வாய்க் கட்டு

பெங்களூர், கொம்பே கௌடா நகர் மரங்கள் சூழ அமைந்திருந்தது. பசுமையான சூழல்களுக்கு மத்தியில் இருக்கும் National Institute of Mental Health and Neuro Science எனும் இந்தியாவின் முதன்மையான மருத்துவ மனையின் சி பிளாக்கில், 148வது வார்டில் டாக்டர் வர்கீஸ் அவர்களின் நேரடி கண்காணிப்பில் அவர் அனுமதிக்கப் பட்டிருந்தார். சென்னை அடையாரில் உள்ள ஒரு பிரபல மனநல மருத்துவர்தான் “ நீங்க பெங்களூர் NIMHANS-கு போறது தான் நல்லதுனு தோனுது” என்று அவர்களை அங்கு அனுப்பி வைத்தார்.

அவருக்கு என்ன ஆயிற்று என்று புரியும் படியாக அதுவரை ஒருவரும் சொல்லவில்லை. முதலில் விழுப்புரத்தில் பார்த்த மருத்துவர் அவரை சோதித்துப் பார்த்துவிட்டு “ யார் சொல்றதையும் கேட்காதிங்க. உடனே வேலூர் பாகாயம் கூட்டிட்டு போங்க” என்று அனுப்பி வைத்தார். பாகாயத்தில் இருந்த மருத்துவர், ஒரு நாள் முழுக்க சோதித்துவிட்டு, சென்னைக்கு கொண்டுபோக சொல்லி கடிதம் கொடுத்தார். சென்னையில் ஒருவாரம் உள்நோயாளியாக தங்க வைத்தனர். ஈ.ஈ.ஜியில் ஆரம்பித்து மூளை தொடர்பாக என்னென்ன சோதனைகள் இருக்கிறதோ அத்தனை சோதனைகளும் எடுத்துப்பார்க்கப்பட்டது, மருத்துவர் இவருடைய மனைவியை அழைத்து “உங்க கணவர் சொல்றது எதுவும் நம்பும் படியாக இல்லை மா. ஆனால் அதையே திரும்ப திரும்ப சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார்” என்று சொன்னார். “அப்படி என்ன டாக்டர் அவர் சொல்றார்?” என பயத்துடன் அவள் கேட்டாள். “யானை பேசுது என்கிறார் மா” என அவர் பதிலளித்தார். “அடக்கடவுளே” என்று அவள் தலையில் கை வைத்து அழத்தொடங்கினாள். முடிந்தவரை அவரும் வைத்தியம் செய்து பார்த்தார்.மாத்திரைகளை மாற்றிப் பார்த்தார். அதன் வீர்யத்தை கூட்டியும் குறைத்தும் தொடர்ந்து கண்காணித்தார். எவ்வித முடிவுக்கும் வரமுடியாமல் தவித்தார். அவருடைய மனைவி மருத்துவரிடம் கேட்டாள். “ டாக்டர் வேற எங்கயாவது கூப்டுட்டுப் போலாமா?”. அதன் பிறகு தான் அவர் பெங்களூரில் இருக்கும் NIMHANS-கு பரிந்துரை செய்ய வேண்டியிருந்தது.

மொழி புரியாத ஊரில் அவருடைய மனைவி மனக்குழப்பத்தோடும் பயத்தோடும் நாட்களை நகர்த்திக் கொண்டிருந்தாள். தன் வாழ்க்கையே சூன்யமாகிவிடுமோ என்ற பயம் அவளை அலைகழித்துக் கொண்டிருந்தது. சரியான உணவும் தூக்கமும் இன்றி அவளும் மனநலம் குன்றியவளைப்போலவே காணப்பட்டாள். எப்போது அவருக்கு நினைவு திரும்பும்; மருத்துவர்கள் என்ன சொல்வார்கள் என்ற பயத்துடனேயே ஒவ்வொரு நாளையும் அவள் கழித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
டாக்டர் வர்கீஸ், அத்துறையின் தலைவர். காலை பதினோறு மணியளவில், முதுநிலை மருத்துவம் பயிலும் மாணவர்களுடன் வருவார். நோயாளிகளைச் சோதித்தப்படியே வகுப்பும் எடுக்கத்தொடங்குவார். உடன் வந்தவர்கள் அவர் சொல்ல சொல்ல குறிப்புகளை தங்கள் குறிப்பேடுகளில் எடுத்துக் கொள்வர். வார்டில் இருந்து அவர் திரும்பி வரும் வழியில் பார்வையில் படுவதுபோல அவள் நின்று கொண்டிருப்பாள். அவளைப் பார்த்து மெல்லியச்சிரிப்புடன், “பயப்படாதே பெண்ணே, உன் கணவருக்கு நினைவுகள் தொடர்ச்சியாக வராமல் பாதியிலேயே அறுந்து விடுகின்றன. அப்புறம் மருத்துவம் எதையெல்லாம் பொய்னு சொல்லுதோ அதை எல்லாம் மெய்னு சொல்றார். யானை பேசுது என்கிறார். நாங்க அதை நோய்னுதான புரிஞ்சிக்க முடியும். மந்திரத்தால விலங்கோட வாயைக் கட்றதுலாம் சுத்த ஏமாத்து வேலை. இதுலாம் ஒருவகையான மனநிலை பாதிப்புகள்தான். அவருக்கு சட்டென நினைவு போய்டறது தான் இப்ப இருக்க பெரிய சிக்கல். தொடர்ந்து மருந்து கொடுத்துட்டு வறோம். இன்னும் ரெண்டு மூன்று நாட்கள் போகட்டும்” என்று சொல்லிவிட்டு வெளியே சென்றார். தன்னுடன் இவ்வளவு தெளிவாகவும் நிதானமாகவும் பேசிவிட்டுச் செல்லும் மருத்துவரையே அவள் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அந்தவாரத்தின் கடைசி நாளில் அவருக்கு நினைவு திரும்பியது. “யானை ..யானை” என்று மட்டுமே வார்த்தைகள் குழறிக்கொண்டு வந்தன. டாக்டர் வர்கீஸ் அவரின் காதோரம் சென்று கேட்டார். “எதாவது சொல்லனும்னு தோனுதா?” அவரது விழிகள் மெல்ல அசைந்தன. தொண்டைக் குழி ஏறி இறங்கியது. திரும்பவும் மருத்துவர் அவரிடம் கேட்டார். “உங்களுக்கு என்ன தோனுதோ அதைச் சொல்ல முயற்சி பன்னுஙக”. தை அமாவாசைக்கு படைத்துவிட்டு கிளம்பிய நினைவுகள் அவர் மனதில் குழம்பித் தெரிந்தன. கடும் பிரயத்தனத்திற்கு பிறகு அவர் ஒவ்வொரு வார்த்தையாகச் சொல்லத் தொடங்கினார். முதுநிலை மாணவர்கள் அவர் சொல்லச் சொல்ல குறிப்பெடுத்துக் கொள்ளத் தொடங்கினர்.

தை அமாவாசைக்கு படைத்துவிட்டு வீட்டிலிருந்து அவர்கள் கிளம்பும் போதே மணி ஒன்பதைக் கடந்து விட்டிருந்தது. வழக்கமாக பத்து நிமிட பயணத்தில் பள்ளிக்கூடத்தை அடைந்து விடலாம். சாலை விரிவாக்கத்திற்காக பழைய தார்சாலையைப் பெயர்த்துப் போட்டிருந்தனர். அதனால் பயண நேரம் முப்பது நிமிடங்களாக நீண்டிருந்தது. தன் மனைவியிடம் பின்புறக் கம்பியை இறுக்கமாக பிடித்துக் கொள்ளும்படி அறிவுறுத்திவிட்டு வாகனத்தை வேகமாக அவர் இயக்கினார். இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பாகத்தான் நேரம் தவறாமையின் அவசியத்தை ஓர் சுற்றறிக்கையின் மூலம் தலைமை ஆசிரியர் மறைமுகமாக சக ஆசிரியர்களை எச்சரித்திருந்தார். அதனாலும் வாகனத்தின் வேகம் கூடியிருந்தது.
வீட்டுக்கும் பள்ளிக்கும் இடையேயான தூரம் பத்து கிலோமீட்டர். அதன் மத்தியில் இரண்டு கிலோ மீட்டர் சாலை மட்டும் காட்டிற்குள்ளாக நீண்டிருந்தது. அது வனத்துறையின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. வனத்துறை ஒப்புதல் கிடைக்கப் பெறாததாலேயே ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஜல்லிகள் பெயர்த்துப் போடப்பட்ட சாலை அதே நிலையிலேயே இருந்தது. வழி நெடுகிலும் முட்டிப் பூவின் வாசனை நிறைந்திருந்தது.

காட்டு ஐயனார் கோயில் தூரத்தில் தெரிந்தது. கோயிலைத் தாண்டினால் காட்டின் ஊடாக பயணம். சில்லென்று வீசும் காற்று காலையிலேயே அவருக்கு கிறக்கத்தை ஏற்படுத்துவதாகயிருந்தது. கௌதாரிகள் அலைந்து கொண்டிருக்கும் அச்சாலையின் இருபுறத்திலும் ஓங்கி வளர்ந்திருந்தன மரங்கள். கிளைகள் காற்றின் போக்கில் எந்நேரமும் ஒடிந்துவிழும்படி ஆடிக்கொண்டிருந்தன.மயில் மற்றும் மான்கள் வெகு சாதாரணமாக சாலையின் இருபுறமும் சுற்றித் திரிந்து கொண்டிருந்தன. தண்ணீர் குடிக்க தென்புறமிருந்து வடபுறமாக அவை கடந்து சென்று கொண்டிருந்தன. அவர் வழக்கம்போல தன் மனைவியிடம், “திடீர்னு ஒரு புலி வந்துட்டா என்ன பன்றது?” என்று கேட்டார். அதற்கு அவள், “இந்த காட்ல புலி இருக்க சான்சே இல்ல” என சிறிதும் யோசிக்காமலேயே பதில் கூறினாள். அவள் பதிலில் திருப்தியுறாமல், ஒருவேளை புலி வந்துவிட்டால் தற்காத்துக்கொள்ள என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டியிருக்கும் என்பதிலேயே அவர் மனம் அசை போட்டுக்கொண்டிருந்தது. காட்டின் இரைச்சல் அவருக்கு புலி குறித்த பீதியை அதிகப்படுத்த, வாகனம் அதீத வேகத்தில் சீரிப்பாய்ந்து கொண்டிருந்தது.
சுவர் முழுக்க பிரண்டையும் முடக்கத்தானும் கிளைத்து படர்ந்து கிடந்த காட்டு கோயிலைத் தாண்டும் போது மணி ஒன்பது இருபதைத் தொட்டிருந்தது. காட்டின் குளுமை காற்றில் பரவியிருந்தது. சில்வண்டுகளின் பேரிரைச்சல் ஒருவித கிளர்ச்சியை அவருக்குள் ஏற்படுத்துவதாக இருந்தது. ஆவாரை பூத்து ஆங்காங்கே மஞ்சள் திட்டுகளாக இருந்தன. சூரைப் பழங்கள் பழுத்து தரையில் உதிர்ந்து கொண்டிருந்தன.



