எல்லோருக்கும் முன்பாக ஒரு நெடுஞ்சாலை நீண்டுகொண்டேயிருக்கிறது.

சற்றைக்கு முன்னர் புணர்ந்த
அவளின் கருங்கூந்தலை ஒத்திருக்குமந்த
நெடுஞ்சாலையின்
ஒருபுறம் நீங்கள்
அதற்கு நேரெதிரே மெல்ல ஊர்ந்து
வருகிறது ஓர் நத்தை
நிலைத்துப் பரவும் வெயிலைப்போல

நகரின் பிரதான நெடுஞ்சாலையைக் கடக்கிறோம்
என்ற அச்சம் சிறிதுமின்றி
மெல்ல முன்னேறுகிறது அது
ஆனால் உங்களால் அவ்வாறு இருக்கமுடிவதில்லை
பெருஞ்சீற்றத்தோடு பாய்ந்து செல்லும்
வாகனங்கள், சாலைவிதிகள்
விடைத்தகுறிகளென நிற்கும் கட்டடங்கள்
சடுதியில் கடந்து செல்லும் ஒரு
மரணவூர்தியைப்பற்றியான
பிரமிப்பில் ஆழ்ந்துபோகின்ற கணத்தில்
நாகத்தின் பிளவுண்ட நாவெனத் தோன்றுகிறது
அந்நெடுஞ்சாலை

அனைத்தையும் அலட்சியம் செய்தபடி
மெல்ல ஊர்ந்து கொண்டிருக்கும்
அந்நத்தையிடம்
அதன் சுதந்திரம் குறித்து
பயமின்றி சாலையைக்கடக்கும் நுட்பம் குறித்து
கடக்கவேண்டியதன் தேவைகுறித்து
துவக்குகிறீர்கள்
உங்களின் விசாரணையை

அந்நத்தை தலையுயர்த்தி பேசத்தொடங்குகிறது;
கேள்வி கேட்பதைப் போன்று அவ்வளவு
சுலபமானது அல்ல ஒரு நெடுஞ்சாலையைக் கடப்பது
ஒரு பயிற்சிக்காக தீவிரத்துடன்
பழகிக்கொண்டிருக்கிறேன் நான்
இன்று
நீர்நிலையாய் இருக்கும் என் வசிப்பிடம்
நாளையும் அவ்வாறே இருக்கும் என்பது
என்ன நிச்சயம்
மேலும் இதிலெல்லாம் சுணக்கம் காட்ட முடியுமா
எனக்கேட்டு
வெயில் ஊர்கிற சாலையில் மெல்ல நகர்கிறது

யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே
நெடுஞ்சாலையில் சிவப்பு அணைந்து மெல்ல
மஞ்சள் ஒளிரத்தொடங்குகிறது

காணாமல் போகும் குளங்கள்

இயல்பிலேயே நம் பண்டைத் தமிழர் எதிர்கால நீர்த்தேவைகள் குறித்த தொலைநோக்கோடுகூடிய பார்வையைக் கொண்டிருந்தனர் என்பதை நமது இலக்கியங்கள் மற்றும் வரலாற்று நூல்களின் வழி அறிய முடிகிறது. தங்களின் வாழ்க்கைக்கு தேவையான நீர்த்தேவைகளை அவர்கள் ஏரி, குளம் மற்றும் கிணறுகளின் மூலமே பூர்த்தி செய்துகொண்டனர். மக்கள் தொகைக்கு ஏற்ப அவர்கள் மேற்கண்ட நீர்நிலைகளை ஏற்படுத்திக்கொண்டதை தமிழகத்தின் உட்புறக் கிராமங்களுக்குச் சென்று கவனித்தால் இப்போதும் உணர்ந்துகொள்ள முடியும்.
