுடிந்தது. இருவராலும் பேசிக்கொள்ள முடியாத சூழல். சமீப நாட்களாக மணித்துளிகள் இவ்வாறாகத்தான் கழிந்து கொண்டிருக்கின்றன. அதன் பிறகான இரண்டு மூன்று சந்திப்புகள் மிகவும் தட்டையாக நடந்தேறின. என் மீதான அவளது அபிப்ராயம் மெல்ல மாறியிருக்கக் கூடுமென நினைத்துக் கொண்டேன்.வேறொரு சந்தர்ப்பத்தில் மீண்டும் அவளைக் கேட்டேன்.“நான் கேட்டதற்கு பதிலே இல்லையா”வெகு அலட்சியத்துடன், மிகுந்த பாதுகாப்போடும் அவள் கூறினாள்.“எப்பவும் போலத்தான் நான் உன்ன நெனச்சிகினு இருக்கேன்”“நா இது மாதிரியான பதிலை உங்கிட்ட இருந்து எதிர்பாக்கல” என்று நான் கூறியதும் அவளது விழிகளில் கோபத்தின் சாயைகள் மின்னத் தொடங்கின. நெடிய மூச்சை உள்ளிழுத்தபடி என்னை நோக்கிக் கேட்டாள்.“என்னை எப்படி நீ நெனச்சிகிட்ட”அவளின் இந்த கேள்வி என்னுள் கலவரத்தை ஏற்படுத்தியது. சொல்லப்படாத வார்த்தைகளும் புரிந்து கொள்ளப்படாத பிரியமும் என்னுள் அப்படியே தேங்கிக் கிடந்தன. கல்லெறிந்த குளத்தின் அதிர்வுகளைப் போல மெல்ல அவளது இருப்பும் இயக்கமும் எனது மனதில் கவியத் தொடங்கிய போது, நான் தூக்கத்தை இழக்கத் தொடங்கியிருந்தேன். நீண்ட இரவுகளையும் குட்டி பகல்களையும் கற்பனை செய்து பார்க்கத் தொடங்கினேன். என் மனதில் உள்ளதை அவளிடம் எப்படி சொல்வது என்ற குழப்பமும், சொன்னால் எப்படி அவள் எடுத்துக் கொள்வாள் எனும் ஐயமும் என்னை மெல்ல அரிக்கத் தொடங்கியிருந்தது. ஒரு பெண்ணிடம் தன் காதலை (சில நேரங்களில் இவ்வார்த்தை புனிதமானதாகவும், பல நேரங்களில் கலாசாரத்தை சீர்குலைப்பதாகவும் புரிந்து கொள்ளப்படுவதன் அர்த்தம்தான் இன்னும் விளங்கவில்லை) சொல்வதில் உள்ள சூழ்ச்சமங்கள் என்னிடம் சிறிது கூட கிடையாது.எனக்கு திருமணம் ஆகிவிட்டிருந்தாலும் கூட காதலைச் சொல்வதில் போதிய தேர்ச்சி இல்லை என்பதை உணர்ந்தே இருந்தேன். தேக்கி வைக்க தேக்கி வைக்க வேகம் கூடும்தானே? கடைசியில் அப்படித்தான் நடந்தது. நானும் சில உத்திகளை கையாண்டு பார்த்தேன். சமீபத்தில் வெளியான ஓர் கட்டுரையில், “அன்பு, பாசம், நட்பு, காதல் எனும் வகைகளில் உறவுகள் கிளைத்துக் கிடப்பதாகவும், அப்படி எனில் அவளுக்கும் எனக்குமான உறவுக்கு என்ன பெயர் என்று கேட்டு, ஆம் அதுவேதான் என்று முடிக்கபட்டிருக்கும். ஆழ்ந்து யோசித்தாலும் கூட அக்கட்டுரையை யார் எழுதியது என்பதை நினைவில் கொண்டுவர முடியவில்லை. இந்தக் கட்டுரையை அவளிடம் காட்டி கேட்டேன்.“எனக்கும் உனக்குமான உறவுக்கு என்ன பெயர்?”கட்டுரையை திரும்பத் திரும்ப வாசித்தவள் என்னிடம் கூறினாள்.“நான் நினைக்கும் வார்த்தை அதில் இல்லை”ஆச்சரியத்தோடு அவளிடம் கேட்டேன்.“என்ன வார்த்தை?”நான் முடிக்கும் முன்பாகவே மிகவும் இயல்பாகவும், குரலில் லேசான பதற்றத்துடனும் கூறினாள்.“சகோதரப் பாசம்”அவளின் வார்த்தையை ஓரளவு முன்கூட்டியே தீர்மானித்திருந்தேன். அக்கட்டுரையை என்னிடம் காட்டியவள் ஒருவிதத் தீவிரத்துடன் கேட்டாள்.“நீ இதில் எதுவாக என்னை உணர்கிறாய்?”நான் மிகவும் மெதுவான குரலில் கூறினேன்.“இந்த நான்காகவும் தான் உன்னை உணர்கிறேன்.”நான் கூறியதை கேட்டவுடன் அவளது முகம் இறுகிக்கொண்டது. அவளது கைகள் மெல்ல நடுங்கத் தொடங்கின. நெற்றிப் பொட்டில் ஒரு நரம்பு புடைத்துக் கொண்டிருந்ததை காண முடிந்தது. உள்ளுக்குள் எச்சிலை கூட்டி விழுங்கியவன் முதன்முதலாக என்னை அலட்சியத்தோடு பார்த்தாள். அவளின் உக்கிரமான பார்வை என்னால் தாங்கிக் கொள்ள முடியாமலிருந்தது. அன்றிலிருந்து தான் எங்களின் உரையாடல்கள் தடைபடத் தொடங்கியிருந்தன என்ற முடிவுக்கு வரமுடிகிறது. அதன் பிறகான நாட்களில் ஒருவரை ஒருவர் சங்கடத்தோடு பார்த்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.