தூரத்தில் சாலையின் நடுவே பெரிய பாறை போன்று ஏதோ ஒன்று மங்கலாக தெரிந்தது. மலையில் இருந்து யாராவது உருட்டி விட்டிருக்கலாம் என்று நினைத்தார். ஏற்கனவே சிலர் இதுபோல பாறைகளை உருட்டியும் விட்டிருக்கின்றனர். ஆனால் தூரம் குறைய, பாறை போன்றிருந்ததில் அசைவுகள் ஏற்படுவதை உணர முடிந்தது. அப்போது கூட அவர் உள்மனம் எச்சரிக்கவில்லை. பயணிக்கும்போது அவர் மனைவி சாலையின் முன்புறமாக பார்ப்பது கிடையாது. தூதுவளை, பிரண்டை, முடக்கத்தான் இலை என்பதாக மட்டுமே காடு அவளுள் திரண்டிருந்தது. தூரத்தில் மயில்கள் அகவுவதை நன்றாக கேட்க முடிந்தது.
புலியைப் பற்றி யோசித்துக்கொண்டு வந்த அவர் , சாலையில் நின்று கொண்டிருப்பது ஓர் யானையாக ஏன் இருக்கக் கூடாது என கொஞ்சமும் யோசித்திருக்கவில்லை. மிக அருகில் வந்த பின்புதான் அங்கே நின்று கொண்டிருப்பது யானை என்று அவர் புத்திக்கு உரைத்தது. சட்டென்று யானையைப் பார்த்ததும் அவருக்கு சப்த நாடியும் ஒடுங்கி உடம்பு நடுங்கத் தொடங்கியது. வண்டியின் ஓட்டத்தை நிறுத்தினார். அவர் மனைவி வண்டி ஏன் நிற்கிறது என்று அப்போது தான் திரும்பி முன்புறம் பார்த்தாள்.

முன்பெல்லாம் வழியில் இடையூறு ஏற்படுத்திய நாய், காட்டுப்பன்றி மற்றும் குரங்கு போன்றவற்றின் வாயைக்கட்டிய நினைவுகள் அவர் மனதில் குமிழிட்டன. இவ்வளவு பெரிய யானை தன் முன்பாக நின்று கொண்டிருப்பதைப் பார்த்ததும் அவருக்கு கால்கள் நடுங்க ஆரம்பித்தன. நாக்கு வரண்டு, பேச்சே எழவில்லை. இதயம் வேகமாக அடித்துக் கொண்டது. அதுவரை அழகிய ஓவியமென விரிந்திருந்த காடு சட்டென கர்ணகொடூரமாக காட்சியளித்தது. கரும்பாறையென நின்றிருந்த யானை அவர்களை நோக்கி மெல்ல நகர்வது தெளிவாக தெரிந்தது. பள்ளிக்குச் சென்றிருந்த பிள்ளைகளின் நினைவு எழ மேலும் பயம் அதிகரித்தது. அவர் சுவாசத்தின் தன்மை முற்றிலுமாக மாறியிருந்தது. எந்நேரமும் தான் மயக்கமுற்று கீழே விழக்கூடும் என்றே அவர் எண்ணினார். தாண்டவராயன் மாமாவை மனதில் நினைத்துக்கொண்டு அவர் யானையின் முன்பாக அமர்ந்து தரையில் விரலால் வட்டம் வரைந்தார். அதன் குறுக்கும் நெடுக்குமாக இரு கோடுகளை கிழித்தார். அக்கோடுகள் வட்டத்தைச் சந்திக்கும் இடத்தில் வெளிப்புறமாக இருக்கும்படி நான்கு சூலாயுதங்களை வரைந்தார். அனைத்திலும் ஓர் வேகமும் நுட்பமும் இருந்ததை உணர முடிந்தது. வட்டத்திலிருந்து பிடி மண்ணை அள்ளிக் கையில் வைத்துக் கொண்டு தன் மணிக்கட்டை சுழற்றி யானையைப் பார்த்து மந்திரங்களை உச்சரிக்கத்தொடங்கினார். பின் விரல்களை மடக்கி நெட்டி முறித்துக்கொண்டு எழுந்தார்.துதிக்கையை ஆட்டியபடி முன்னேறிக் கொண்டிருக்கும் யானையையே சலனமின்றிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். மந்திகள் சப்தமெழுப்பியபடி அங்கும் இங்கும் ஓடிக் கொண்டிருந்தன. பறவைகள் சிறகுகளை அடித்துக்கொண்டு வேறு இடங்களுக்குப் பறக்கத் தொடங்கின. எழுந்து சிறிது நேரம் அப்படியே நின்றார். யானையிடம் எந்த மாற்றத்தையும் காண முடியவில்லை. சிறிதளவேனும் மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கத்தானே வேண்டும் என்றும் அவர் நினைக்கத்தொடங்கினார். வாயைக் கட்டும் வித்தை யானையிடம் எடுபடவில்லையோ என அவர் யோசித்தார். அவருக்கு மீண்டும் தலை சுற்றத்தொடங்கியது. அவர்களை நெருங்க இன்னும் சில அடிகள் மட்டுமே யானைக்கு இருந்தது. யானையைப்பார்த்து தாண்டவராயன் மாமா கற்றுக்கொடுத்த மந்திரத்தை மீண்டும் உச்சரிக்கத்தொடங்கினார். குரலில் சிறு நடுக்கம் தென்பட்டது.

அவருக்கு மூச்சு வாங்கத்தொடங்கியது. வாக்கியங்கள் அறுந்து அறுந்து வெளிவந்தன. மறுபடியும் அவர் முதலில் இருந்தே சொல்லத் தொடங்கினார். அருகில் நின்றிருந்த நர்ஸிடம் அவருக்கு ஊசி போடுங்க எனும் விதமாக சைகையால் தெரிவித்தார். அவள் ஊசியை போட்டாள். உடனே அவருக்கு நாக்குழறியது. சிறிது நேரத்திற்குள் அவர் கண்கள் செருக ஆரம்பித்தன. மீண்டும் அவர் மயக்க நிலைக்கு சென்றார். இவ்வளவு நேரம் அவர் பேசிக் கொண்டிருந்ததே அவளுக்கு ஒருவித சந்தோஷத்தை அளித்தது. “அவருக்கு இப்ப எப்படிங்க டாக்டர் இருக்கு. நீங்களாவது சொல்லுங்க”. என்று கெஞ்சும் தொனியில் மருத்துவரிடம் கேட்டாள். “முன்னைக்கு இப்ப பரவா இல்லை மா. நினைவுகள் தொடர்பில்லாம அவருக்கு தோன்றுது. வாய்கட்டு.. வாய்கட்டு என்ற வார்த்தைகளை திரும்ப திரும்ப சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார். அதற்கு என்ன அர்த்தம் என்றும் தெரியவில்லை. அது என்ன என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா ? அவர் சொல்ற எதுவும் நம்பும்படி இல்லையே மா” என்று அவர் சொன்னார். அவரிடம் மெல்லிய குரலில் அவள் பேசத்தொடங்கினாள்:

“ அவரு விலங்குங்க வாயலாம் கட்டுவார் சார்”
“எப்படி?” என்று புரியாமல் கண்களை குறுக்கிக் கொண்டு கேட்டார்.
“ மந்திரம் மூலமாதான் சார்”.
மருத்துவருக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை. மந்திரத்தால் எப்படி வாயைக் கட்ட முடியும் என யோசித்தார். “புரியலையே மா. உனக்கு அது சம்பந்தமா எதாவது தெரிஞ்சா சொல்லுமா. மேற்கொண்டு வைத்தியம் பாக்க புரயோஜனமா இருக்கும்” என்று அவளிடம் கேட்டார். மருத்துவரின் பரிவு அவளுக்கு சந்தோஷத்தை அளித்தது. ஆழ்ந்து யோசித்தாள்.திருமணம் ஆகி வந்த புதிதில் அவர் மந்திரத்தை கற்றுக்கொண்டதை பற்றி தன்னிடம் கூறியதை மெதுவாக சொல்லத் தொடங்கினாள். அவள் வார்த்தைகளின் மூலம் அவரின் இளைமைக் காலம் துல்லியத்துடன் ஒரு கதை போல உருக்கூடத் தொடங்கியது.


அதுவொரு கோடை காலம். நன்றாக இருட்ட ஆரம்பித்திருந்தது. அவனுடைய அக்கா அழுதுகொண்டே வீட்டிற்குள் ஓடிவந்தாள். அவள் முகம் பயத்தில் வெளிறி இருந்தது. தோட்டத்தில் மாவு இடித்துக் கொண்டிருந்த அம்மா பதற்றத்தோடு உலக்கையை அப்படியே போட்டுவிட்டு வீட்டிற்குள் சென்று அக்காவை விசாரித்தாள். “நாய் கடிச்சிடிச்சிமா” என்று சொல்லி வலி தாங்காமல் அவள் தேம்பி அழுது கொண்டே இருந்தாள். “டேய் போய் தாண்டவராயன் மாமாவ கூட்டியாடா” என்று அவனிடம், அம்மா பதற்றத்துடன் சொன்னாள். ஒருவித பயத்துடன் அவன் செட்டியார் வீட்டு சந்துப்பக்கமாக நடந்து, வெள்ளக்குளத் தெருவுக்குள் நுழைந்தான். எங்கும் இருள் அப்பிக் கிடந்தது. குளம் தண்ணீர் இருப்பதற்கான சுவடே இல்லாமல் இருந்தது. அந்த அளவிற்கு எங்கும் இருள் நிறைந்திருந்தது. குளக்கரை மேலிருந்த மாரியம்மன் கோயிலில் மட்டும் அகல் விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது. நாய்கள் குரைத்துக் கொண்டே, டல்லா ஐயர் வீட்டுப்பக்கம் இறங்கி ஓடின. திரௌபதி அம்மன் கோயில் பகுதி முழுக்க நாய்களின் குரைப்பொலி எதிரொலித்துக் கொண்டு இருந்தது.

தெருத் திண்ணையில் அமர்ந்து நவுட்டுக்காரருடன் தாண்டவராயன் மாமா பேசிக் கொண்டிருந்தார். வேர்க்க விறுவிறுக்க வந்து எதிரில் நின்ற அவனைப் பார்த்து “என்ன டா?” என்று கேட்டார். அவன் நடந்ததைச் சொன்னான். துண்டை உதரித்தோலில் போட்டுக் கொண்டு அவர் வேகவேகமாக நடக்கத் தொடங்கினார். அவரது நடை, ஓட்டத்தை ஒத்திருந்தது. அவரது கைகள் காற்றை கிழித்துக் கொண்டு முன்னும் பின்னும் சென்று வந்தன. அதைப் பார்த்துக் கொண்டே அவரை பின் தொடர்ந்து அவன் ஓடினான்.
வீட்டை அடைந்தபோது அக்காவின் அழுகை கொஞ்சம் தணிந்திருந்தது. அக்காவை அழைத்து கடிப்பட்ட இடத்தை கூர்ந்து பார்த்தார். அம்மாவை அழைத்து, “அக்கா எதுவும் சாப்பாடு கொடுக்காத நா போய் பச்சிலை கொண்டு வந்திடறேன்” என்று சொல்லி விட்டு அவனை அழைத்தார். “டார்ச் லைட் எடுத்துகினு என் கூடவே வாடா” என்று சொல்லி, தும்பரமேடு நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார். பெரியாயி கோயில் சந்து வழியாக நுழைந்து, பாப்பான்குளம் வழியாக சென்று திருவண்ணாமலை சாலையை அடைந்து அப்படியே மேற்கு நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார். சாலையின் இருபுறங்களிலும் இருந்த புளிய மரங்கள் இருளில் பார்ப்பதற்கு பயத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டிருந்தன. தும்பரமேட்டுத் திருப்பத்தில் ஓங்கி வளர்ந்து பரந்திருந்தது அரசமரம். மயான அமைதி. மின்மினிப் பூச்சிகள் ஆங்காங்கே பறந்து கொண்டிருந்தன. டார்ச் விளக்கின் வெளிச்சத்தில் அரச மரத்தின் கீழ் எதையோ கூர்ந்து தேடிக் கொண்டிருந்தார். அரச மரத்தின் வடக்கு பக்கமாக சென்றவர், வேலியோரம் சென்று கீழே குனிந்து தழைகளை பறித்துக்கொண்டு திரும்பி வந்தார். தன் வேட்டி மடிப்பில் பறித்ததை வைத்து இறுக்கிக் கட்டினார். அவனை அழைத்துக் கொண்டு வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினார்.