கிராமப் பொருளாதாரம் பெரிதும் விவசாயம் சார்ந்தும் அதன் தொடர்ச்சியாக கால்நடைகள் சார்ந்ததுமாகும். ஆகவேதான் நம்முன்னோர்கள் ஊரைச் சுற்றிலும் குளங்களையும் சிறு குட்டைகளையும் அமைத்தனர். மழைநீரை முழுவதும் குளங்களிலும் ஏரிகளிலுமே அவர்கள் சேமித்தனர். கிராமப் பொருளாதாரத்தைக் குறித்து ஆன்மநேயத்தோடு இந்தியாவில் சிந்தித்தவர்கள் இருவரே. ஒருவர் மகாத்மா காந்தி. மற்றொருவர் பெருந்தகை ஜே.சி.குமரப்பா ஆவார். அவர்கள் மீது பல்வேறு விமர்சனங்களை கொண்டவர்கள் கூட அவர்களின் கிராமப் பொருளாதாரம் தொடர்பான சிந்தனைகளை எளிதில் புறந்தள்ள முடியாது.தன் வாழ் நாள் முழுக்க கிராமப் பொருளாதாரத்தின் அடிப்படையிலேயே இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் முன்னேற்றம் அமையவேண்டும் என்றும் அதுவே இயல்பானதும் சரியானதுமாகும் என்றும் ஜே.சி.குமரப்பா தொடர்ந்து பேசியும் எழுதியும் வந்ததை நமது தொலைநோக்கற்ற அரசியல் தலைவர்கள் ஒருபோதும் பொருட்படுத்தவே இல்லை. அவர்களின் நோக்கமெல்லாம் மிகப் பெரிய அணைகளின் மீதும், பெருந் தொழிற்சாலைகளின் மீதும் குவிந்திருந்த காலகட்டம் அது. அப்போதும் கிராம நீர்த்தேவைகளின் ஆதாரங்கள் குளங்களும் ஏரிகளுமே என்று ஜே.சி.குமரப்பா தன் ஒற்றைக் குரலில் தொடர்ந்து வலியுறுத்திக் கொண்டிருந்தார்.
தமிழகத்தின் ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் அக்கிராமங்களின் தண்ணீர்த் தேவையைப் பொருத்து குளங்களும் ஏரிகளும் ஏற்படுத்தப்பட்டு பராமரிக்கப்பட்டு வந்திருக்கிறது எனும் செய்திகளை ஆவணங்கள் மூலம் அறிந்து கொள்ளமுடிகிறது. இப்போதைக் காட்டிலும் கடுமையான பஞ்சத்தையும் வறட்சியையும் நம் முன்னோர்கள் சந்தித்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அப்போது அவர்களை அச்சிக்கல்களில் இருந்து மீட்க பெரிதும் உதவியது நீர் ஆதாரங்களின் மீது அவர்கள் கொண்டிருந்த அக்கறையே. முன்னோர்களின் வழிகாட்டுதல்களையும் வாழ்வியல் முறைகளையும் நவீனத்துவத்தின் பேரால் தொடர்ந்து அலட்சியம் செய்து வரும் தமிழ்ச்சமூகம் இப்போது தண்ணீர் பற்றாக்குறை எனும் பிரச்சனையின் பிடியில் சிக்கித் தவிக்கிறது.தண்ணீர் தேவையை பூர்த்தி செய்ய எளிய சூத்திரத்தையே நம் முன்னோர்கள் கையாண்டனர்.அவை, மழைக்காலங்களில் மழைநீரை ஏரிகளிலும் குளங்களிலும் சிறிதும் சேதாரமின்றி சேமித்து நிலத்தடி நீர் மட்டத்தை குறையாமல் பார்த்துக் கொண்டதுதான்.கிராமப் புறங்களில் இன்றும் ‘சர்க்கார் கிணறு’ எனும் சொற்றொடர் புழங்குவதை ஆழ்ந்து நோக்கினால் அதன் பின் இயங்கும் நம் முன்னோர்களின் இயற்கை சார்ந்த பார்வையை, அக்கரையை உணரமுடியும். ஆனால் நமது முன்னோர்கள் பொது கிணறுகளை வெட்டினார்களே தவிற வீடுகள் தோரும் கிணறுகளை வெட்டவில்லை. ஆனால் இன்று ஆழ்துளை கிணறுகளே இல்லாத வீடுகளை விரல் விட்டு எண்ணிவிடலாம். இதன் காரணமாகவே நிலத்தடி நீர்மட்டம் வேக வேகமாக குறைந்து கொண்டே வருகிறது. கிராமப் புறங்களில் கூட ஐநூறு அடி வரை பூமியை துளைத்தெடுக்கும் கொடூரம் நடக்கிறது. ஆனால் தண்ணீரைத் தான் காண முடியவில்லை. நகர் புறங்களில் நிலத்தடி நீர் மட்டத்தின் நிலை இன்னும் அபாயகரமான நிலையில் உள்ளது. பல்வேறு இடங்களில் கடல் நீர் உட்புகுந்துவிட்ட அவலத்தையும் சந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது.மேற்கண்ட அவலங்கள் எவையும் ஒரே நாளில் ஏற்பட்டு விடவில்லை என்பதுதான் ஆகப் பெரிய துக்கம்.