குளிர்ந்த காற்று வீசிய ஒரு மாலைப் பொழுதில் அவளை தனிமையில் சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அவள் எப்பதிலையும் கூறாததால் மீண்டும் அவளிடம் கேட்டேன்.“நான் உன்ன அந்த நான்கு வார்த்தைகளோடும் பொருத்திப் பார்க்கறதுல உனக்கு ஏதாச்சும் கஷ்டமா?” என்னுடைய நீண்ட கேள்வியை கூர்ந்து கேட்டவளின் முகம் சட்டென இறுக்கம் கொண்டது. உஷ்ணத்தோடு மூச்சை வெளிவிட்டபடி கூறினாள்.“உனக்கு புத்தி கெட்டு போச்சினு நெனைக்கிறேன்”“அதுலாம் ஒன்னும் இல்ல. நான் நல்லாத்தான் இருக்கேன்”“என்ன ஒன்னும் இல்ல. ரெண்டு பேருக்குமே கல்யாணம் ஆயிட்டப்புறம் எப்படி இன்னொரு காதல் வரும்? (கடைசி வரை அவள் காதல் எனும் வார்த்தையை பயன்படுத்தவே இல்லை) அப்ப உன் மனைவி மேல வச்சிகினு இருக்கிறதுக்கு என்ன பேரு?”தனக்கு கோர்வையாக பேசத்தெரியாதென்றவள் மிகவும் நிதானமாகவும், அழுத்தம் திருத்தமாகவும் பேசினாள். அவள் என்னை அடித்திருந்தால் கூட இந்தளவு வருத்தமேற்பட்டிருக்காது. வார்த்தைகளுக்கு வலிமை அதிகமென்பதை, நாம் ப்ரியம் வைத்திருப்பவர்கள் உபயோகிக்கும் போதுதான் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. நான் பேச்சிலாழ்ந்தவனாக நின்று கொண்டிருந்தேன். மீண்டும் அவளே பேசினாள்.“ஒருத்தங்க மேல ஏற்கனவே வந்த காதல், ரெண்டாவது தடவ எப்படி வேறொருத்தவங்க மேல வரும்?”சட்டென அவளின் கேள்விக்கு என்னால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. அன்பையும் பிரியத்தையும் சட்டென நம்மால் வரையறை செய்துவிட முடியும் என்றும் தோன்றவில்லை. அறிவியலை உணர்வு பூர்வமாகவும் அன்பை பரிசோதனை செய்ததன் மூலமும் பெறப்பட்ட அறிவின் வினைப்பயன் இது என்று சொல்லத் தோன்றியது. என் அமைதியை களைத்தவளாக மீண்டும் பேசினாள்.‘வாய்தொறந்து பே. இன்னும் என்னலாம் மனசுல வச்சிகினு இருக்கற?” நிறைய பேச வேண்டும் என்றாலும் ஒரு வார்த்தையைக் கூட என்னால உரு திறட்ட முடியவில்லை. நா உலர்ந்து ஒட்டிக் கொண்டிருந்தது. மெல்ல என்னை ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டு அவளிடம் பேசத் தொடங்கினேன். இருட்டு எங்கும் கவியத் தொடங்கியிருந்தது.‘காதல்ன்றது ஒரு உணர்ச்சி, கோபம், சிரிப்பு, அழுகை மாதிரி. தன் வாழ்நாளில் யாரும் ஒரே ஒரு தரம் மட்டும் அழறது கெடையாது. வெவ்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் நாம் கோபப்படுகிறோம். அது போலத்தான்’“உன்னை பேசி ஜெயிக்கறது கஷ்டம்டா. எல்லாத்துக்கும் உங்கிட்ட பதில் இருக்கும். இல்ல பேசி மழுப்பிடுவே.”“இதுல மழுப்பறதுக்கு என்ன இருக்கு?”“அப்ப காதல்ன்றது புனிதமானது கெடையாதா?”“காதல்ல போயி புனிதம், புனிதம் இல்லைன்னு பாக்கறது மடத்தனம். பசிக்குது சாப்பிடுறோம். அது போலத்தான். உணர்ச்சிகள்ல புனிதங்களுக்கு எடமே கிடையாது. அளவுகள் வேணும்னா மாறலாம்.”நான் பேசப் பேச அவள் என்னை கூர்ந்து பார்த்தாள். சிறிது நேரம் அமைதி நிலவியது. கொசுக்கள் மொய்க்கத் தொடங்கின. தெரு விளக்கு ஏற்றப்பட்டு விட்டிருந்தது. என் மனைவி சூடாக தேனீர் கொண்டு வரவும், அவள் விடைபெற்றுக் கொள்ளவும் சரியாக இருந்தது.விடுமுறை முடிந்த இரண்டொரு நாட்களின் அவள் ஊருக்கு புறப்பட்டாள். கணவனுடன் அவள் புறப்பட்டு போவதை அவளது அம்மாவும் அப்பாவும் வீதியில் இருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அவளைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவலால் நானும் பார்த்தேன். நான் பார்ப்பதை அவளும் திரும்பிப் பார்க்க வேண்டி வந்தது. அழகிய ஒரு பறவையைப் போல என் பார்வையை விட்டு கடந்து சென்றாள்.




அதன் பிறகு நேரில் பார்க்கும் சந்தர்ப்பமே கிடைக்கவில்லை. தொலைபேசியிலும், கைபேசியிலும் பேசிக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. என்னால் அவளைப் பார்க்காமலும், பேசாமலும் இருக்க முடியாது என்று தோன்றியது (அவளுக்கு அப்படி எந்த ஒரு கட்டாயமும் இல்லை என்பதை பிறகான உடையாடல்களில் தெரிந்து கொண்டேன். கதையின் முதல் பிரதியில் இருவராலும் பார்த்துக் கொள்ளாமலும் பேசிக்கொள்ளாமலும் இருக்க முடியாது என்றே எழுதியிருந்தேன்.அவ்வாறு நான் நினைத்ததே இல்லை என்று கூறிவிட்ட பிறகு மேற்கண்ட வரிகள் அர்த்த மற்றவைகளாகத் தோன்றின. உலகின் முதல் வலி எப்படித் தோன்றியிருக்கும் என உங்களால் யூகிக்க முடிகிறதா)அந்த வாரத்தின் வியாழன் காலை என நினைக்கிறேன். அலுவலகத்திலிருந்து அவளை தொலைபேசி மூலம் தொடர்புகொண்டேன். அப்போது அவள் கேட்டாள்.“அன்னக்கி அம்மா வீட்ல இருந்து எங்க வீட்டுக்கு போறப்ப நீ பாத்ததான?”“ஆமா”“எனக்கு எப்படி இருந்திச்சி தெரியுமா?”“எப்படி இருந்திச்சி?”“ஒரே எரிச்சலா இருந்திச்சி”முதன்முதலாக நானே என்னை அருவறுப்பாக உணர்ந்தேன். ஒரு புழுவைப் போல துடிதுடித்தேன். என்னை அறியாமலேயே கண்களில் நீர் திரண்டன. அதற்கு மேல் அவளுடன் என்னால் பேச இயலவில்லை. தொடர்பை துண்டித்தேன். அறை முழுக்க ஏசி வியாபித்திருந்தும் உடம்பு வியர்க்கத் தொடங்கியது.பிறகான கொஞ்ச நாட்கள் எந்த தொடர்புகளுமற்று இருந்தோம்.