அவன், மெதுவாக அவரிடம் பேச்சுக் கொடுத்தான். “என்ன மாமா பறிச்சீங்க?” அதற்கு அவர் “பச்சிலை டா” என்றார். “ஏன் நம்ம வீட்டான்டா இருக்காதா?” என்று திரும்பவும் கேட்டான். “அங்க இருக்கற மாதிரி இருந்தா இவ்ளோ தூரம் ஏன்டா வரனும்?” என்று திருப்பிக் கேட்டார். சிறிது நேரம் அவன் அமைதியாக பின் தொடர்ந்து நடந்தான். திருவண்ணாமலை சாலையில் இருந்து கீழிறங்கி புளியந்தோப்புக்குள் நுழைந்தபோது அவன் மறுபடியும் அவரிடம் பேச்சுக் கொடுத்தான். “அது என்ன இலை மாமா?” அவன் கேட்டு முடிப்பதற்குள் “அதலாம் வெளியே சொன்னா பச்சிலை வேலை செய்யாதுடா” என்று சொன்னார். பாப்பான் குளத் தெருவில் இருவர் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தனர். ஒரு நாய் குரைத்துக் கொண்டே ஊராட்சி மன்றக் கட்டடத்தின் சந்து பக்கமாக ஓடியது. “எங்கிட்ட மட்டும் சொல்லுங்க மாமா. நான் யார் கிட்டயும் சொல்ல மாட்டேன்” என்று அவரை நச்சரித்துக் கொண்டே அவன் வந்தான். அனிபா கடையை தாண்டும் போது தொந்தரவு தாங்காமல் “ஒரு நாள் சொல்றேன். அன்னக்கி வா டா” என்று கூறி வேகமாக நடந்து தச்சமுட்டு திருப்பத்தில் திரும்பி வீடு நோக்கி நடந்தார்.

அவர்கள் வீட்டை அடைந்த போது அக்கா தெருத் திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். அழுதழுது அவளது கன்னம் வீங்கியிருந்தது. மாமா அவளுக்கு எதிராக வந்து அமர்ந்தார். இடுப்பு மடிப்பை அவிழ்த்து இலைகளை எடுத்து உள்ளங்கையில் வைத்து கட்டைவிரலால் கசக்கினார். அதிலிருந்து சாறு வழியத் தொடங்கியது. பின் அக்காவைப் பார்த்து, “வாய திற மா” என்று சொல்லி கசக்கிய இலைகளை அவள் வாயில் வைத்தார். “அப்படியே முழுங்கு மா” என்று சொல்லி கைகளை கழுவ உள்ளே சென்றார். அக்காவிற்கு குமட்டிக் கொண்டு வந்தது. சுலபத்தில் அவளால் விழுங்க முடியவில்லை. மாமா உள்ளேயிருந்து சொல்லிக் கொண்டே வந்தார். “முழுங்க கஷ்டமா தான் இருக்கும். கண்ண மூடிக்கினு டக்னு முழுங்கிடு ஒன்னும் தெரியாது”. அவர் சொன்ன பிறகு அவள் கண்களை இறுக்க மூடிக்கொண்டு படக்கென விழுங்கினாள். அம்மாவைப் பார்த்து, “ மூனுநாளுக்கு தாளிக்காம கொழம்பு வச்சி சாப்பாடு குடு கா” என்று சொல்லிவிட்டு, படியிறங்கியவர் அக்காவை பார்த்து கேட்டார். “எந்த நாய் மா கடிச்சது?” “ பக்கத்து வீட்டு ஜிம்மிதான் மாமா” என்று தெருவோரத்தில் படுத்துக்கிடந்த நாயை அக்கா காட்டினாள். நாக்கை வெளித் தள்ளிக் கொண்டு நீர் ஒழுக அது படுத்துக்கிடந்தது. மாமா அதன் அருகில் சென்ற போது அது எழுந்து ஓட ஆயத்தமானது. அவர் அதை வாஞ்சையோடு அழைத்து, தன்னை நோக்கித் திரும்ப வைத்தார். கீழே அமர்ந்து தரையில் விரலால் வட்டம் போட்டார். அதனுள் குறுக்கும் நெடுக்குமாக இரு கோடுகளை கிழித்தார். அதன் நான்கு முனைகளிலும் சூலாயுதத்தை வரைந்தார். வட்டத்தின் நடுவில் இருந்து மண்ணை அள்ளி கையில் வைத்துக் கொண்டு வலது கை மணிக்கட்டை அதன் முகத்திற்கு நேராக மூன்றுமுறை அப்படியும் இப்படியுமாக சுழற்றினார். அப்போது அவரது உதடுகள் எதையோ உச்சரித்துக் கொண்டிருப்பதை அவன் கூர்ந்து கவனித்தான். அவர் கையில் இருந்த மண்ணை நாய் மீது ஊதினார். மண் துகள்கள் நாயின் முகத்தில் மோதிச் சிதறின. இதையெல்லாம் மாமா ஒரு சில நொடிகளுக்குள்ளாக செய்து முடித்தார். அவ்வளவு வேகம். பின் நட்டை முறித்துக் கொண்டு எழுந்தபோது நாய் கால்களால் தரையை பரபர வென்று பிராண்டிக்கொண்டே வானத்தைப் பார்த்து ஊளையிடத் தொடங்கியது. அதன் குரல் வெளி வராமல் ஒடுங்கியது. தொண்டையில் எதுவோ அடைத்துக் கொண்டதைப்போல ஈன சுரத்தில் ஊளையிட்டுக் கொண்டிருந்தது. மாமா அதைக் காலால் எத்தினார். எதிர்ப்புத் தெரிவிக்காமல் அது அங்கிருந்து ஊளையிட்டுக் கொண்டே அகன்று சென்றது.

என்ன நடக்கிறதென்றே அவனால் புரிந்து கொள்ளமுடியவில்லை. ஆச்சரியமாக இருந்தது. மாமா என்ன சொன்னார்; எதனால் அந்த நாய் அப்படியே ஒடுங்கியது என்பதை விளங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. அவரிடமே கேட்டான். “நாய என்ன மாமா பன்னீங்க?” அவர் மிகச் சாதாரணமாகச் சொன்னார். “அது வாய கட்டிட்டேன் டா”. “புரியலையே மாமா” என்று திரும்பவும் அவரிடம் கேட்டான். “அதுக்கு வெறி புடுச்சிடுச்சிடா. அத விட்டு வச்சா வரவங்க போறவங்கள கடிச்சிகினே இருக்கும். அதான் வாய கட்டிட்டேன்” என்று விளக்கமாக சொல்லிக்கொண்டு வந்தார். “யார் வேணுமானாலும் அப்படி வாயக் கட்டலாமா மாமா?” என்று அவன் வெடுக் கென்று அவரை கேட்டான். “கட்டலாம்... கட்டலாம்.. அப்படிதான் எக்கு தப்பா எதாவது செஞ்சிட போற. நாய் புடுச்சி குதறி எடுத்துரும்” என்று பயமுறுத்தும்படி சொன்னார். பச்சிலை ரகசியத்தை எப்படியாவது அவரிடம் கற்றுக் கொண்டுவிட வேண்டும் என்றுதான் முதலில் நினைத்தான். வாயைக்கட்டுவதைப் பார்த்ததும் என்ன செய்தாவது அதை முதலில் கற்றுக் கொண்டே தீர்வது எனும் வைராக்கியம் அவனை பற்றிக்கொண்டது. கண் கொட்டாமல் அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அது சம்பந்தமாக அவரிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை. சரியானதொரு நாளில் அவர் மீறிவிட முடியாதபடி அவரை சம்மதிக்க வைத்திட வேண்டும் என்று அவனுள் வெவ்வேறு வகையான திட்டங்கள் உருவாகிக் கொண்டே இருந்தன.
கோடை முடிந்து மழைக்காலம் தொடங்கியிருந்தது. ஒரு நாள் அவரிடம் “மாமா வாயக் கட்டும் வித்தையை சொல்லித்தாங்க” என்று கெஞ்சலுடன் கேட்டான். அவன் தொனியை அவர் ரசித்தார். “ அந்த மந்திரத்தை கத்துக் கொடுத்தா உங்க அக்காவ எனக்கு கட்டித்தருவியா?” என்று அவனிடம் கேட்டார். அவன் எவ்வித யோசனையும் இன்றி “சரி மாமா” என்று சொல்லி தலையை ஆட்டினான். அதற்கு மேலும் அவனைக் காக்க வைக்க முடியாது என்று உணர்ந்தார். “வர அமாவாசைக்கு வாடா” என்று சொல்லிவிட்டு மேலக்காடு நோக்கி நடந்து சென்றார்.

அமாவாசை அன்று காலையிலேயே குளித்துவிட்டு அவர் வீட்டிற்குச் சென்றான். வேலைகளை முடித்துவிட்டு அவர் கிளம்பும் போது மணி எட்டைத் தாண்டியிருந்தது. சிறு பித்தளை குடம், நந்தியாவட்டை பூ மற்றும் உடுக்கையை எடுத்துக் கொண்டு சீராப்பாளையம் நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார். இருவரும் எதுவும் பேசிக் கொள்ளவில்லை. அமாவாசை மற்றும் வெள்ளிக்கிழமைகளில் சீராப்பாளையம் ஐயனாருக்கு அபிஷேகம் நடைபெறும். விசேஷ நாட்களில் மட்டும் இவர் முன்னின்று நடத்துவார். மற்ற நாட்களில் நல்லாப்பாளையத்திலிருந்து குள்ள பூசாரி வந்து விளக்கு போட்டு விட்டுச் செல்வார்.
பேருந்து நிறுத்தத்தை கடந்து நல்லாப்பாளையம் சாலையில் இறங்கி விறுவிறுவென நடக்கத் தொடங்கினார். எங்கு பார்த்தாலும் பச்சைக்கட்டி இருந்தது. சாலைக்கு மேற்கே இருந்த முருகன் கோவிலை அங்கிருந்தே வணங்கினார். இருளர்பாளையத்தை கடக்கும் போது சிலர் அவரை கையெடுத்துக் கும்பிட்டனர். பதிலுக்கு தலையாட்டுவதோடு சரி. எதுவும் பேசாமல் அவனும் அவரை பின் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தான். மூச்சு வாங்கியது. உடல் வியர்த்து கசகசக்கத் தொடங்கியது.

சீராப்பாளையத்தை அடைந்து, சாலையில் இருந்து மேற்காக பிரியும் பாதையில் இறங்கினார். வயல்களின் ஊடாக செல்லும் ஒற்றையடி பாதையில் நடந்து இலுப்பை மரங்கள் சூழ்ந்த கோயிலை அடைந்தனர்.. அவனுக்கு சந்தோஷம் பீரிட்டுக் கிளம்பியது. அவர் அவனைக் கூப்பிட்டு “அந்த கெணத்துல போய் அப்படியே ஒரு முக்கு முக்கி எழுந்துவாடா” என்றார். அவரின் வார்த்தைகள் மந்திரத்தை போல அவனை ஆட்டுவித்தது. அவன் கிணற்றடிக்குப் போய், உள்ளே எட்டிப் பார்த்தான். சுற்றுக் கட்டு சரிந்து காணப்பட்டது. வாய்க்கட்டு வித்தையை அவரிடம் இருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; அதற்கு என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம் என நினைத்தபடி கிணற்றுக்குள் குதித்தான். கரையேறுவதற்கு சிரமமாக இருந்தது. படிகள் சில உடைந்திருந்தன. அவன் கரையேறி கோயிலுக்குள் வந்த போது அவர் ஐயனாரப்பனுக்கு அபிஷேகம் செய்து மலர்களைச் சாத்தி சூடம் கொளுத்த தயாராக இருந்தார். அவன் வந்ததும் விபூதியை எடுத்து நெற்றியில் பூசினார். ஏற்கனவே கொண்டுவந்திருந்த மாலையை அவன் கழுத்தில் அணிவித்து கிழக்கு திசை நோக்கி நிறுத்தினார். தலையில் இருந்து தண்ணீர் கால்கள் வழியாக வடிந்துகொண்டிருந்தது. அவனுக்கு இவற்றை எல்லாம் பார்க்க அமானுஷ்யமாக ஏதோ நடப்பதைப்போல இருந்தது. சூடம் கொளுத்தி படைத்தார். அவனுக்கும் சூடத்தை காட்டினார். அவன் தொட்டு வணங்கினான். நீர் விலவி விட்டு, அவனை அழைத்துக் கொண்டு, சுதை மண் சிலைகள் சூழ்ந்த இலுப்பை மரத்தடிக்கு சென்றார்.