பொதுவாகவே நாம் அடிப்படைகள் சார்ந்து யோசிப்பது கிடையாது.மேலும் ஆளும் வர்க்கத்திற்கு எப்போதும் உடனடி வெற்றிகள் மீதுதான் மோகம் அதிகம். ஆகவே எந்த அரசாக இருந்தாலும் அடிப்படை ஆதாரங்கள் என்று அழைக்கப் படும் மூல வளங்களை கண்டுகொள்வதுமில்லை. அவற்றைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள எவ்வித முயற்சிகளையும் மேற்கொள்வதுமில்லை.ஆனால் நீர் ஆதாரங்களைக் காக்க பல ஆயிரங்கோடிகள் ஒவ்வோராண்டும் ஒதுக்கீடு செய்யப்படுவதாக ஊடகங்கள் மூலம் அறிய முடிகிறது.அவ்வாறு ஒதுக்கப்படும் பணம் சரியான வழியில் செலவிடப் படுகிறதா என்பதை சாமானிய மக்களால் ஒருபோதும் அறியமுடியாது.மேலும் ஆட்சியர் அலுவலகம், பேருந்து நிலையம், மருத்துவக் கல்லூரி மற்றும் அரசின் இன்னபிற அலுவலகங்கள் கட்ட இடம் தேவை எனும் நிலை எழும் போது ஆட்சியாளர்களின் கவனத்திற்கு ஏரிகளும் குளங்களுமே கவனத்திற்கு வருகின்றன. சமீபகாலமாக ஏரி குளங்கள் ஆக்கரிமிப்பு செய்வது அதிகரித்து வருவதாக ஓர் புள்ளிவிவரம் தெரிவிக்கிறது. ஏரி குளங்களின் மீது கட்டடங்களை அசுர வேகத்தில் எழுப்பும் நமது அரசுகளின் தீவிரத்தின் மீது செயல்படும் தொலைநோக்கற்ற அரசியல் பார்வையையும் நாம் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது.
கிராமப் புறங்களில் காணாமல் போகும் குளங்களின் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகிறது.ஒரு குளம் எப்படி காணாமல் போகும் என்று நம்மிடையே வியப்பு கலந்த ஓர் கேள்வி எழக்கூடும். ஆனால் அவை உண்மைதான். ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் குளங்கள் மெல்ல காணாமல் போய்க்கொண்டே இருக்கின்றன.ஒரு குளத்தை காணாமல் ஆக்க முறைப் படுத்தப் பட்ட ஒரு சில படிநிலைகள் பின்பற்றப்படுகின்றன. அவை, செங்கல் சூளை மற்றும் இன்னபிற தேவைகளுக்காக குளங்களைச் சுற்றி மண் அள்ளுதல்; அதன் பின் குளத்தைச் சுற்றி நாலாதிசையிலும் பாவப்பட்டுள்ள படிக்கற்களை மெல்ல பெயர்த்தெடுப்பது; இதன் தொடர்ச்சியாக குளத்தின் ஆழத்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தரைமட்டத்திற்கு உயர்த்துதல். இவ்வாறாகத்தான் ஒரு குளம் நம் எல்லோரின் கண் எதிரிலேயே தன் உருவத்தை ,இருப்பை இழந்து ஒரு சமதளமாக மாற்றப் படுகிறது. இவை அனைத்தும் ஒரே நாளில் நிகழ்த்தப் படுவன அல்ல. ஒரு தவறு நடந்துகொண்டிருக்கிறது என்கிற எண்ணம் யாருக்கும் தோன்றாமல் ஒரு குளத்தின் அழிவு நிகழ்த்தப்படுகிறது.