அலுவலகத்தில் என் சொந்த முயற்சியில் புதியதொரு மென்பொருளை வடிவமைத்திருந்தேன். அந்த சந்தோஷத்தை அவளுடன் பகிர்ந்து கொள்ள எண்ணி தொடர்பு கொண்டேன். வழக்கமான நலம் விசாரிப்புகள். பிறகு நீண்டதொரு மௌனம். நானே பேசினேன்.“புதுசா ஒரு சாப்ட்வேர் வடிவமைச்சிருக்கேன். உங்கிட்ட நான் முதல்ல தரணும்னு நெனைச்சிருக்கேன்;அத கொடுக்கும்போது உங்கிட்ட இருந்து ஒன்ன எதிர்பார்க்கிறேன்”“என்ன சொல்லு?”“என்னை சாந்தப்படுத்துகிற அழுத்தமான ஒரு முத்தம்”இதை எப்படி கூறினேன் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் தெரிவித்து விட்டிருந்தேன். தொடர்பில் இருந்தாலும் அவள் எதுவும் பேசவில்லை. அவளது மூச்சுக் காற்றை மட்டுமே உணர முடிந்தது. சூழலின் அமைதியை களைத்தபடி நானே பேசினேன்.“ஏன் பேசாம இருக்கற”“என்னால் பேச முடியல. நீ ஏண்டா இப்படி ஆன”“இல்ல எனக்கு அது அவசியமா படுது. நீ செஞ்சுதான் ஆவணும்.”“நீயே ஏன் உனக்குள்ள ஆசைய வளர்த்துட்டு கஷ்டப்படுற”“நான் யாரையும் கஷ்டப்படுத்தல. வேற யாருகிட்டயும் போயி நா கேக்கல. உங்கிட்டத்தான் கேக்கறேன். உன்னால முடியும். அடுத்த முறை உன்னை சந்திக்கிறேன்னா அது இதுக்காகத்தான் இருக்கும்.”வேகவேகமாக பேசிவிட்டு நீர் அருந்தினேன். கண்களில் நீர் கோர்த்துக் கொள்ள, எந்த நேரமும் வெடித்து அழுதுவிடுவேன் போல இருந்தது. அவள் எந்த பதிலும் பேசவில்லை. வைத்து விடட்டுமா என்று கேட்டேன். ‘ம்’ என்று மட்டும் சத்தம் வர, நான் தொலைபேசியை துண்டித்தேன். சிறிது நேரம் கழித்து அவள் தொடர்பு கொண்டாள்.“நீ சொல்ற எல்லாத்தையும் கேக்கறேன். அனா தொட்டுக்காம பழகிக்க முடியாதா? (அவளால் ‘தொட்டுக் கொள்ளாமல்’ என்று தமிழில் கூற முடியவில்லை. ‘டச்’ பண்ணிக்காம இருக்க முடியாதா என்றே கேட்டாள்)நான் அமைதியாக இருந்தேன். அவளே என்னை, “பேசு, பேசு” என்று கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். எதையும் கூறும் மனநிலையில் நான் இல்லை. ஆனாலும் அவள் என்னை விடுவதாக இல்லை. பேசச் சொல்லி அதிகப்படியான நெருக்கடியை கொடுத்தாள். நான் பேச ஆரம்பித்தேன்.“ஏன் தொட்டுக்கிட்டா என்ன ஆயிடும்”“என்னால முடியாதே”“ஏன்”“அவருக்குன்னு கொடுக்கிறதுக்கு எங்கிட்ட இது ஒண்ணுதான இருக்கு”இருவரும் அவர் அவர்களுக்கான நிலைப்பாட்டில் பிடிவாதமாக இருந்தோம். மிகுந்த கவனத்துடன் சொற்களைப் பயன்படுத்த ஆரம்பித்தவள் என்னிடம் கூறினாள்.“என் மூலமா எந்த பொருளையும் உனக்கு கொடுக்கக் கூடாதுன்னு நெனைக்கிறேன்”“ஏன்”“அது எந்த அளவு உன்ன தீவிரப்படுத்தும் என்று எனக்குத்தான் தெரியும்”“அதுலாம் ஒன்னும் பன்னாது”“உனக்கென்ன தெரியும். எனக்குத்தான் தெரியும்”அவளுக்கு என்ன பதில் கூறுவதென்று தெரியவில்லை.என் தீவிரத்தை எவ்வாறு அவளுக்கு உணர்த்துவது என்றும் புரியவில்லை. தீவிரத்தின் நெருக்கடியால் தான்ஏற்கனவே ஒரு முறை மரணத்தின் விளிம்பு வரை சென்றிருக்கிறேன் என்பதை எப்படி அவளுக்கு உணர்த்துவது. மரணத்தை தொட்டிருந்தாலும் கூட இந்த அலைபாய்தலுக்கு இடமில்லாமல் இருந்திருக்கும். என் யோசனையை தடைசெய்யும் விதமாக மீண்டும் அவளே பேசினாள்.“வேற எதையாவது கேட்டால் பரவாயில்லை”“உன்னைத் தவிர வேற எதையும் என்னை சமாதானப்படுத்த முடியாது” என்று நான் கோபத்தோடு கூறினேன். ‘“எனக்கும் உனக்கும் பொறுத்தமே வராதுடா”“அத நான்தான் தீர்மானிக்கனும்னு நெனைக்கிறேன்” என்று கூறி தொடர்பைத் துண்டித்தேன்.

இயல்புகள் அற்று பேச்சுக்கள் குறைந்திருந்த ஒரு நாள் மதியத்தில் என்னிடம் கூறினாள்.“நீ கேட்டது கிடைக்கும். ஆனா எப்பனு தெரியல. கண்டிப்பா நான் ஏமாத்த மாட்டேன்”நான் பதில் கூறாமல் இருந்தேன். அவள் என்னை சமாதானம் செய்வதாக நினைத்துக் கொண்டேன். கலகலப்புடன் பேசுவது முற்றாக நின்று விட்டிருந்தது.“எனக்கு பேச வரல”“நா ஒண்ணு சொன்னா கேப்பியா”“சொல்லு”“நீ கேட்டத நான் செய்யிறேன்னு சொல்லிட்டேன். அது மாதிரி நீயும் எனக்கு எதையாவது விட்டுக்கொடேன்.”“எதை விட்டுக் கொடுக்க”“நான் செய்யறேன்னு சொன்னதை விட்டு கொடுத்திடேன்”ஒருவரை முடிவை நோக்கி நகர்த்துவதில் உள்ள சாதுர்யத்தை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. அவள் திறமையுடன் காய் நகர்த்துவதைக் கண்டு வியந்தபடி இருக்கும் போதே அவள் என்னிடம் கேட்டாள்.“அத விட்டுக் கொடுத்திட்டா, அதுக்கும் இதுக்கும் சரியாயிடும் இல்ல”“நாம என்ன கூட்டல் கழித்தல் கணக்கா போடறோம்”அவள் மௌனமாக இருந்தாள். மூச்சை இழுத்து விடுவதை கேட்க முடிந்தது. லேசாக இருமவும் செய்தவள் என்னிடம் பேசினாள்.“டைம் ஆவுதுல்ல எதனாச்சும் பேசு”“என்னால பேச முடியல”“ஏன்”“கஷ்டமா இருக்குது”“அப்ப வச்சிடட்டா”“உன் விருப்பம்”நான் கூறி முடித்ததும் அவள் தொலைபேசியை வைத்து விட்டாள். எனது இதயம் படபடவென அடித்துக் கொண்டிருந்தது. எதுவும் தெளிவில்லாமல் தோன்றின. அலுவலக உதவியாளரை அழைத்து சூடாக தேனீர் கொண்டு வருமாறு பணித்தேன்.

பகல் பொழுதின் இருப்பு நீளத் தொடங்கி வெக்கையும் அனலும் வீசத் தொடங்கிய கடந்த மாதத்தின் இரண்டு நாட்களில் அவளுடைய நெடிய இரு உரையாடல்களை நடத்தியிருக்கிறேன். உக்கிரத்தோடு நடைபெற்ற அவ்வுரையாடல்கள் துக்கத்தையும் அழுகையையும் தாங்கிக் கொண்டிருந்தன. வார்த்தைகள் வலி மிக்கதாக மாறிவிட்டிருந்தன. வெகு சாதாரணமாக பிரயோகிக்கப்பட்ட வார்த்தைகள் கூட பதற்றத்தின் அளவை அதிகப்படுத்தின. இருவரும் மாறி மாறி அழுது கொண்டிருந்தோம். தாங்கி கொள்ள முடியாத ஒரு தருணத்தில் நான் அழத் தொடங்கிய போது அவள் பதற்றத்துடன் கூறினாள்.“அழாதடா. நீ அழறது என் உயிர குடிக்கிறமாதிரி இருக்குடா”அழுகையை, அவள் எவ்வளவுதான் கெஞ்சிக் கேட்டாலும் என்னால் நிறுத்திக் கொள்ள முடியாமல் தவித்தேன்.