வெயில் படாமல் அவ்விடத்தில் நிழல் கவிந்திருந்தது. உடைந்து சிதிலமாகிக்கிடந்த குதிரைச் சிலைகள் அவனுள் ஒருவித அச்சத்தை ஏற்படுத்தின. தரையில் அமர்ந்த அவர், சர சரவென்று மண்ணில் விரலால் வட்டம் போட்டார். பின் அதனுள் குறுக்கும் நெடுக்குமாக இருகோடுகளை இழுத்தார். அக்கோடுகள் வட்டத்தை சந்திக்கும் இடத்தில் வெளிப்புறத்தில் நான்கு சூலாயுதங்களை வரைந்து முடித்தார். கொண்டு வந்திருந்த எலுமிச்சை பழத்தை அறுத்து சிவப்பு தடவி ஒவ்வொரு சூலாயுதத்தின் மீதும் வைத்தார். சட்டென்று அந்த இடம் உருமாறியிருந்ததை அவன் ஒருவித பயத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
வட்டத்திற்கு நடுவில் கொஞ்சம் மஞ்சளையும் சிவப்பையும் தூவினார். பித்தளை சொம்பை நடுவில் கவிழ்த்து வைத்தார். அதன் மீது சில நந்தியாவட்டை மலர்களை தூவினார். அதன் மீது மஞ்சள் பூசப்பட்டிருந்த சிறு பலகையை எடுத்து வைத்தார். சொம்பின் மீது நன்குபடியுமாறு அந்த பலகையை சரிப்படுத்தினார். கைகளைக் கழுவிக் கொண்டு, துணியில் சுற்றி வைத்திருந்த உடுக்கையை எடுத்தார். அவனை வட்டத்திற்கு அருகே அமர வைத்து, எதிராக உட்கார்ந்து, உடுக்கையை அடிக்கத் தொடங்கினார்.
தாண்டவராயன் மாமாவைப் பார்ப்பதற்கு வேறு யாரையோ பார்ப்பதுபோல இருந்தது அவனுக்கு. உடுக்கை ஒலி சூழ்ந்து நிறைந்தபோது அந்த இடம் மேலும் அமானுஷ்யமாக தோன்றியது. உடுக்கை அதிர அதிர, அவர் பெருங்குரலெடுத்து பாடத் தொடங்கினார். உடுக்கை ஒலியும் அவரின் குரலும் இழைந்து அவனுள் பயத்தின் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தின. ஒரு கட்டத்தில் மாமா கால்களைத்தூக்கி ஆடத் தொடங்கினார். ஆட்டம் உச்சத்தைத் தொட்ட போது அவனிடம் உரக்கப் பேசினார். “வட்டத்துக்குள்ள போய், சொம்புல இருக்கும் பலகை மேல, உள்ளங்கையை ஊனி கால்கள் தரையில் படாதபடி அப்படியே அந்தரத்துல உக்காருடா”. எதுவும் யோசிக்காமல் அவர் சொல்லியது போலவே வட்டத்துக்குள் சென்று சொம்பின் மீதிருந்த பலகையின் மீது உள்ளங்கைகளை ஊன்றிக் கொண்டு கால்களை மேலேத் தூக்கினான். நிலை தடுமாற, பலகை நழுவி கீழே விழுந்தான். “விடாத. திரும்பவும் செய். கவனத்த மாத்தாத புரியுதா?” என்றுக் கேட்டுக் கொண்டே, உடுக்கையை உக்கிரத்தோடு அடித்துக்கொண்டிருந்தார். தொடர்ந்து அவன் மூன்றாவது முறையாகவும் கீழே விழுந்த போது, அருகில் சென்று அவன் கன்னத்தில் பளார் என்று அறைந்தார். அவனுக்கு பொறி களங்கியது. “ம் விடாத செய்” எனச் சொல்லவும், இவன் மிகச் சரியாக பலகையின் மீது உள்ளங்கைகளை படிய ஊன்றினான். பின் தரையில் படாதவாறு கால்களை மேல் நோக்கித் தூக்கினான். உடலின் முழுபாரத்தையும் அவன் உள்ளங்கையில் உணர்ந்தான். அதுவும் சிறிது நேரம் தான். சிறிது நேரத்தில் ஆகாயத்தில் பறப்பது போல இருந்தது அவனுக்கு. பலகையின் மீது அவன் நிலைகொண்டதும், உடுக்கை அடிப்பதை நிறுத்திவிட்டு, “நா சொல்றத அப்படியே சொல்லுடா” என்று கூறினார். அவர் உதட்டசைவையே அவன் கூர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவர் உதட்டசைவிலிருந்து வெளிப்படும் அனைத்து ஒலிகளையும் அச்சரம் பிசகாமல் அப்படியே திரும்ப ஒப்புவித்தான். மந்திரச் சொற்கள் அவரில் இருந்து புறப்பட்டு அவனை அடைந்து பின் காற்றில் கலந்து கொண்டிருந்தன. இடையிடையே ஓங்கார ஒலி அலைகள் எங்கும் எதிரொலித்துக் கொண்டு இருந்தன.

அவரிடமிருந்து புறப்பட்ட ஒலி அலைகள் அவனுள் முற்றாக இறங்கியபோது அவன் உடல் தளர்ந்து பலகை நழுவியது. கீழே அப்படியே சரிந்தான். உடல் உதரிக்கொண்டது. அவன் விழிகள் செறுகி கிடந்தன. மார்புக்கூடு வேகமாக ஏறி இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. சொம்பில் வைத்திருந்த தண்ணீரை எடுத்து அவன் முகத்தில் அடித்தார். அவன் மயக்கம் கலைந்து கண்களை திறந்து பார்த்தான். கண்களில் புதுவித வெளிச்சத்தை பார்க்க முடிந்தது. தரையில் படையலிட்டு, சூலாயுதம் நடப்பட்டிருந்த இடத்திற்கு அவனை அழைத்துச் சென்றார். அவன் இடது பக்க தொடை மீதிருந்த ஆடையை விலக்கினார். தண்ணீர் தெளித்து துடைத்துவிட்டு தன் வலுகொண்ட மட்டும் ஓங்கி அங்கே அறைந்தார். வலியை உணர முடியாதளவிற்கு அந்த இடம் மறுக்கத் தொடங்கியது. உடனே தான் வைத்திருந்த கத்தியை எடுத்து நான்கு விரட்கடை அளவிற்கு மேலிருந்து கீழாக அழுத்தி கிழித்தார். ரத்தம் கொப்பளித்துக் கொண்டு வந்தது. அவன் அரை மயக்கத்தில், நடப்பதை எல்லாம் எவ்வித உணர்வுமின்றி பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான். தன் இடுப்பு மடிப்பில் வைத்திருந்த கருப்பு மை போன்ற ஏதோவொன்றை எடுத்து, அறுத்த இடத்தில் வைத்தார். ரத்தம் பீரிட்டுக் கொண்டிருக்கும் இடத்தை விரல்களால் தடவினார். அவர் விரல் பட்டதும், கிழிப்பட்டு ரத்தம் வழிந்து கொண்டிருந்த அந்த இடம் எந்த சுவடும் இன்றி மூடிக்கொண்டது. வலியின் சிறு துளியைக்கூட அவன் உணரவில்லை. தன் தொடைகளை தடவிப் பார்த்தான். ரத்தம் வழிந்தோடியதற்கான சிறு தடயத்தைக் கூட உணர முடியவில்லை. அவர் அங்கே விபூதியை வாரிப்பூசினார். பின் எழுந்து கால்களை உதரினார். வேட்டியை அவிழ்த்து நன்றாக இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டார். அவனை கைப்பிடித்து தூக்கிவிட்டார். இருவரும் நெடுஞ்சான் கிடையாக ஐயனாரப்பனை விழுந்து வணங்கி விட்டு திரும்பிப் பார்க்காமல் வீடு நோக்கி நடக்க தொடங்கினர்.

அவள் கூறியதைக் கேட்ட மருத்துவரின் மனதில் திகில் படர்ந்தது. அதுநாள் வரை தான் கற்றறிந்த மனநலம் சார்ந்த மொத்த படிப்பிற்குமே நேரெதிராக அவள் பேச்சு இருப்பதாக அவர் எண்ணினார். மெல்லிய அளவில் அவரை ஆச்சரியத்தின் ரேகைகள் பற்றத் தொடங்கின. உண்மையிலேயே ஒரு விலங்கின் வாயைக்கட்டிவிட இயலுமா என்று அவருக்குள் சந்தேகத்தின் முடிச்சு இறுகிக் கொண்டே இருந்தது. அதீத குழப்பத்தோடு மருத்துவர் தன்னுடைய அறைக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார்.
அதன் பிறகான ஆறு நாட்கள் அவருக்கு நினைவு வருவதும் போவதுமாகவே கழிந்தன. அவரை மீட்டெடுக்க எவ்வளவோ முயன்று பார்த்தனர். எந்த பயனும் ஏற்படவில்லை. தொடர்ந்து மருந்துகள் அளிக்கப் பட்டுக்கொண்டிருந்தது. அதன் பிறகு ஒருவாரம் கழித்து மெல்ல நினைவு திரும்பியது. அவரிடம் மருத்துவர் கேட்டார். “நீங்க சொல்றதுலாம் நிஜம் இல்லனு உங்களுக்கு தெரியலயா? திரும்ப திரும்ப நீங்க மிருகத்தோட வாய கட்டிட முடியும்னு சொல்லிட்டிருக்கீங்க. நிஜத்துல அதுக்கான சாத்தியமே இல்லனு முதல்ல புரிஞ்சிக்க முயற்சி பன்னுங்க” என்று அவர் கூறியதும் அவர் மனத்திற்குள் பழைய நினைவுகளை உருக்கூட்ட முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் மனதில் யானைகள் அணிவகுக்கத் தொடங்கின. சிறியதும் பெரியதுமான கரிய யானைகள். அவர் அவற்றை ஒவ்வொன்றாக எண்ணத் தொடங்கினார். எண்ண எண்ண யானைகளின் எண்ணிக்கை கூடிக்கொண்டே இருந்தது. தொடர்ந்து அவர் எண்ணிக் கொண்டே இருந்தார். திடீரென காட்டில் பார்த்த யானை அவரைத் துரத்த ஆரம்பித்தது. அவர் தலை தெறிக்க ஓடத் தொடங்கினார். சட்டென யானை துரத்துவதை நிறுத்தியது. அவருக்கு மூச்சு வாங்கத் தொடங்கியது. ஒவ்வொரு யானையாக மங்கி மறையத்தொடங்கின. மேலும் நினைவுகளை தொடர்ந்து ஒன்று கூட்ட முடியாமல் அவர் சோர்ந்து வீழ்ந்தார். கொஞ்ச நேரத்தில் நினைவு தப்பியும் போனது.

தன் துதிக்கையால் அவரைச் சுழற்றி தூக்கிக்கொண்டு நடந்தது யானை. அவர் உடம்பு நடுங்கத் தொடங்கியது. உடல் முழுக்க வியர்வை பெருக்கெடுத்து நசநசத்தது. எந்த நிமிடத்தில் தன்னை சாலையில் வீசி மிதிக்கப் போகிறதோ என்ற பயமே அவர் மனமெங்கும் வியாபித்திருந்தது. மனைவியைப் பார்த்தார்.அவள் என்ன நடக்கப்போகிறதோ என்ற பயத்தில் தேம்பிக்கொண்டிருந்தாள்.