இந்த சீரழிவுகளை முன்னின்று நட்த்துவது சாதாரண வெகுஜன மக்கள் அல்ல. அவ்வாறு செய்பவர் நிச்சயம் அந்த பகுதியின் ஏதாவது ஒரு கட்சியின் பொறுப்பாளராக இருப்பார் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. இம்மாதிரி அழித்தொழிப்புகள் அவர்களுக்கே கை வந்த கலை. மணல் திருட்டு, நில ஆக்கிரமிப்பு போன்ற செயல்பாடுகளில் மட்டும் நமது அரசியல்வாதிகள் கட்சிபேதங்களை கடந்து ஓர் அணியில் நின்று செயல்படுவதன் தேவையை மிக எளிதாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும். எப்போதுமே ஒரு சாதாரண வழிப்பறிக்காரனிடம் தன் கோரமுகத்தை காட்டும் சட்டம் மற்றும் நீதித்துறை ஒருபோதும் அம்முகத்தை கோடிகளில் ஊழல் செய்யும் அரசியல்வாதிகளிடத்தில் காண்பிப்பது கிடையாது. மேலும் அத்துறை தனது விசுவாசத்தின் வாலை ஆட்டி அதிகாரவர்க்கத்தின் பிம்பமாகவே தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ள விரும்புவதை சுலபத்தில் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.
பச்சப்புள்ளாக் குளம், ஆயிகுளம், வண்ணாங்குளம், ஆண்டாசெட்டி குளம், வெள்ளக் குளம் போன்ற பெயர்களைத் தாங்கி ஒரு கிராமத்தின் அடையாளமாகவும், அக்கிராமத்தின் வரலாற்றுச் சுவடுகள் சிலவற்றை தன்னகத்தே கொண்டிருக்கின்ற குளங்களின் இன்றைய நிலை கேள்விக்குறியதாகவும் பீதியுண்டாக்குவதாகவும் உள்ளன .சராசரியாக கிராமப் புறங்களில் உள்ள குளங்களின் நீள அகலங்கள் அறுபது மீட்டராகவும் நாற்பது மீட்டராகவும் இருக்கின்றன. ஆழம் குறைந்தது இரண்டு மீட்டரில் இருந்து மூன்று மீட்டர்களாக உள்ளது. மேற்கண்ட அளவில் ஒரு குளத்தை வெட்ட இன்று பல லட்சங்களை செலவிட வேண்டியிருக்கும் என்ற பிரக்ஞை சிறிதும் இன்றி நாம் குளங்களை எவ்வித குற்றவுணர்வுமின்றி தூர்த்து கொண்டிருக்கிறோம். எவற்றையும் கண்டுகொள்ளாமல் அரசும் ஒரு பார்வையாளராகவே இருக்க விரும்புகிறது. பல ஆயிரம் கோடிக்கு கீழ் செய்தாக வேண்டிய எந்தவொரு திட்டச் செலவையும் கற்பனை செய்துப் பார்க்க கூட அரசு விரும்புவதில்லை. நீர் நிலைகளைக் காக்க கோடிகளில் ஒதுக்கீடு செய்யும் இச்சூழலில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் சில குளங்கள் காணாமல் போவதை நாம் அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.பத்து குளங்கள் இருந்த ஒரு கிராமத்தில் இன்று ஆறு குளங்களே பயன்பாட்டில் இருப்பது எவ்வளவு பெரிய சீர்கேடு? இவற்றையெல்லாம் அரசு எவ்வாறு சீர்செய்யப் போகிறது? அவ்வாறு செய்ய எடுக்கப்படும் நடவடிக்கைகள் தொலைநோக்கோடு இருக்குமா என்பன போன்ற ஐயங்கள் நம்முன் பேருரு கொள்வதை தவிர்க்க முடியவில்லை. நம்முடைய ஐயங்களை களையவேண்டிய கடமையும் பொறுப்பும் அரசுக்கு உண்டு.