இருவருக்குமான விவாதம் நீண்டபடியிருந்தது. அவளிடமிருந்து வந்த வார்த்தைகள் உஷ்னத்தை தாங்கியிருந்தன கேட்பவரை சிதைத்துவிடக் கூடிய வார்த்தைகள். அதுவரை நான் அவளை அத்தனை கோபத்துடன் எதிர் கொண்டதில்லை (என் ஒரு முகத்தைத்தான் பார்த்திருக்க. இன்னொரு முகத்த காட்ணா நீ தாங்கவே மாட்ட மேற்கண்ட வரியில், இன்னொரு முகத்த காட்னா நீ இருக்கவே மாட்ட என்றுதான் முதல் பிரதியில் எழுதினேன். ஆனால் அவள், தான் அப்படிச் சொல்லவில்லை என்று கூறி ‘தாங்க மாட்ட’ என்று வார்த்தையை மாற்றி எழுதுமாறு கூறினாள். ஒரு சின்ன சந்தோஷம்) அவள் வார்த்தைகள் என்னால் சுலபத்தில் செரித்துக்கொள்ள முடியாமல் இருந்தது. யாரை விடவும் அவளை நான் அதிகமாக காயப்படுத்தியிருக்கேன்.கொதி நீரை அள்ளி முகத்தில் தெளிப்பதுபோல சுடுசுடுவென முகத்தை காட்டுவதும் அடுத்த நாள், அவ்வாறு நடந்துகொண்டதற்காக அவளது மன்னிப்பைக் கோருவதும் வழக்கமாகிப் போனது.நிராகரிப்பின் வலியையும் தோல்வியின் வேதனையையும் தாங்கிக்கொள்ள இயலாதவனாக அவளிடம் கேட்டேன்.“என்னை ஏன் ஒரு புழுவைப் போல தூக்கி எறிஞ்சிட்ட”“யாரு நானா”“ஆமா, நீ தான் என்ன நிராகரிச்ச”“அது ஒன்னுமட்டும்தான வேணாம்னு சொன்னேன். உன்ன நிராகரிச்சுட்டேன்னு எப்பவாவது சொன்னனா?” என்னுடைய எல்லா கேள்விகளுக்கும் அதற்கு சமமான பதில்கள் அவளிடமிருந்து வந்தன. நான் அமைதியிழந் தவனாக நெளிந்தேன். காமம் என்பது ஓர் உடற்பயிற்சி மாதிரிதானே. நம்மை சாந்தப்படுத்திக் கொள்ள உதவும் ஒரு வழிமுறைதான் அது என்பதை எப்போது நாம் புரிந்து கொள்ளப் போகிறோம் என யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே அவள் என்னிடம் கூறினாள்.“நீ கேட்டத தான் தரன்னு சொல்லிட்டேனே. அப்புறம் உன்னை எப்படி நிராகரிச்சதாவும்”நான் மௌனமாக இருந்தேன். அவளே என்னிடம் பேசினாள். வாயைத் திறந்தால் அழுதுவிடும் நிலை எனக்கு.“எதனாச்சும் பேசு. மனசுல பூட்டி பூட்டி வச்சிகினு எவ்ளோ நாள் தான் இருக்கறது”“நான் நிராகரிக்கப்பட்டிருக்கிறேன். தோல்வி அடைந்திருக்கிறேன். தயவு செய்து என்னை பொருட்படுத்தாத” என கூறி முடிக்குமுன் அழுகை வெடித்துக் கிளம்பியது.“ப்ளீஸ் அழாதடா. நீ அழறது என் உயிரையே உலுக்குற மாதிரி இருக்கு. நா உன்ன நிராகரிக்கல, தோற்கடிக்கவும் இல்ல. நீ கேட்டத நான் கொடுத் துட்டேன். எனக்காக அத விட்டு கொடுன்னுதான் கேட்டேன். நீயும் விட்டு கொடுத்திட்ட. இதுல நீ எங்க தோத்த. நெஜமாகவே நீ தான் ஜெயிச்சிருக்க.”அவளின் இந்தப் பேச்சை எப்படி எடுத்துக்கொள்வது. தந்திரம் என்பதா? சாமர்த்தியத்தில் சேர்த்தியா ஒன்றும் விளங்கவில்லை. கால் பந்தாட்டத்தில் எப்படியும் ஜெயித்துவிட வேண்டும் என்ற வேகத்தில் பந்தை உருட்டிச் செல்லும் வீரனைப்போல மிகவும் சாதுர்யமாக அவள் காய்களை நகர்த்துவ தாகப்பட்டது.

எந்த கட்டத்திலும் எனக்கு வழிவிடாமல் அவள் முன்னகர்வதையே பிரதானமாகக் கொண்டு வார்த்தைகளை நுணுக்கமாக உபயோகிப் பதில் தீவிரமாக செயல்பட்டாள். என் கண்களில் இருந்து நீர் தாரை தாரையாக வழிந்து கொண்டிருந்தது. தொலைபேசியில் பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதே மறந்து போனது. மீண்டும் அவளே நினைவூட்டும் விதமாக என்னிடம் பேசினாள்.“டேய் ஏன் மௌனமா இருக்க?”என்னால் அவளுக்கு உடனே எந்த பதிலையும் கூறமுடியவில்லை.“உன்ன திருப்தி படுத்தற எதுவும் எங்கிட்ட கெடையாது”“வேறெதாவது சொல்லு. நீயே உன்ன மலினப் படுத்திக்க வேணாம்”“அப்படி எந்த விதத்துல உன்ன பாதிச்சேன்”“சட்டுனு சொல்றதுக்கு அது ஒன்னும் வாய்ப்பாடு இல்ல”“ஆவுன்னா இது ஒன்ன சொல்லிடு”திரும்பத் திரும்ப பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அவள் கவனத்தோட இருந்தாள். என்னிடம் இருக்கும் அவளை எப்படியாவது பத்திரமாக பிரித்துக் கொண்டு போய்விட வேண்டுமென்பதில் தீவிரத்துடன் இருந்தாள். அதற்கான எல்லா நுட்பங்களும் அவளிடம் இருந்தன.சில சந்தர்ப்ப சூழல்களால் அதன் பிறகு அதிகமாக பேசிக்கொள்ளும் வாய்ப்புகள் இல்லாமல் போனது. அது ஒரு விதத்தில் அவளை மகிழ்ச்சியடையச் செய்திருக்கக்கூடும்.