அவரைத் தூக்கிக் கொண்டு நடந்த யானை சற்றுத் தொலைவில் இருந்த பாறைக்கு அருகில் சென்று நின்றது. பாறையில் அடித்து கொல்ல முடிவெடுத்திருக்கிறதோ என்று பயந்து நடுங்கினார். உயிர் பிரியக்கூடிய அந்த நிமிடத்தை பீதியோடு நினைத்துக் கொண்டிருந்தார். “வலியில்லாம சாகடித்து விடு கடவுளே” என்று பெருங்குரலெடுத்து ஆண்டவனை வேண்டினார். தன் கண்களை அகல விரித்து அவரை கூர்மையாக பார்த்தது யானை. தன்னை சுழற்றி அடிக்க அது தயாராகிவிட்டதாக தோன்றியது. கண்களை இறுக மூடிக் கொண்டார். அதுவரை பலித்த வாய்க்கட்டு வித்தை யானையிடம் ஏன் செல்லுபடியாகவில்லை; தவறு ஏதாவது நேர்ந்துவிட்டதோ என்றும் யோசித்தார். நாய், குரங்கு போன்றவற்றின் வாயை கட்டியபோது அவை சட்டென ஆக்ரோஷத்தை இழக்க ஆரம்பித்தன. ஆனால் யானைக்கு மட்டும் ஏன் இவ்வளவு நேரம் ஆகிறது என்று புலம்பினார்.

“என்ன சொன்ன?” என்று தன்னை யாரோ கேட்கிறார்கள் என்பது அவருக்கு தெளிவாக கேட்டது. கண்களை திறந்து பார்த்தார். யாரும் இருப்பதாக தெரியவில்லை. குரல் எங்கிருந்து வந்திருக்கக்கூடும் என்பதும் புரியவில்லை. யானை அவரைப் பாறையின் மேல் இறக்கிவிட்டது. தும்பிக்கையால் அடிக்கப் போகிறதோ என்று நினைக்கும் போதே “என்ன சொன்ன?” என்று மறுபடியும் குரல் வந்தது. யானை பேசுவதை கேட்டதும் அவருக்கு பயம் அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. எப்படி ஒரு யானையால் பேச முடியும் என்று மனம் குழம்பியது. தெருத் திண்ணையில் படுத்து உறங்கிக்கொண்டிருந்த பாண்டுரங்க வாத்தியாரை கோணார்வீட்டு மாடு பேசிக் கூட்டி போய் செட்டியார் வீட்டு கிணற்றில் அமுக்கி கொன்றதாக பாட்டி எப்போதோ சொன்னது, அப்போது நினைவுக்கு வந்து அவரை அலைக்கழிக்கத்தொடங்கியது. எதிரே நின்றிருந்த யானையை உற்றுப்பார்த்தார். எந்த சலனமும் இன்றி யானை நின்று கொண்டிருந்தது. “நான் பேசறது உனக்கு ஆச்சரியமா இருக்கா?” என்று தன் துதிக்கையை ஆட்டியபடியே கேட்டது. அவர் பயத்துடன் ஆமாம் என்பதுபோல தலையாட்டினார். திரும்பவும் அது பேசியது. “ஏன் ஓர் யானை பேசக்கூடாதா?” என்ன பதில் சொல்வதென்று அவருக்கு புரியவில்லை. அருகில் இருந்த ஆலமரத்தின் கிளையை முறித்து மடமடவென்று ஒடித்துத் தின்னத் தொடங்கியபோது, அவர் சற்று ஆசுவாசமடைந்தார். யானை தன்னை எதுவும் செய்யப்போவதில்லை என்ற ஒரு சிறு நம்பிக்கை அவருள் துளிர் விட்டது. பயத்தை மறைத்துக்கொண்டு சற்று அலட்சியத்துடன் “அப்ப நீ என்ன சாகடிக்கப் போறதில்லையா? ”என்று கேட்டார். “ கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்புவரை பயந்து நடுங்கிய உன் குரலில் லேசான திமிர்தனம் தெரியுதே. மனுஷங்களே இப்படிதானா?” எனத் திருப்பிக் கேட்டது. இந்த யானை பேசுகிறது. மனித உணர்வுகளை புரிந்து கொள்கிறது. உண்மையில் வாய்க்கட்டு தன் பணியை செய்யத் தொடங்கிவிட்டிருந்தால் எப்படி யானையால் பேச முடியும் என யோசித்தார். மந்திரம் எதிர்மறையாக வேலை செய்துவிட்டதோ என்றும் குழம்பினார். தன்னைச் சாகடிக்க நினைத்திருந்தால் அது சுழற்றி அடித்தோ காலால் இடறியோ கொன்றிருக்கலாம். ஆனால் அப்படி எதையும்செய்யவில்லை. வாய்க்கட்டு மந்திரம் அதன் குணத்தை எக்குத்தப்பாக மாற்றிவிட்டதோ என்றும் யோசித்தார். இருந்தும் அவருக்கு நுன்னிய அளவில் சந்தேகம் இருந்துகொண்டே இருந்தது. குனிந்து அதன் கால்களைப் பார்த்தார். கால்கள் தரையில் நன்றாக ஊன்றியிருந்தன. “ எதுவொன்னையும் பேயா இல்லையானு அது கால பார்த்தே சொல்லிடலாம் டா” என்று பாட்டி எப்போதோ கூறியதை வைத்து அவர் தன் சந்தேகத்தை போக்கிக்கொண்டார்.

“ஜனங்க போற வர வழிதானே, நடுவுல நின்னுகினு இப்படி பயமுறுத்தலாமா?” என்று யானையைப் பார்த்து அலட்சியமான குரலில் கேட்டார். யானை அவரை ஊடுருவிப் பார்த்தது. ஆலமரத்தின் இன்னொரு கிளையை முறித்து தின்றுகொண்டே “நாங்களா உங்க வழிய மறிச்சிகினு பயமுறுத்தறோம் ; நல்லா இருக்குது உன் பேச்சு” என்று அவரைப் பார்த்து அழுத்தம் திருத்தமாக சொன்னது. மணிக்கட்டை உயர்த்தி நேரத்தைப் பார்த்தார். பிறகு யானையைப் பார்த்தார். “டைம் ஆயிடுச்சா?” என்று அவரைக் கேட்டது. ஆமாம் எனத் தலையாட்டினார். “உன்ன விடறதா இல்லையானே இன்னும் முடிவாகல ; அதுக்குல்ல நீ டைம் ஆவுது ; கிளம்பனும்னு நெனக்கிறயே யானைனா அவ்ளோ குளிர்விட்டுப் போச்சா?” எனக் கேட்டது. “ஸ்கூலுக்கு நேரம் ஆவுது போகலனா பெரிய வாத்தியார் லீவ் போட்றுவார்” என்று அவர் யானையின் கண்களைப் பார்த்துக் கொண்டே சொன்னார். “ஓகோ உனக்கு உயிரவிட ஒரு நாள் லீவுதான் பெரிசா போச்சா?” என யானை மறுபடியும் கேட்டது. தான் அவசரப்பட்டு பேசியிருக்கக்கூடாதோ என்று அவர் நினைத்தார். வாயைக் கட்டியும் கூட யானைக்கு அதன் திமிர் கொஞ்சமும் குறையவில்லை என்று யோசித்து சிரித்துக் கொண்டார். “நீ யானையாக இருந்தால்தானே என்னை பயமுறுத்த முடியும்” என்று வார்த்தைகள் வெடித்துக் கிளம்பின .ஆனாலும் அவர் அப்படியே விழுங்கினார். வாயைக்கட்டி அதை பணிய வைக்க இவ்வளவு நேரமா தேவைப்படும் என்று புரிந்து கொள்ள முடியாமல் அவர் மனைவி தவித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“பஸ் வந்தா உன் பொண்டாட்டிய ஏத்தி அனுப்பு” என்று அது சொன்னது. “அப்ப நான்?” என்று யானையைப் பார்த்துக் கேட்டார். அசைந்து கொண்டு இருக்கும் அதன் காதுகள் ஒருவித அசூயையை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. “என்னை இப்படியாக்கிட்டு நீ மட்டும் போனா எப்படி; நானும் வறேன். நடந்தே ஸ்கூலுக்கு போலாம்” என்று அது தீர்க்கமாக சொன்னதும் அவருக்கு தூக்கி வாரிப்போட்டது. “நான் என்ன உன்ன மாத்தினேன்?” என்று கேட்டார் அவர். “எல்லாம் எனக்கு தெரியும். நான் இப்ப யானையாவே இல்லைனும் எனக்கு தெரியும். நீ சாதுவானவன்னு நம்பிதான் உன்ன எதுவும் செய்யாம உன் கிட்ட வந்தேன்.ஆனா நீயும் சராசரி மனுஷன்னு நிருபிச்சிட்ட”என்று யானை சொன்னதைகேட்டு அவருக்கு பேச்சு எழவில்லை. ஒருவித குற்றவுணர்வுடன் அவர் அமைதியாக யானையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். திரும்பவும் அதுவே பேசியது. “யானையா இருந்தாதான் காட்ல மரியாதை. அந்த தகுதி இல்லாம அங்க ஒத்த நிமிஷம் கூட இருக்க முடியாது. அந்த வலிலாம் உனக்கெங்க தெரியப் போவுது?” அதாலதான் நான் உங்கூடவே வந்திடறேன்னு சொல்றேன்” என்ன நடக்கப் போகிறதோ என்று புரியாமல் குழம்பி தன் மனைவியைப் பார்த்தார். “என்ன யோசிக்கிற” என திரும்பவும் கேட்டது. அவர் யானையை அன்னார்ந்து பார்த்தார். “இதுக்கு சம்மதிச்சா உன் மனைவியை ஸ்கூலுக்கு அனுப்பலாம். இல்லனா அவளும் நம்மோடவே நடந்து வரட்டும்” என்று சொன்னது. யானையால் எதுவும் செய்யமுடியாது என்று தெரிந்தாலும், அவள் ஏன் வெயிலில் நடந்துவர வேண்டும் என நினைத்தார்.

“வேற வழியே இல்லையா?” என்று அவர் கேட்டார்
“ஏன் இல்லை. இருக்கு”
“என்ன வழி, சொல்லு”
“முடிஞ்சா என்னையும் பஸ்ல கூட்டிட்டு போறதுனா கூட்டிட்டு போ” என்று மிகச் சாதாரணமாக சொன்னது யானை. அந்த நிலையிலும் அவருக்கு சிரிப்பு அடக்கமுடியாமல் பீரிட்டது. கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக் கொண்டார். தங்களை படுத்தியெடுக்கும் நடத்துனர்களை யானைகளை அழைத்துக்கொண்டு போய் தான் சங்கடப்படுத்த வேண்டும் என்றும் அவர் யோசித்தார். முகத்தை பாவமாக வைத்துக் கொண்டு “நீ பேசறதுலாம் உனக்கே சரின்னு தோனுதா?” என்று அதைப் பார்த்துக் கேட்டார். அது அமைதியாக நின்று கொண்டிருந்தது. அவருக்கும் தொடர்ந்து என்ன பேசுவதென்று புரியவில்லை. நேரம் கடந்து கொண்டிருந்தது. டவுன் பஸ் வரும் நேரம்நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. மனைவியை மட்டுமாவது முதலில் விடுவிப்போம் என நினைத்துக் கொண்டே “சரி அவள மட்டும் பஸ்ல அனுப்பிட்டு நாம நடந்து போலாம்” என்று யானையைப் பார்த்துக் கூறினார். யானை தன் தலையை சந்தோஷமாக ஆட்டிக் கொண்டது. பேருந்து வந்ததும் மனைவியை அதில் ஏற்றிவிட்டு திரும்பி வந்தார். “நா அவ கூடவே பஸ்ல ஏறிப் போயிருந்தா என்ன பன்னுவ?” என்று யானையிடம் கேட்டார். “கண்டிப்பா நீ போகமாட்டேணு தெரியும்” என்று சொன்னது.