கோட்டை கொத்தளமும் கொடிமரமும் நாட்டுக்கு எவ்வளவு அவசியமோ அதே அளவிற்கோ அல்லது அதைவிட கூடுதலாகவோ மக்களும் மாக்களும் குடிக்கவும் அன்றாடம் புழங்கவும் தண்ணீர் தரும் குளங்களும் ஏரிகளும் அவசியம். வாடிய பயிரை கண்ட போதெல்லாம் வாடிய மனம் கொண்ட பரம்பரையைச் சார்ந்தவர்கள் நாம். மிகப் பெரிய திட்டங்களின் மீது காட்டும் அக்கரையை அரசு கிராமப் புறங்களில் உள்ள நீர்நிலைகள் மீதும் காட்ட வேண்டும். குறிப்பாக நீர் ஆதாரங்களாக உள்ள ஏரி குளங்கள் மீதும் காட்டவேண்டும். நூறு நாள் வேலைத் திட்டத்தில் ஏரி குளங்கள் சீர் செய்யப் படுவதாகக் கூறி அரசு உண்மைநிலையை உணராமல் இருப்பது இன்னும் மோசமான சூழலையே ஏற்படுத்தும். இவ்விஷயத்தில் சிறிதும் மெத்தனம் காட்டாமல் அரசு, கிராமங்கள் உள்ள நீர்நிலைகளை ஆய்வுசெய்து தக்க நடவடிக்கை எடுப்பதன் மூலமே மக்கள் மற்றும் மாக்களின் தண்ணீர்த் தேவைகளை பூர்த்தி செய்ய இயலும்.”முறை செய்து காப்பாற்றும் மன்னவன் மக்கட்க்கு இறை என்றே வைக்கப் படும்” எனும் குறளின் ஆழத்தையும் பொருளையும் அரசு உணரவேண்டிய சரியான தருணம் இதுவே.

ஒரு காலத்தில் பாறைகள் இருந்தன-கட்டுரை

இளம் பிராயத்தில் எங்களுக்கு ஆசிரியராக, சக தோழனாக விளங்கியவை பாறைகளே. சிறிதும் பெரிதுமான பாறைகளுக்கு மத்தியில் தான் எங்கள் வாழ்க்கை ஆரம்பமானது. சிறு செடிகளான கொஞ்சியும் முட்டியும் பூக்கவும் காய்க்கவும் செய்த காலங்களில் ,உடன் சேர்ந்து நாங்களும் வளர்ந்திருக்கிறோம். செங்குத்தான பெரும் பாறைகளில் மயிர்கூச்செரியும் வகையில் போட்டிபோட்டுக்கொண்டு மலையேற அப்போது நிறைய நண்பர்களிருந்தனர். ஆசிரியர்கள் வீட்டுப்பாடம் செய்யச் சொன்ன போதெல்லாம் ,பயந்து பள்ளிக்கு செல்லாதிருந்த எங்களை தன் ஆழ்ந்த மௌனத்தோடு தடுத்தாட்கொண்டவையும் பாறைகளே. சுனையின் தண்ணீர் அருந்திவிட்டு, வங்குகளில் படுத்துறங்கிய அக்காலங்கள் மெல்ல நிறமிழக்க ஆரம்பித்துவிட்டன.பாறைகளின் குளுமையை உணர்ந்தவனுக்கு தன் காதலியின் ஸ்பரிசம் கூட நிச்சயம் இரண்டாம் பட்சமாகவே தோன்றக்கூடும்.
சப்பாத்தியிலும் கள்ளியிலும் தான் எங்கள் காதலை நாங்கள் முதன் முதலில் பதியப் பழகினோம். காரைச்செடியின் முள்ளெடுத்து அவள் பெயரை எழுதிய தருணங்கள் இப்போதும் அப்படியே மனதில் இருக்கின்றன. உறவுமுறைகள் குறித்து, சாதிமதங்கள் குறித்து மூன்றாம் வகுப்பு படித்த எங்களுக்கு அப்போது எந்த தீர்மானங்களும் இருந்திருக்கவில்லை.