கதையின் முடிவை கீழ்கண்டவாறு எழுதுவதில் கொஞ்சம் வருத்தம்தான் ஆனாலும் இதைவிடவும் வலிநிறைந்த வரிகளைக் கொண்டு இக்கதையை நிச்சயம் என்னால் முடிக்க இயலாது.அடர்த்தியான சோகத்தையும் வலியையும் பொருக்க முடியாத ஒரு நாள் இரவில், மிகவும் சுலபமான வழியில் தற்கொலை செய்து கொள்ளும் எண்ணத்துடன் இருந்த என்னைப் பார்த்து கிடைக்கப் பெறாத சில முத்தங்களும் வெளிவராத சில வார்த்தைகளும் எள்ளி நகையாடிக் கொண்டிருப்பதை நன்கு உணர முடிந்தது.கதையை முடித்தபின் அவளுக்கு அனுப்பி வைத்தேன். நான் அனுப்பிய சில நாட்கள் கழித்து என்னைத் தொடர்பு கொண்டு பேசினாள்.“இந்த முடிவு கதைக்கு மட்டும்தானே”“ஆமா. அதுல என்ன சந்தேகம். கதையில வேற எதையாவது மாத்தனமா?”“இல்லை என்று இழுத்தவள், “நிச்சயமா இந்த முடிவு கதைக்கு மட்டும் தான” என்று மீண்டும் கேட்டாள்.“ஆமா” என்று மட்டுமே கூறினேன்.“நீ என் செல்லம்டா” என்று கூறி தொடர்பைத் துண்டித்தாள்.கதையின் முடிவு கதைக்கு மட்டுமேயானதாக இருக்க வேண்டிய எந்த அவசியமும் கிடையாதென நினைக்கிறேன். முடிவை நோக்கி நகர்த்தப் பட்ட வலி மிகுந்த அத்தருணங்களையே மிகவும் முக்கியமென கருதுகிறேன். முதன் முதலாக சிறிதளவு தந்திரத்தோடு ஒரு முடிவெடுத்த போது, சூழலை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இருள் கவ்வத் தொடங்கியிருந்தது.

மரணம்- ஒரு சிறு குறிப்பு

ஒரு கிளையிலிருந்து
இன்னொன்றுக்கு தாவும்
ஒரு பறவையின்
எளிய இடப்பெயர்ச்சியன்றி
வேறெதுவுமே இல்லை அது

பரிசு

எல்லையற்ற
கருணை நிரம்பிய
இவ்வுலகில்தான்
ஒரு தற்கொலையை மேற்கொண்டு
சிறு முத்தத்தை
சமப்படுத்த வேண்டியிருக்கிறது

எதையும் எதிர்கொள்ளத் தயாராயிருப்போம்

ஒரு நல்ல ஆசிரியரைப் போல
கைதேர்ந்த ஓர் வைத்தியரைப் போல
நுட்பமான ஓர் விஞ்ஞானியைப் போல
நடுநிலை தவறாத ஒரு நீதிபதியைப் போல
தன் வேலையை
மிகக் கச்சிதமாகவும்
பச்சாதாபங்களுக்கு அப்பாற்பட்டும்
செய்து முடிக்கின்ற
மரணத்தை
ஏன்
தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறோம்.
நாம்?

சற்றைக்கு கொஞ்சம் முன்னர் தான் அது நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும்

அவர் திடீரென மறைந்து விட்டதாக
செய்தி வருகிறது

மரணம் அப்படியொன்றும்
திடீரென வந்துவிடுவதில்லை
நள்ளிரவில்
நாயின் அழுகை
சாக்குருவியின் சிறகசைப்பு
கோட்டானின் கூவல்
வழியாக
நிச்சயப்படுத்துகிறது
அது தன் வருகையை

அது தங்கள் வீட்டையே
வட்டமடித்தாகக் கூறி அழும்
பெண்களின் அழுகை
அதன் வருகையை இன்னும்
அடர்த்தியாக்குகின்றது

அந்த ஊருக்கு
குறிப்பிட்ட அந்த தெருவுக்கு
பின் அந்த வீட்டுக்கு
பல ஒத்திகைகளுடன்
வந்து சேர்கின்ற அது
ஒருவரை நெருங்கி விட்டதென்பதை
அவர்
உத்திரத்தைப் பார்த்து விடும் இறுதி மூச்சு
உறுதி செய்கிறது.


உரிய நேரத்திற்காக அது
மிக நிதானமாக ஆனால் கவனமாக
காத்திருக்கிறது
கடைசியில்
அந்த நபர் இறந்துவிடுகிறார்

ஒரு பூவைப்போல
அங்கே மெதுவாகப் பிறந்துவிட்டிருக்கிறது
மரணம்

ஒன்றும் இல்லாத வீடு

ஒருபோதும் உணரமுடியாதபடி இருக்கும்
புணர்ச்சியின் கவிச்சை
நெடிய மூச்சுடன்
அங்குமிங்குமென அல்லலுறுகின்றது
ஒரு வௌவாலென

ஒவ்வொரு தொடுகையிலும்
உன்னில்
உயிர்பெரும் ஏகாந்தத்தில்
உருத்திரளும்
முகம்
யாருடையதாக இருக்குமென்ற சிந்தனையில்
அப்போதுதான் பூத்த
ஒரு மலர் உதிர ஆரம்பிக்கிறது

சற்றைக்கு முன்புதான்
தனது கடைசி சுரப்பையும்
நிறுத்திக்கொண்டு
தகிக்கும் வெண்மணலை பரப்பிச் சென்றது உன் நதி

ஏதாவதொரு
மரணத்திலிருந்துதான் தொடங்குகின்றன
பிரியத்தின்
அனேக உரையாடல்கள்


கடைசியில் நிகழ்ந்தேயாகவேண்டிய ஒன்றாக இருக்கிறது
மரணம்

மண்ணில் வேர் பரப்பும் செடியே இறுதியில் கனி கொடுக்க வல்லது.