“எப்படி சொல்ற?”
“நான் உன்ன கொல்லப் போறதில்லைனு உனக்கு தெரிஞ்ச பிறகும், இங்க கிடக்கிற மோட்டார் சைக்கிளை விட்டுட்டு போறதுக்கு நீ என்ன முட்டாளா?” என்று திருப்பிக் கேட்டது. அதனிடம் கேட்டே இருக்கக்கூடாது என்று நினைத்துக் கொண்டார்.
இருசக்கர வாகனத்தை அவர் தள்ளிக் கொள்ளவும், பின்னால் இருந்து தன் துதிக்கையால் அது வண்டியை உந்தித் தள்ளுவது என்றும் முடிவானது. சாலை நெடுகிலும் தர்பூசணியை லாரிகளில் ஏற்றிக் கொண்டிருந்தனர். யானையைப் பார்த்ததும் முதலில் பீதியடந்தவர்கள் வண்டியை அது தள்ளிக் கொண்டு வருவதைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டு ஒதுங்கினர். அனைவர் முகத்திலும் குழப்பத்தின் ரேகைகள் படிந்திருப்பதை உணர முடிந்தது. ஒரு சிலர் தர்பூசணி பழங்களை எடுத்து அதன் பார்வையில் படும்படி வைத்தனர். எதையும் சட்டை செய்யாமல் அமைதியாக வண்டியை தோதாகத் தள்ளிக் கொண்டிருந்தது. ஜல்லிகள் பெயர்ந்திருந்த சாலையில் அதன் செயல்பாடு, அவருக்கு பெரிதும் உதவியாகயிருந்தது. வண்டியை தள்ளுவதில் எந்த சிரமத்தையும் அவர் உணரவில்லை. “ஏன் அமைதியா வர?” என்று அவரைப் பார்த்து கேட்டது. என்ன பதில் சொல்வது என்று அவருக்கு புரியவில்லை. பேசாமல் நடந்தார். “நான் உன்கூட வருவது சங்கடமா இருக்கா?” என்று மறுபடியும் கேட்டது. “காட்ல நீ இருப்பது போல ஊருக்குள் இருக்க முடியாது தெரியுமா?” என்று திரும்பிப் பார்க்காமலேயே கேட்டார். “ஏன்?” என்று சந்தேகமாக கேட்டது அது. “அது அப்படி தான் ;உனக்கு புரியாது” என்று சொன்னார். “கொஞ்சம் புரியும்படி சொல்லேன்” என்று பொய்க்கோபத்தோடு கேட்டது. “ஊரில் உன்னைப் பார்த்தால் எல்லோரும் பயப்படுவாங்க. எப்படியாவது அங்கிருந்து உன்னை துரத்தியடிக்கவே பார்ப்பாங்க. எல்லா வகையிலும் உனக்கு இடைஞ்சல் கொடுப்பாங்க. ஏன்டா இங்க வந்தோம்னு இருக்கும் உனக்கு. அப்புறம் நீயே துண்டகாணோம். துணிய காணோம்னு காட்டுக்கே தலை தெறிக்க ஓடிடுவ” என்று மடமடவென்று பேசித் தீர்த்தார்.

“இவ்ளோதான, நான் பார்த்துக்கறேன். இனி எப்படி நான் காட்டுக்குள்ள போக முடியும்? நானே விரும்பிதான வறேன். எப்படி நடந்துகிடறதுனு எனக்கு தெரியாதா? அப்புறம் இருசக்கர வாகனத்த தள்ளிக்கொண்டு வரும் யானையைப் பார்த்து எந்த ஊர்க்காரன் பயப்படப் போறான்?” என்று அவரைத் திருப்பிக் கேட்டது. அதனுடைய கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல், வண்டியை தள்ளுவதிலேயே குறியாக இருந்தார். வெயில் கழுத்தில் பட்டு கசகசப்பை ஏற்படுத்தியது.
வயல்களில் வேலை செய்பவர்கள் அவரையும் யானையையும் விநோதமாக பார்த்தனர். யானையைக் காட்டி என்னவோ பேசிக் கொண்டிருப்பதை உணர முடிந்தது. கொஞ்ச நேரம் கழித்து அதனிடம் பேச்சுக் கொடுத்தேன். “ஊருக்குள்ள அப்படி என்ன இருக்கு? ஏன் அங்க வரேன்னு நீ அடம் புடிக்கிற?”. அவர் முடிக்கும் முன்பாகவே “யானையா இருந்தாதான நான் திரும்ப காட்டுக்குள்ள போகமுடியும். நீதான் என்னை இப்படியாக்கி உன் வண்டிய தள்ள வச்சிட்டயே” என்று பதில் வந்தது. மறுபடியும் அதை சீண்டும் விதமாக கேட்டேன்: “இவ்வளவு அழுத்தம் திருத்தமாக பேச எங்க கத்துகின?”. “பதில் சொன்னாதான் கூட்டிட்டு போவியா?” என்று கேட்டு, “கிளிலாம் பேசனா ஒத்துக்குவிங்க. நாங்க பேசனா எங்க கத்துக்கின. எவங்கத்துக் கொடுத்தானு கேட்டுட்டு இருப்பீங்களா?” என்று சலிப்புடன் கேட்டது. அதன் வார்த்தைகளில் எரிச்சல் தென்பட்டது.

பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு அருகில் இருந்த வாதநாராயண மரத்தை அடைந்த போது, மாணவர்கள் சிலர் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். “கிளாசுக்கு போங்கடா” என்று அவர்களை அதட்டி விட்டு யானையைத் திரும்பிப் பார்த்தார். ”நான் ஒன்னும் சொல்லலேயே. நீ எப்படி வேணாலும் நடக்கலாம். நான் யானை மாதிரி நடந்துக்கவே மாட்டேன். இனி அப்படி நடந்துக்கவும் முடியாது இல்லையா ” என்று மீண்டும் அவரிடம் அழுத்தம் திருத்தமாக சொன்னது.

அவர்கள் விளையாட்டு மைதானத்தை அடைந்தனர். அரசமரத்தின் கீழ் யானையைவிட்டு விட்டு, அவர் மட்டும் தலைமை ஆசிரியர் அறைக்குச் சென்றார். நடந்ததையெல்லாம் ஒன்றுவிடாமல் அவரிடம் கூறினார். “ஏன் சார் உங்களுக்கு இந்த வேலை?” என்று சற்று குரல் உயர்த்திக் கேட்டு ஜன்னல் வழியாக யானையை அவர் நோட்டம் விட்டுக் கொண்டிருப்பதை அறிய முடிந்தது. ”ஏற்கனவே ஊர்காரங்க பிரச்சனையை சமாளிக்க முடியல. இப்ப இது வேறயா?” என்று முனக ஆரம்பித்தார். தான் செய்தது தவறோ என்று மறுபடியும் அவர் யோசிக்கத் தொடங்கினார். மிருகத்தின் வாயைக்கட்டி முற்றிலுமாக மாற்றிவிடக் கூடிய மந்திரத்தை நாய்,காட்டுப்பன்றி மற்றும் குரங்கு போன்றவற்றின் மீது சோதித்ததோடு நிறுத்தியிருக்க வேண்டும் என்று உள்மனம் திரும்பத் திரும்ப அரித்துக் கொண்டே இருந்தது. நாய்,காட்டுப் பன்றி மற்றும் குரங்கு ஆகியவற்றின் வாயைக்கட்டியதும் அவை யானையை போல பேசவோ நடந்துகொள்ளவோ இல்லை. அவற்றின் வெறித்தனம் மட்டுமே மறைந்து போனது. ஆக்ரோஷத்தை இழந்து அவை இங்கும் அங்குமாக ஓடி, கடைசியில் காட்டிற்குள்ளேயே சென்றன. தவறு நடந்துவிட்டதோ என்று திரும்பத் திரும்ப அவர் மனதில் கேள்விகள் எழுந்துகொண்டே இருந்தன. ஆனால் வாயைக்கட்டிய யானைக்கு பேச்சு எப்படி வந்திருக்கும் என குழம்பிக் கொண்டிருந்தார். தலைமை ஆசிரியர் அவரிடம் “மாஸ்டர்ல கையெழுத்து போட்டுட்டு உங்க கிளாஸ்கு போங்க. ஜே.டி.அம்மா மணம்பூண்டி ஸ்கூல்ல இருக்காங்களாம்” என்று எச்சரிக்கும் தோரணையில் கூறிவிட்டு நகர்ந்தார். அவர் படபடப்புடன் இருப்பதை உணரமுடிந்தது. இவரும் அறையில் இருந்து வெளியே வந்தார். மைதானம் முழுக்க யானையைச் சுற்றிலும் கூட்டம். மர நிழலில் யானை ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தது. அவர்களிடம் சென்று இவர் கூறினார். “களைந்து வீட்டுக்குப் போங்க. யானைக்கு மதம் புடிச்சா என்ன ஆவும் தெரியும் இல்ல?” அதற்கு கூட்டத்தில் இருந்த ஒருவன், “வாத்தியார் வண்டிய தள்ளிகினு வந்த யானைக்கு மதமா புடிச்சிருக்கும்?” என்று தன் பங்கிற்கு கூட்டத்தை உசுப்பேற்றினான். நடுத்தர வயதுக்காரர் ஒருவர் யானையின் வால் மீது ஏறி அழுத்திப்பார்த்தார். அது வலியை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் அமைதியாக இருந்தது. இவருக்கு அந்த வயதானவரின் மேல் கோபம் பீரிட்டுக் கிளம்பியது. “ஏன் யானை வாலை மிதிக்கிற. தைரியம் இருந்தா அது…….” என்று வார்த்தைகள் வெடித்துக் கிளம்பின. கோபத்தை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டார். கூட்டத்தை களைக்க லாரன்ஸ் சார் தான் சரியான நபர் என்று அவருக்குத் தோன்றியது. இதுபோன்ற சூழல்களை மிகவும் நேர்த்தியாக கையாள்வதில் அவர் தேர்ந்தவர். ஒரு பையனை அனுப்பி அவரை கூட்டிவரச் சொன்னார். கொஞ்ச நேரத்தில் அவர் வந்தார்; காவல்துறை ஆய்வாளரைப் போல, கூட்டத்திற்கு இடையே பேசினார் ; மெதுவான குரலில் எச்சரித்தார் ; ஒரு கட்டத்தில் விரட்டவும் செய்தார். கூட்டம் மெல்ல களையத் தொடங்கியது.

அனைத்து ஜன்னல்களிலும் மாணவர்களின் முகங்களாகவே தெரிந்தது. அனைவரது விழிகளும் யானையின் மீதே நிலைத்திருந்தன. ஒன்றாம் வகுப்பு பிள்ளைகள், சிறுநீர் கழிக்க போவதாக பொய் சொல்லிவிட்டு வெளியில் வந்து கொண்டே இருந்தனர். ஒரு சிலர் குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்து யானையின் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.
தலைமை ஆசிரியர் அனைத்து ஆசிரியர்களுக்கும் செய்தியை மெல்ல பரப்பிக் கொண்டிருந்தார். அந்தச் செய்தி பாலு சாருக்கு தெரியவந்த போது, அவர் பேண்டை இழுத்து விட்டுக்கொண்டு மைதானத்திற்கு வந்து கொண்டிருந்தார். ஆறாம் வகுப்பில் இருந்த கணித ஆசிரியரைப் பார்த்து கத்திச் சொன்னார். “கணக்கு வெளியில வாயா. நம்ம இங்கிலீஷ் ஒரு யானையை தள்ளியாந்திருக்காருயா”. அவர் கையாட்டிக் கூப்பிடவும், கணித ஆசிரியர் படியிறங்கி வந்து அவருடன் சேர்ந்து கொண்டார். பேனை பெருமாள் ஆக்குவதில் பாலு ஆசிரியர் சமர்த்தர். எவ்வளவு நெருக்கடியான சூழலாக இருந்தாலும், தன் வார்த்தைகளின் மூலமாக சிரிக்க வைத்து விடுவார்.