காதலும்,கள்ளக்காதல்களும் மலையும் மலைசார்ந்த நிலத்தின் அடையாளமாக மாறிய பின் எவ்வளவோ கேடுகளை, எண்ணற்ற சதிகளை, மீளவேமுடியாத துரோகங்களை பாறைகள் எப்போதும் போல அமைதியாகவே பார்த்துக்கொண்டிருந்தன. பல்வேறு சுய இன்பங்களையும் வெவ்வேறு புணர்ச்சிகளையும் சிறு சலணமுமற்று கவனித்துக் கொண்டிருந்த பாறைகளின் பேரமைதி சிலநேரங்களில் ஒருவித அச்சத்தை ஏற்படுத்தவும் செய்தன.
விடுமுரை தினங்களில் ஒரு சில்வர் தூக்கில் கூழையோ சோறையோ போட்டுக்கொண்டு மாடுகளை மேய்ச்சலுக்கு ஓட்டிச் செல்வோம். மாடுகளை மேயவிட்டுவிட்டு மலைகளின் வங்குகளிலும், குகைகளிலும் அப்பா அம்மா ஆட்டத்தை விளையாட்த் தொடங்குவோம். சிலர் பகலிலேயே நிலாக்கும்பல் விளையாடுவர்.வெயிலின் சிறுரேகைகூட படாத அவ்விடங்களில் தான் காமம் தன் சிமிழ் திறந்து அதன் வாசனையை நுகர கற்றுக்கொடுத்தது.தங்கள் காதலிகளுக்கு எதையாவது பரிசளித்து விடவேண்டும் எனும் நோக்கத்தில் கொஞ்சிப்பழம், முட்டிப்பழம் மற்றும் சூரைப்பழங்களை போட்டி போட்டுக்கொண்டு பறிப்பதில் எங்களுக்குள் சண்டை மூளும். நண்பர்கள் பகைவர்களாவோம். சூரியன் மெல்ல கிழக்கிலிருந்து மேற்கு நோக்கி சரியத் தொடங்கும்போது பகைமை மறந்து மாடுகளைத் தேடுவோம்.
காடையும் கௌதாரியும் சிறு செடிகளுக்குள்ளாக ஓடித்திரியும். படமெடுத்தாடும் நாகங்கள் பாறைச் சந்துகளே கதியெனக் கிடக்கும். குரங்குகள் சூரைப்பழத்தையும் ஆலம்பழத்தையும் திண்பதை நாளெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கலாம்.
ஒருநாள் இரண்டு மூன்று வாகனங்களில் சிலர் பாறைகளை வந்து பார்த்துவிட்டுச் சென்றனர். பிறகு பெரிய எந்திரங்கள் வந்திறங்கின. பாறைகளை அறுக்கவும் உடைக்கவும் முடியும் என்பதை அப்போதுதான் நாங்கள் காண நேர்ந்தது. நாங்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் போதே பாறைகள் அறுத்தெடுக்கப்பட்டு தொலைதூர நகரங்களுக்கு எடுத்து செல்லப்பட்டன. எந்திரங்களின் சப்தம் ஓயாது கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது.
ஆனால் எவ்வித கஷ்டத்தையும் அனுபவிக்காமல் என் பிள்ளைகள் வரவேற்பறையில் அமர்ந்துகொண்டு டிஸ்கவரி சேனலில் மலைகளைப் பற்றிய விவரணப் பட்த்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். நாங்கள் வசிக்கும் இருப்பிடத்திற்கு குரங்குகள் வந்து வெகு நாட்கள் ஆகிவிட்டன. ஒருநாள் உள்ளறையில் அமர்ந்து படித்துக்கொண்டிருந்தேன். என் இரண்டாவது மகள் அழுதுகொண்டே உள்ளே ஓடிவந்தாள். என்ன நடந்தது என்று அவளிடம் கேட்டேன். அவள் தேம்பிக்கொண்டே ,”எங்கிட்ட இருந்து குர்குரேவை குரங்கு புடிங்கிகிச்சி” என்றாள். நான் தெருவிற்கு வந்து பார்த்தேன். குர்குரேவை ஒவ்வொன்றாக எடுத்து குரங்கு சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த்து.
பிறகொரு நாள் என் நண்பன் வீட்டில் துணி துவைக்கும் எந்திரத்தில் தோதாகப் படுத்துக்கிடந்த நாகத்தை அடிக்க ஊரே கூடியது.எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் இருப்பிடம் என்பது அவசியம் தானே?.