எவ்வளவு தான் நவீன முயற்சிகளை தொடக்க நிலை கல்வியில் கொண்டு வந்தாலும் கூட அவற்றின் வேகம் போதாததாகவே தோன்றுகிறது. கற்றல் எனும் சொல் இங்கு அடைவுத்திறன் எனும் செயலோடு இறுகப் பிணைக்கப்பட்டே உள்ளது. நல்ல அடைவுத்திறன் பெற்றால் தான் கற்றல் கற்பித்தல் முழுமை பெற்றதாக நாம் இன்னும் நம்பிக்கொண்டிருக்கிறோம். அடைவுத்திறன் என்பது கூட இங்கு பெரிதும் மதிப்பெண் சார்ந்ததாகவே இருக்கின்றது. இந்த சோகம் ஒரே நாளில் கட்டமைக்கப்பட்டதில்லை. மக்களுக்கு மதிப்பெண் சார்ந்து அதீத மோகம் ஏற்பட நம்முடைய அரசுகளும் தொடர்ந்து காரணமாக இருந்திருக்கின்றன. இன்று கல்வி என்பது பெரும் லாபநோக்கோடு கூடிய வணிகமாகிவிட்டது. தெரிந்தோ தெரியாமலோ நாமும் அக்கன்னிகளில் பிணைக்கப்பட்டு இருக்கிறோம். ஒரு முறை பிணைக்கப்பட்டு விட்டால் அப்புறம் செக்கு மாடு கதிதான்.
இங்கு எல்லாமே அவசர கோலத்தில் நடக்கிறதோ என்று யோசிக்கத் தோன்றுகிறது. நாம் விளம்பரங்களுக்கும் பிரம்மாண்டங்களுக்கும் நுட்பமாக பழக்கப்படுத்தப்பட்டுள்ளோம். எளிமையான எதையும் நாம் யோசிப்பது கூடக்கிடையாது.அதீதங்கள் நிரம்பி வழிவதாக இருக்கின்றன நம் அன்றாட வாழ்க்கை. பிரம்மாண்டங்கள் தினிக்கப் பட்ட நிகழ்வுகள் இங்கே தொடர்ந்து உற்பத்தி செய்யப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. ஆனால் அடுத்த நொடி அனைத்தும் இங்கே வெறும் செய்தியாக மலினப்படுத்தப்படும். அரசும் இன்ன பிற அதிகார வர்க்கமும் இவ்வாறான வேலைகளை தொடர்ந்து செய்து வருவதை நாம் சுலபத்தில் புரிந்து கொள்ள முடியும். இவ்வாறான சிக்கலான சூழலில் தான் நாம் இன்றைய கற்றல் கற்பித்தல் செயல்பாடுகளின் போதாமைகளை ஆராய வேண்டியிருக்கிறது.
பொதுவாகவே நமது அரசுகளுக்கு தீவிர கலை இலக்கிய ஆளுமைகள் குறித்து உயர்வான மதிப்பீடுகள் எந்த காலத்திலும் இருந்தது இல்லை. இரண்டாம் தரமான கலைஞர்களையே அவர்கள் தொடர்ந்து அருகில் வைத்துக்கொள்ள விருப்பப்படுவர். ஆனால் கர்நாடகா, கேரளாவில் இந்தப் போக்கு கிடையாது. தரமான படைப்பின் வழி உருவாகும் ஆளுமைகளே அங்கு போற்றப்படுவார்கள். சிவராம கரந்த், எனும் ஆளுமை கர்நாடக பாடத்திட்டம் உருவாக்கத்தில் துணை நிற்பதும், யூ.ஆர். அனந்தமூர்த்தி போன்றோர் தொடர்ந்து கல்விக்கான தளத்தில் இயங்குவதும் அங்கு சாத்தியப்பட்டது போன்று ஒருபோதும் இங்கு நடக்க வாய்ப்பில்லை. தொடக்கக்கல்வியையும் கலை இலக்கிய ஆளுமைகளையும் நாம் ஒருங்கிணைத்திருக்க வேண்டும். அவர்களோடு விவாதித்திருக்க வேண்டும். நம்முடைய பள்ளிக் கல்வி இன்றும் மெல்ல நடைபோட இதுவே பிரதானமான காரணம். இப்போதும் படைப்பாளிகள் கலைஞர்களின் பங்களிப்பைப் பற்றி இங்கு யாரும் சிந்திப்பதாகத் தெரியவில்லை. மேலும் படைப்பாளிகளை கௌரவிப்பது என்பது தமிழ் துணைப்பாட நூலில் அவரது ஓர் படைப்பை சேர்ப்பதாகவே இன்றும் நம்முடைய அரசுகள் கருதுவது தான் மிகப் பெரிய சோகம்.
இன்று நம்முடைய அரசு கொண்டு வந்திருக்கும் செயல்வழிக் கற்றல் முறையும், படைப்பாற்றல் கல்வி முறையும் கற்றல் கற்பித்தல் சார்ந்த முற்போக்கான செயல்பாடுகள்தான். அதற்காக அரசை நிச்சயம் பாராட்டலாம். ஆனால் இக்கல்வி முறைகளை தனியார் பள்ளிகள் பின்பற்றுகின்றனவா என்று கூடப் பார்ப்பதில்லை. ஆக இங்கிருந்தே ஆரம்பிக்கின்றன சமூக ஏற்றத் தாழ்வுகள். இங்கு அரசு சமச்சீர் கல்வித்திட்டம் என்று கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே, தனியார் பள்ளிகளில் கணினி அறிவியல், பொது அறிவு, போன்றவற்றுக்கு தனியான பாடப் புத்தகங்களை அவர்களாகவே வழங்கிக் கொண்டிருக்கின்றனர். கல்விக் கட்டணம் சார்பான பிரச்சனையில் தனியார் பள்ளிகள் ஒரு கட்டத்தில் அரசையே மிரட்டவும் செய்தனர். இத்தகையை மிரட்டும் சக்திகளின் பின்னால் யார் யாரெல்லாம் நின்று கொண்டிருக்கின்றனர் என்பது மக்களுக்கு நன்றாக தெரியும். அவர்கள் என்ன செய்ய முடியும். நடக்கும் நாடகத்தில் அவர்களும் நடிகர்கள் தானே. கிராமத்தில் ஒரு பழமொழி உண்டு ; “நான் அடிக்கற மாதிரி அடிக்கிறேன், நீ அழற மாதிரி அழு” கல்விக் கட்டணம் தொடர்பான அரசின் அணுகுமுறை இவ்வாறாகத்தான் இருந்தது என்பதை எல்லோரும் உணர்ந்தே இருக்கின்றனர்.
இவற்றையெல்லாம் தாண்டியே நம்மால் இன்றைய கல்வி முறை எப்படி இருக்க வேண்டும்? அது எவற்றை உட்பொருளாக கொண்டிருக்க வேண்டும்? எவ்விதமான வளர்ச்சியை நோக்கி அது நடை போட வேண்டும் என்பன குறித்து யோசிக்க முடியும்.
உலகம் முழுக்க இன்று பள்ளிக்கல்வியில் அடுக்கடுக்கான புதுமைகள் தொடர்ந்து புகுத்தப்படுகின்றன. உலக நாடுகள் பள்ளிக் கல்விக்கு அளிக்கும் நிதியை ஒரு போதும் செலவாக கருதுவதில்லை. எதிர்கால வளர்ச்சிக்கான முதலீடாகவே அவை கொள்ளப்படுகின்றன. ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சி; அடிப்படைக் கல்வி, உள்நாட்டு பாதுகாப்பு, சுகாதாரம், உணவு ஆகிய காரணிகளைக் கொண்டே கணிக்கப்படுகிறது என்பதை இவ்விடத்தில் புரிந்து கொள்வது சாலப் பொருந்தும்.
கல்வியாளர்களும் குழந்தை உளவியல் நிபுணர்களும் இன்று கற்றல் கற்பித்தல் எனும் செயல்பாடு, கேட்டல் பேசுதல் படித்தல் எழுதுதல் எனும் படிநிலைகளில் தான் அமையப் பெற வேண்டும் என்று தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகின்றனர். ஆனால் நம்முடைய மனம் படிநிலைகளை புறந்தள்ளிவிட்டு குழந்தை எடுத்தவுடனேயே எழுதவும் படிக்கவும் வேண்டும் என்று துடியாகக் கிடந்து தவிக்கிறது.