“கணக்கு நீயுந்தான கண்டாச்சிபுரத்தில இருந்து காட்டு வழியா வர. ஒரேயொரு பூனையையாவது கொண்டாந்திருப்பியா? இங்கிலீஷ பாரு யானையையே கொண்டாந்திட்டார்”. என்று சொல்லிக்கொண்டே அவரைப்பார்த்து “யோவ் நீ பெரிய ஆளுயா ”என்று முதுகில் தட்டினார்.

நாட்கள் நத்தையைப்போல நகர்ந்து கொண்டிருந்தன. அவரை விட பாலு சார் யானையை நன்கு பழக்கிவிட்டிருந்தார். பாலு சார் முழுக்க முழுக்க யானையை தன் வசமாக்கி கொண்டார். பாலு சாருடன் சேர்ந்து யானை உடலை இளைப்பதற்காக ஜிம்முக்கு போய் வரத் தொடங்கியிருந்தது. ஜிம்முக்கு போக முடிவெடுக்கத் தெரிந்த அதற்கு, பாலு சாருடன் டாஸ்மாக் மதுக்கடைக்கு போய் வருவதில் எந்த சிக்கலும் ஏற்படவில்லை. மாலை வேளைகளில் இருவரும் ஒன்றாகவே வீரப்பாண்டிக்கு நடந்து சென்று மது அருந்திவிட்டு வருவதை முறைப்படுத்தி இருந்தனர். அன்று சனிக்கிழமை வேலைநாளாக இருந்தது. முதல் பாடவேலை முடிந்து சிறுநீர் கழிக்க இவர் சென்றார். ஐந்தாம் வகுப்பிற்கு பின்புறம் இருவர் பேசிக்கொண்டிருப்பதை கேட்க முடிந்தது. யாராக இருக்கும் என்ற ஐயத்தோடு மெல்ல நடந்து ஜன்னலுக்கு அருகே சென்று கவனித்தார். அங்கு கண்ட காட்சி அவருக்கு தூக்கி வாரிப்போட்டது. பாலு சாருக்கு சமமாக யானையும் ஸ்டைலாக நின்று பேசியபடி புகைத்துக் கொண்டிருந்தது. பாலு சார் அதனிடம் “ காட்ல செவனேன்னு இருந்த உன்ன இப்படி பன்னிட்டாரே இங்லீஷ் வாத்தியார்; அவர சும்மா விடாத” என்று யானையை உசுப்பேற்றிக் கொண்டிருந்தார். பாலு சார் தன் வேலையைத் தொடங்கிவிட்டார் என அவர் நினைத்துக் கொண்டார். அவரால் நம்ப முடியாமல் இருந்தது. தன்னைக் கிள்ளிப் பார்த்துக் கொண்டார்.

காட்டில் இருக்க வேண்டிய யானை ஊருக்குள் வந்து நான்கு வாரங்கள் கடந்த நிலையில் ஊடகத்தின் காதுகளை அத்தகவல் எட்டியது. அடுத்த நாளில் இருந்து, நிருபர்களின் படையெடுப்புத் தொடங்கியிருந்தன. அன்றிலிருந்து யானை தான் தலைப்புச் செய்திகளை நிரப்பிக் கொண்டிருந்தது. வட இந்திய செய்திச் சேனல் ஒன்று இருபத்தி நான்கு மணி நேரமும் யானையைப் பற்றிய செய்திகளை நேரலையாக வழங்கிக் கொண்டிருந்தது. அதன் பின் டாக்டர். தேஷ் பாண்டே தலைமையிலான விலங்குகள் நல அமைப்பினர் விஷயத்தை கையில் எடுத்தனர். உயர் நீதி மன்றத்தில் வழக்கு தொடரப்பட்டது. அசாதாரண சூழலை தணிக்கும் பொருட்டு, அரசாங்கம் அவரைக் கைது செய்து சிறையில் அடைத்தது.

ஒரு வாரம் கழிந்து ஜாமினில் அவர் வெளியில் வந்தார். வெளியில் வரவே அசிங்கப்பட்டு வீட்டிலேயே அடைபட்டுக் கிடந்தார். அதிகம் செலவு செய்த பிறகே மீண்டும் அவர் வேலையில் சேரவேண்டியிருந்தது. நான்கைந்து நாட்கள் கழித்து பள்ளிக்கு வந்தார். பாலு சார் தொடர்ந்து யானையை உசுப்பேற்றிக் கொண்டே இருந்தார். “ உன்ன இப்படி பண்ணவர சும்மா விடாத” தன் வஞ்சத்தை எல்லாம் யானை அவர் மீது பிரயோகித்துவிட வேண்டும் என்று முடிவு செய்து காத்திருந்தது. வந்தவர் அதிர்ந்து போகும் விதமாக யானை அதீத போதையுடன் “என் வாயக்கட்டிய அந்த தேவிடியா பையன் எங்க போய்ட்டான்? அவன் மட்டும் எங்கையில கெடைச்சா.... ங்கோத்தா, அவன் கதைய இங்கயே முடிச்சிடுவேன்.... தேவிடியா பையன்... என்னை இப்படி பண்ணிட்டானே”.... என்று உரத்தக் குரலில் கத்திக் கொண்டிருந்தது. பிற ஆசிரியர்கள் வராண்டாவில் நின்று வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அதன் நாக்கூசும் வார்த்தைகளை கேட்டு அவர் நடுங்கத் தொடங்கினார்.

“நா பன்னது தப்பு தான்… என்னை விட்டுடு… என்னை விட்டுடு” என்று அலறிக் கொண்டே எழுந்து உட்கார்ந்தார் அவர். அவர் அலறிக் கொண்டு எழுந்திருப்பதைப் பார்த்த நர்ஸ் ஓடிவந்தாள். என்ன நடக்கிறது என்று புரியாமல் சுற்றிலும் இருந்தவர்கள் அவரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அவருக்கு தொப்பலாக வியர்த்திருந்தது. வாய் உலர்ந்து பேச சிரமப்பட்டார். டூட்டி டாக்டர் அவரிடம் வந்து “நீங்க தேவையில்லாம மனச போட்டுக் குழப்பிக்கிறீங்க. எல்லாமே பொய்னு முதல்ல நம்புங்க. ஒரு யானையால் பேச முடியுமா? என்று யோசித்து பாருங்க. அது சம்பந்தமா உங்க மனசுல இருக்கற எண்ணங்களை நீக்குங்க. ஒழுங்கா மாத்திரை சாப்ட்டா ஆறே மாசத்துல வீட்டுக்கு போயிடலாம்” என்று சொல்லி அவர் முதுகில் தட்டிக் கொடுத்தார். நர்ஸ்சை அழைத்து ஊசி போடச் சொல்லி விட்டு அருகில் இருந்த அடுத்த நோயாளியை பார்க்கச் சென்றார்.

அவர் அங்கு வந்து அன்றோடு ஐந்து மாதங்கள் கடந்திருந்தன. அன்று காலையில் இருந்தே வானம் மேகமூட்டமாகவே இருந்தது. வழக்கமாக காலையில் வந்து பார்த்துவிட்டு செல்லும் டாக்டர் வர்கீஸ் அன்று மாலை நேரத்தில் வந்திருந்தார். இவர் அருகில் வந்து “ஒழுங்கா மருந்துலாம் சாப்பிடுறீங்களா? ஒருநாள் தூக்கத்துல அலண்டு எழுந்தீங்கனு நர்ஸ் சொன்னாங்க, எதுவும் நெஜம் இல்லை. எல்லாமே உங்க கற்பனைதான் மிருகங்க வாயலாம் கட்ட முடியாது என்று புரிஞ்சிக்குங்க. அது மாதிரி எண்ணங்களில் இருந்து மொதல்ல வெளிய வாங்க. சீக்கிரமே குணமாகி வீட்டுக்கு போயிடலாம்” என்று சொல்லிவிட்டு, அடுத்த வார்டுக்கு சென்றார். அவர் புறப்பட்டுச் சென்ற சிறிது நேரத்தில் பக்கத்து அறையில் இருந்து அலறும் சத்தம் கேட்டது.

கூச்சல் அதிகரித்துக் கொண்டே இருந்தது பக்கத்தில் இருந்தவர் அனைவரும் அங்கே சென்றுவிட்டிருந்தனர். உள்ளே இருந்த நான்கு பேர் ஆளுக்கொரு திக்கில் பீதியுடன் நின்று கொண்டிருந்தனர். அவர்களுக்கு மத்தியில் மூன்று குரங்குகள் சீறிக்கொண்டிருந்தன. மயக்க நிலையில் கட்டிலில் ஒருவர் ஆழ்ந்திருந்தார். கட்டிலின் மீது ஒரு பிரட் பாக்கெட்டும், இரு ஆப்பிள் பழங்களும் இருந்தன. ஜன்னல் கம்பியைப் பிடித்து ஒரு குரங்கு தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அறையில் இருப்பவர்கள் அமைதியாக இருந்தால் அவை பிரட்டையும் ஆப்பிளையும் எடுத்துக்கொண்டு வந்த வழியே சென்று விடும் என்று ஒருத்தருக்கும் தோன்றவில்லை. படுத்திருப்பவரை கடித்துவிடுமோ என்ற அச்சமே அவர்களில் கூடியிருந்தது. அவர்களின் சிறிய அசைவிற்குகூட அவை சீறத்தொடங்கின.அவற்றின் கூரிய பற்கள் மேலும் பயத்தை அதிகரித்தன.கூச்சலும் குறைந்தபாடில்லை. சத்தம் கேட்டு டாக்டர் வர்கீசும் அங்கு வந்தார். என்ன தான் நடக்கிறது என்று புரியாமல் படுத்துக்கொண்டிருந்த இவரும் எழுந்து அங்கு சென்றார். மக்கள் குரங்கை உசுப்பேற்றிக் கொண்டிருந்தனர். பதிலுக்கு அவை சீறிக் கொண்டிருந்தன. யாராவது கொஞ்சம் அசைந்தால்கூட அவை பாய்ந்து கடித்து குதறிவிடும் என்றே தோன்றியது. எல்லோர் முகத்திலும் பயம் படர்ந்திருந்தது.

எல்லோரையும் விலக்கிக் கொண்டு இவர் நடந்து உள்ளே சென்றார். குரங்குகளைப் பார்த்தார். கண்ணிமைக்கும் நேரத்திற்குள்ளாக குனிந்து தரையில் ஒரு வட்டத்தை வரைந்தார். குறுக்கும் நெடுக்குமாக அதில் இரண்டு கோடுகைள கிழித்தார். அதன் முனைகளில் சூலாயுதத்தை வரைந்தார். அவர் செய்வதையெல்லாம் டாக்டர் வர்கீஸ் கூர்ந்து பார்த்துக்கொண்டே இருந்தார். வட்டத்தின் உள்ளே கையால் ஒத்தி, குரங்குகளைப் பார்த்து மணிக்கட்டை இப்படியும் அப்படியுமாக மூன்று முறை சுழற்றினார். அவர் உதடுகள் வேக வேகமாக எதையோ உச்சரித்து முடித்தது. அவர் குரங்குகளை நோக்கி உள்ளங்கையை விரித்து ஊதினார். நெட்டி முறித்துக்கொண்டு எழுந்தார். அவரின் செயல்பாடுகளில் சீரான வேகம் இருந்து கொண்டிருந்தது. சிறிது நேரத்தில் குரங்குகளின் அசைவுகளில் தள்ளாட்டம் தெரிந்தது. அவற்றின் சீற்றம் முற்றாக நீங்கியிருந்தது. தங்களின் உடலை அவை வில் போல வளைத்து உதறிக்கொண்டன. அவற்றின் அருகில் சென்று காலால் எந்தித் தள்ளினார். அவை எந்த எதிர்ப்பும் தெரிவிக்காமல், நகர்ந்து சென்றன. டாக்டர் வர்கீஸ் வைத்தக் கண் வாங்காமல் தன் கண் முன்னால் நடந்து கொண்டிருப்பதையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தார். ஒரு குரங்கு மெதுவாக நடந்து வந்து அவரது கால்களை நக்கத் தொடங்கியது.