இன்றும் தனியார் பள்ளியில் முதல் வகுப்பு படிக்கும் குழந்தைகள் குறைந்தது எட்டு முதல் பத்து பாடக் குறிப்பேடுகள் (NOTES) எடுத்துச் செல்லும் அவலம் நடக்கிறது. அக்குழதைகள் பொதிமாடுகள் போல நடத்தப்படுவதை நமது ஆட்சியாளர்கள் வெறுமனே பார்த்துக்கொண்டுதான் இருக்கின்றனர் அதிகபட்சமாக இவ்வாறு சுமப்பது தவறான செயல் என்று ஓர் அரசாணை வெளியிட்டு தங்களது பணியை முடித்துக்கொள்வர். இது சார்ந்து தொலைநோக்கோடு இயங்கவும் திட்டமிட்டவும் அவர்களுக்கு சிறிதும் நேரம் கிடையாது.
ஆனால் தொடக்க நிலைக் கல்வி தான் அதிகமும் அக்கரை எடுக்கப்பட வேண்டிய துறையாகும். எந்த ஒரு நாடு தொடக்கக் கல்விக்கு தொடர் கவனத்தை அளிக்கிறதோ, அந்நாடே அனைத்து நிலைகளிலும் வளர்ச்சி அடைந்ததாக கருதப்படும். மேலும் தொடக்க நிலை கற்றல் கற்பித்தல் பெரிதும் குழந்தைகளின் மனநிலை சார்ந்தது என்பதால் அதிக கவனம் கொள்ளப்படவேண்டிய துறையாகவும் இருக்க வேண்டிய தேவை இருக்கிறது.
இன்றைய கற்றல் கற்பித்தல் செயல்பாடுகளில் அவசியம் கீழ்காணும் அடிப்படையான திறன்கள் இணைக்கப்பட வேண்டும். மதீப்பீட்டிற்கு அழுத்தம் கொடுக்காமல் மாணவர்கள் தாங்களாகவே பங்குபெறும் விதத்தில் அவை செயற்படுத்தப்பட வேண்டும். அச் செயல்பாடுகளை ஒரு வசதிக்காக அடிப்படை கற்றல் செயல்கள் என்றும் அழைக்கலாம்.
முதலில் குழந்தைகளுக்கு புறஉலகை கவனிப்பதற்கான வாய்ப்பை உருவாக்கித்தர வேண்டும். அத்தகைய கவனித்தலில் இருந்துதான் முதன் முதலாக கற்றல் அடுத்த நிலைக்கு விரிவடைகிறது. அதற்கடுத்த நிலையில் இசையும் வண்ணமும் அவர்களுக்கு கற்றலின் அடுத்த கதவைத் திறந்து வைக்கின்றன. ஆனால் நாம் விளையாட்டிற்கு கூட அவர்களுக்கு மேற்கண்டவற்றை அளிப்பது கிடையாது. இவ்வாறு சூழலை கவனிப்பதை தான் நவீன அறிவு உற்றுநோக்குல் என்று குறிப்பிடுகிறது.
இதற்கடுத்த நிலையில் கதை கூறுதல், கதை கேட்டல் எனும் நம் பாரம்பர்ய முறையை பயன்படுத்தலாம். கதையை கூறுவதன் மூலம் மாணவர்களது படைப்பாக்கத் திறனை நிச்சயம் மேம்படுத்திட முடியும். கதை கூறுவதில் உலக நாடுகளில் முக்கியமான இருவகைகள் கையாளப்படுகின்றன. அவை சுதந்திரமான கதை கூறல், கட்டுப்படுத்தப்பட்ட கதை கூறல் என வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இருவகையான கூறல் முறைகளையும் நாம் ஆரம்பக் கட்டத்தில் பயன்படுத்த முடியும். கட்டுப்படுத்தப்பட்ட கதை கூறல் முறை மாணவர்களின் சிந்தனை, கற்பனையை ஒரு புள்ளியை நோக்கி குவிக்க உதவும். ஆனால் சுதந்திரமான கதை கூறுதல் அவர்களுக்கு சிறகு தந்து கற்பனை உலகில் தன் போக்கில் சுதந்திரமாக பறந்து திரியும் வாய்ப்பை தருகிறது.
மேலை நாடுகள் இன்று கதை கூறுவதை ஓர் சிறந்த கருவியாக பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால் கதை சொல்வதையே மரபாக கொண்ட நாம் அதிலிருந்து விலகி நடக்க ஆரம்பித்து விட்டோம். நம் வீட்டு பிள்ளைகள் தங்களின் பெற்றோர்களைப்போன்று தொலைக்காட்சிகளை தங்கள் நண்பர்களாக்கிக் கொண்டு வாழக்கற்றுக் கொண்டு விட்டனர்.
இதற்கடுத்த நிலையில் போலச் செய்தல் எனும் உடல் மொழிப் பயன்பாட்டை வடிவமைப்பதில் கவனம் கொள்ள வேண்டும். இது குறித்து கல்வி, உளவியல், அரங்கக்கலை வல்லுனர்கள் நிறைய விவாதித்தும் சிந்தித்தும் உள்ளனர். அவர்கள் அறிமுகப் படுத்தியது தான் “magic if” எனும் முறை. மாணவர்களுக்கு ஒரு சூழலைச் சொல்லி அதற்கு ஏற்றாற்போல் இயங்கச் செய்தல். உதாரணமாக, அடர்ந்த காடு, குறுக்கே ஒரு ஓடை ஓடுகிறது. அதன் அருகே ஒரு புலி படுத்துக்கிடக்கிறது. வழி நெடுகிலும் முட்கள் பரவிக்கிடக்கின்றன என காட்சியைச் சொல்லி, இவ்வாறு இருந்தால் (if) நீ எவ்வாறு அதற்கு ஏற்ப நடப்பாய் (reactions) என்று பழக்குவது தான் இம்முறை. மேலை நாடுகளில் கற்பித்தல் நுட்பங்களில் இது பிரதான இடம் வகிக்கிறது.
இதன் தொடர்ச்சியாகத்தான் பாத்திரங்களின் பொருள் உணர்ந்து நடிப்பது, குழுவாக நடிப்பது போன்ற படிநிலைகள் பயன்படுத்தப் பட வேண்டும். கற்றல் கற்பித்தல் செயல்பாடுகளில் நடிப்பு என்பது கூட்டுத்திறன்களின் பயன்பாடு என்று கூறவும் இடமிருக்கிறது. நடிப்பு என்பது உடலும் மனமும் சேர்ந்து இயங்கி வெளிப்படுவதாகும். இதில் குழந்தைகள் அசைவுகள் (movements) மற்றும் உணர்ச்சிகள் (emotions) போன்றவற்றை பழகுகின்றனர். இதன் மூலம் சமூகத்தோடு பொருந்திப்போவதற்கான சில அடிப்படை திறன்களை மாணவர்கள் பெறுகின்றனர்.
மேற்கண்ட அடிப்படைச் செயல்களே இறுதியானவை என்று நான் நினைக்கவில்லை. அவ்வாறான ஒரு முடிவிற்கு வருவதே கூட அபத்தமென கருதுகிறேன். அடிப்படையில் கற்றல் என்பது தொடர்ந்து விரிவு செய்தபடியே தன்னை புதிப்பித்து கொள்ளும் செயல்பாடாகும். மேலும் கற்றல் என்பது எப்படி வேண்டுமென்றாலும் நிகழலாம் என்பதால் இன்னும் நிறைய உத்திகளை சேர்த்து அடிப்படை கற்றல் செயல்களை விரிவு செய்து கொண்டே செல்லலாம். அப்போது தான் கற்றலை இன்னும் மேம்பட்ட நிலைக்கு கொண்டு செல்ல முடியும்.
இறுதியாக, ஒரு குழந்தையின் வளர்ச்சி, அது பெறும் மதிப்பெண்களால் தீர்மானிக்கப்படுவதை தடுத்து நிறுத்தி, ஒட்டு மொத்த ஆளுமை வளர்ச்சியே முழு வளர்ச்சி என்பதை மக்கள் மனதில் கொண்டு சேர்க்க அனைத்து மட்டத்திலும் உடனடி மாற்றம் அவசியம் தேவைப்படுகிறது. இம்மாற்றம் நல்ல பல முற்போக்கான அடுத்த கட்ட நகர்வுக்கு அனேக வாசல்களைத் திறக்கப் பயன்படும். அடுத்ததாக எந்த செயல்வடிவமும் மேலிருந்து கீழ்நோக்கி வருவதாக இருக்கக்கூடாது. களத்திலிருந்து தருவிக்கப்பட்டதாக கீழிருந்துதான் செயல் வடிவங்களை உருவாக்கிப் பயன்படுத்த வேண்டும். மேலும் எது குறித்தும் ஆழ்ந்து யோசித்து நமக்குள் தெளிவுப்படுத்திக் கொண்ட பின்புதான் அவற்றை பொதுமையாக்க வேண்டும் என்ற முறையை கடைபிடிக்க வேண்டும். இவற்றை பின்பற்றினால் பொருள், கால விரயங்கள் தவிர்க்கப்பட்டு மனித ஆற்றல் வளர்ச்சிக்காக பயன்படுத்தப்படுகிறது என்ற உறுதியான இலக்கை அடையலாம். நல்ல இலக்குகளே தொலைநோக்கோடு பயனிக்கும் சாத்தியத்தை கொண்டிருக்கின்றன. அவ்வாறான இலக்குகளை தீர்மானிப்பதே இன்றைய காலகட்டத்தின் தலையாய பணியும் தேவையும் ஆகும். ஆனால் எப்போதுமே அதிகாரங்கள் உடனடி வெற்றிகளை மட்டுமே குறியாக கொண்டு இயங்குபவை. நம்முன் இருக்கும் பெரும் சவாலே பாதையைக் கண்டடைந்து செப்பனிட்டப்படியே முன்நகர்வதுதான். என்ன செய்தாலும் இறுதியில் ஊர் கூடித் தானே தேரை இழுக்க வேண்டியுள்ளது?

திருவாளர் ‘ழா’ கடைசியாக வந்துகொண்டிருக்கிறார்

உங்களுக்கு
திருவாளர் ‘ழா’ வைத் தெரிந்திருக்க
நியாயம் இல்லை
சட்டென
அடையாளம் காணவும்
முடியாது அவரை

இருப்பினும்
எல்லோரும் பேசிக் கொண்டிருக்கின்றனர்
அவர் புகழை
ஆளுமையை
தலைமைப் பண்பை.

பார்த்த நொடியில் உங்கள்
குணத்தைக் கூறும்
வல்லமை அவரிடம்
அதிகம் உண்டு.

நாத்திகத்தின் பக்கம் நின்று
நகம் கடித்துக்கொண்டிருக்குமவர்
ஆத்திகத்தின் பக்கமிருக்கும்
உங்களின்
கடும்நோய் தீர்க்க
வேப்பிலை கொண்டு
அவ்வப்போது
பாடமும் அடிப்பார்.

அதீத துல்லியத்துடன்
ஆடையுடுத்துமவர்
தலைக்கவசத்துடன் தான்
எப்போதும்
நகர்வலம் வருவார்.


அவரது அடிப்பொடியொருவர்
கழுத்துப்பட்டையை
கையில் கொடுத்து
அணிந்தால் அழகாவீரெனச் சொன்னார்.

கழுத்துப்பட்டையை
கட்டும் முயற்சியில்
குரல்வளை அறுந்து
தன் இன்னுயிர் துறந்தார்
எல்லாம் தெரிந்த திருவாளர் ‘ழா’

இப்போது திருவாளர் ‘ழா’
பிணமாக
பின்னால் வந்து கொண்டிருக்க
தீச்சட்டியுடன்
முன்னேறிக்கொண்டிருக்கிறார்
‘ழா’ வாக மாறத் துடிக்கும்
நம்மில் ஒருவர்

இயல்பு

அவளின் மதர்த்த முலைகளை
ஓரக்கண்களால் பார்க்கும்
உங்களை
நிலைகுலையச் செய்கிறது
அவளின்
அலட்சியப் பார்வை

நதியைப் புணர்ந்தவள்

கனவிலும் நினைவிலும்
பொங்கிப் பாயும் நதியின் பிரவாகத்தை
தன் கருவில் சுமக்கும் ஓர் யுவதி,
அந்நதி
தன்னை விட்டு விலகிச் செல்வதாக
தெரிவித்த அன்றிலிருந்துதான்
தெங்கும் தாழையும் பூத்துக்கிடந்த
இந்நிலப்பரப்பு
என்றென்றைக்குமாக
வறண்டுபோக ஆரம்பித்தது.

கிழக்கிலிருந்து மேற்கு நோக்கியும்
மேற்கிலிருந்து கிழக்காகவும்
கருநாரைகள் பறந்து செல்லும்
எல்லா நாட்களிலும்
தகிக்கும் மணல் மூடிக்கிடந்த
நதி போன திசையெங்கும்
நடந்தலைந்தாள் அவள்

கடுங்கோடையை அடுத்த
மழைக்காலத்திற்கு
காத்திருக்கத்தான் வேண்டும்
சில காலம்

நொச்சியும் தும்பையும்
பூத்தால்
ரொம்ப சந்தோஷம்

எது எப்படி இருந்தாலும்
நதியைப் புணர்ந்தவள்
நமக்கு முக்கியம்.

ஆதிராவின் அம்மாவை ஏன்தான் நான் காதலித்தேனோ?

விடைத்த குறியை மறைத்து மெல்ல
உன் அருகாமை வர
கருமேகம் திரண்டு மழை வலுக்கிறது

இலுப்பையும் வேம்பும் சடசடக்க
சடுதியில் தீப்பற்றிய சூழலில்
பீறிட்டெழுகிறது காமக் கடும்புனல்

நேற்றைப்போலவே இன்றும் கைக்கூடவேண்டி
சலனப்படும் மனதில்
ஆயிரமாயிரம் மந்திகள் ஓடித்திரிகின்றன

சூழலைப் புறந்தள்ளி
இன்று வேண்டாம் என்கிறாய்
பெருஞ் சீற்றத்தோடு வலுக்கிறது மழை

நிச்சயம் போகமாட்டாய் என்றுதான்
எண்ணியிருந்தேன்
நீ புறப்படும் வரை

அதன் பிறகான சம்பவங்கள்
அனைத்தும் வழக்கமாக நடப்பவைதான்

ஏக்கத்தின் சுடர்தாங்கிய என் இரவுகளில்
இன்னும் ஒன்று கூடவேண்டுமா செல்லமே
(கண்டராதித்தனுக்கு)