பைசாசத்தின் எஞ்சிய சொற்கள்

அவர்கள் ராஜா தியேட்டரில் இறங்கி சுபலட்சுமி ஒயின்ஸ் நோக்கி நடக்கத் தொடங்கிய போது லேசாக தூற ஆரம்பித்தது. காலையில் கிளம்பும் போதே வானம் மேகமூட்டத்துடனேயே காணப்பட்டது. மழை நாளில் புதுவை மேலும் ரம்மியமாகத் தோன்றியது அவர்களுக்கு. புதுவை பேருந்து நிலையத்தில் கால் வைத்ததுமே விசுவால் அதீத குளிர்ச்சியை உணர முடிந்தது.கடற்கரை காற்று சில்லென வீசிக் கொண்டிருந்தது. மேகம் அடர்ந்து மழை வலுக்கும் போல இருந்தபோது அவர்கள் நடையை வேகப்படுத்தினர். மழையை பொருட்படுத்தாது ஒருவர் கைரிக்‌ஷாவில் அமர்ந்து புகைத்துக்கொண்டே அவர்களைக் கடந்து சென்றார். ரிக்‌ஷாவில் அமர்ந்திருப்பவரையும் அதை இழுப்பவரையும் கொஞ்சநேரம் ரமேஷ் பார்த்துக் கொண்டே நடந்தான். அவனுக்கு மனம் சங்கடமாக இருந்த்து. ஆனாலும் இதுபோன்ற சூழலில் கை ரிக்க்ஷாவில் பயணிப்பது சந்தோஷம் கூடியதாகத் தான் இருக்கும் என்று யோசித்துக் கொண்டே மதுக்கடையை ரமேஷும் விசுவும் அடைந்தபோது மழை வலுக்க ஆரம்பித்திருந்தது. கண்ணாடிக் கதவைத் தள்ளித் திறந்து உள்ளே நுழைந்து வழக்கமாக அமரும் இருக்கையை நோக்கிச் சென்றனர். ஏற்கனவே அங்கு இருவர் உட்கார்ந்து மது அருந்திக் கொண்டிருந்தனர். ஒவ்வொரு மேசைக்குமாக விளக்கின் ஒளி மிகவும் துல்லியமாக அமைக்கப்பட்டிருந்தது.உள்ளிருந்து பார்ப்பவர்கள் அதை சிமெண்ட் கட்ட்டம் என்று சுலபத்தில் கூறிவிடமுடியாதபடி மூங்கிலால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. இவ்வளவு நேர்த்தியாக மூங்கில் கொண்டு ஒரு குடிசை போல நிர்மானிக்கப்பட்டிருந்தது தான் அவர்களை தொடர்ந்து வருகை தருபவர்களாக மாற்றி இருக்கக்கூடும். வழக்கமாக அமரும் மேசையின் அருகிலேயே அவர்கள் தயங்கியபடி நின்று கொண்டிருந்தனர். மேசையின் மீதிருந்த இரண்டு கோப்பைகளிலும் தங்க நிறத்திலான திரவம் கொஞ்சம் நிரப்பப்பட்டிருந்தது. அதன் அருகில் குளிர்ந்த நீர். சிறிய ஐஸ் பெட்டியில் கொஞ்சம் ஐஸ் துண்டுகள் இருந்தன. ரிக்கி மார்ட்டின் முழு பாட்டில் நடுவில் வைக்கப்பட்டிருந்தது அவர்களுக்கு ஒரு பெண்ணை நினைவூட்டுவதாக இருந்தது. எதிர் எதிராக இரண்டு சில்வர் தட்டுகளில் அளவாக நறுக்கப்பட்ட வறுத்த மாட்டிறைச்சி வைக்கப்பட்டிருந்து. அதன் பக்கத்தில் இரண்டு சிறிய தட்டுகளில் முந்திரியும், பச்சைப் பட்டாணியும். இன்னொரு தட்டில் ஒரு இடுக்கியும், இரண்டு முள்கரண்டியும் வைக்கப்பட்டிருந்தது. மசாலா போட்டு தயாரிக்கப்பட்டிருந்த தட்டிலிருந்த பச்சைப்பட்டாணி இருவருக்கும் அங்கு சென்று முதல் முதலில் குடித்த நாளை ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது.


அவர்கள் முதல் முதலாக அங்கு குடிக்க வந்த அன்று வெயில் கடுமையாக வீசிக்கொண்டிருந்து. திருமணம் போன்ற விசேஷங்களில் தான் எடுத்த நிழற்படங்களை அச்சிட வழக்கமாக புதுவைக்கு வரும் ரமேஷ் எப்போதும் விசுவை உடன் அழைத்து வருவது வழக்கம். அப்போதெல்லாம் பேருந்து நிலையத்திற்கு எதிரில் ஏதாவது ஒரு மதுக்கடையில் மதுபுட்டிகள் வாங்கி நின்றபடியே குடித்துவிட்டு, அலங்கார் சலூனுக்கு பக்கத்தில் இருக்கும் வேலூர் பீப் பிரியாணிக்கடையில் சாப்பிட்டு விட்டு வண்டி ஏறிவிடுவார்கள். ஆனால் அன்று அவர்களுக்கு ஒரு உயர்தர மதுக்கூடத்திற்கு சென்று மது அருந்த வேண்டும் எனத் தோன்றியது. அதற்கு காரணம் அவர்களின் சாமியார் மாமா. ”டேய் குடிச்சா பிரசிரண்டு மாதிரி குடிக்கனும் டா” என்று அடிக்கடி இவர்களிடம் சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார் அவர்.அத்தை வீட்டு படிக்கூண்டில் எப்போதுமே விலையுயர்ந்த காலியான மதுபாட்டில்கள் கிடக்கும். இவர்கள் அந்த பாட்டில்களை எடுத்து அதன் வடிவமைப்பை பார்த்து ஆச்சர்யப்படுவர். ஒருநாள் இவர்களை படிக்கூண்டு அருகே கண்டா மாமா, “ என்னடா பாக்கறீங்க. எல்லாம் சீமச் சரக்குடா தம்பிகளா” எனச் சொல்லி கண்களைச் சிமிட்டினார். அவரிடமிருந்து வரும் ஜவ்வாது வாசனை இவர்களை ஒருவித கிறக்கத்தில் ஆழ்த்தியது. முதல் முறை கடையில் நுழைந்தவுடனேயே அங்கிருந்த பணியாளரிடம் ரமேஷ் “பக்காடி ஒயிட் ரம் இருக்கா?” என்று வெடுக்கென்று கேட்டு விட்டு, இவனைப் பார்த்துக் கண் சிமிட்டினான். அவன் கேட்டவிதம் பணியாளருக்கு சிரிப்பை ஏற்படுத்தியது. இருக்கையில் அமர்ந்து கொஞ்சம் ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்ட பின்பே இருவரும் மதுக்கூடத்தை ஒரு நோட்டம் விட்டனர். ஜன்னல் திரைச்சீலைகள் காற்றில் புரள்வதை நாள் முழுக்கப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம் போல இருந்தது அவர்களுக்கு. எங்கிருந்து வருகிறது என அறிய முடியாத படி இன்னிசை பெருகி கூடமெங்கும் வழிந்து கொண்டிருந்தது. இப்படிகூட இசையை கேட்டு ரசிக்க முடியும் என்று நினைத்துக் கொண்டே பணியாளர் கொண்டு வந்து வைத்த மதுபாட்டிலை தூக்கிப் பார்த்தான் ரமேஷ். ரசனைகள் மீதெல்லாம் விசுவுக்கு அவ்வளவாக ஈடுபாடு கிடையாது. “எல்லாத்தையுமே உன்னால மட்டும் தாண்டா ரசிக்க முடியும்” என்று சொல்லிக் கொண்டே அவன் முதுகில் விசு செல்லமாக குத்துவான். பக்கத்து மேசையில் குடித்துக் கொண்டிருப்பவர்களின் லாவகத்தை உன்னிப்பாக கவனித்துக் கொண்டிருந்தான் ரமேஷ். தான் குடிக்கும் போது அதே லாவகத்தை மிகவும் துல்லியமாக செய்துவிட வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டான். அவர்களுக்கு எதிரில் வைக்கப்பட்டிருந்த வேலைப்பாடுகள் கொண்ட அழகான கண்ணாடி கோப்பையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அது நாள்வரை அவர்கள் மது அருந்திய சூழலை மீண்டும் ஒருமுறை நினைவு படுத்திக்கொண்டனர். அவர்களுக்கு குமட்டிக்கொண்டு வந்தது. அந்நினைவுகளில் இருந்து மீள விசுவுக்கு உடனேயே குடிக்க வேண்டும்போல இருந்த்து. அழகிய கோப்பையில் நீர் போலவே இருந்த மதுவை ஊற்றினான். கண்ணாடி கோப்பையில் மது இருப்பதுபோலவே தெரியவில்லை. அதைப்பார்த்துக் கொண்டே, ”ங்கோத்தா பச்ச தண்ணி மாதிரி இல்ல இருக்கு” என ஆர்வமிகுதியில் சொன்னான். பிளாஸ்டிக் பாட்டிலில் இருந்த குளிர்ந்த நீரை கோப்பையில் ஊற்றினான். பக்கத்து இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த குறுந்தாடிக்காரர் ஐஸ் துண்டை எடுத்து கோப்பையில் போட்டு கலக்குவதைப் பார்த்தனர். நான்கைந்து ஐஸ்துண்டுகளை அள்ளி கோப்பையில் ரமேஷ் போட்டான். கோப்பையினுள்ளே இருந்த மது வழிந்து கீழே சிந்திக்கொண்டிருந்த்து. அவன் என்ன செய்கிறான் என்று பார்த்துக் கொண்டிருந்த விசு அவன் கோப்பையில் இருந்து வெளியில் வழியும் மதுவைப் பார்த்துவிட்டு சிரித்துக்கொண்டே தலையில் தட்டிக்கொண்டான். எதிரில் இருப்பவர் இவர்களைப் பார்த்து சிரித்துக் விட்டு தலையை வேறு பக்கம் திருப்பிக் கொண்டார். அதைப் பார்த்த இவர்களுக்கு அசிங்கமாக இருந்தது. விசு இந்த முறை ஐஸ் துண்டை வெகு லாவகமாக எடுத்து தன் கோப்பையில் போட்டுவிட்டு அவனைப் பார்த்தான். அவன் நன்கு வறுக்கப்பட்டு அழகாக தட்டில் பரப்பப்பட்டிருந்த மாட்டிறைச்சியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அடுத்த முறை மிக தேர்ந்த குடிகாரனைப் போன்று மாறிவிட வேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டே கோப்பையை எடுத்து கண்களை மூடி ஒரே மடக்கில் குடித்து கீழே வைத்தான். பின் ஒரு துண்டு மாட்டிறைச்சியை எடுத்து வாயில்போட்டு மெல்லத் தொடங்கினான். பக்கத்து இருக்கை குறுந்தாடிக்காரர் மதுக்கோப்பையை எடுத்துக்கொண்டு இவர்களின் இருக்கைக்கு அருகில் வந்து, இவர்களைப் பார்த்து சிரித்தபடியே இருக்கையில் அமர்ந்தார். இவர்கள் இருவரும் ஆஜானுபாகுவாக இருந்த அவரின் பூனைக்கண்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். அரைக்கால் சட்டையுடன்கூட மதுக்கூட்த்திற்கு வந்து மது அருந்த முடியும் என்று அவரைப் பார்த்த பின்பு இவர்கள் தெரிந்து கொண்டனர். முகத்தில் புன்னகையை படரவிட்டபடியே ”நீங்க தமிழ்நாடா?” என்று இவர்களைப் பார்த்துக்கேட்டார். இவர்கள் ஆமாம் என்பதுபோல தலையாட்டினர். “நா நெனைச்சேன்” என மறுபடியும் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார். இவர்களுக்கு அசிங்கமாக இருந்தது. மீண்டும் அவர் கோப்பையை எடுத்து ஒரு மிடரை பருகிவிட்டு அவர்களிடம் கேட்டார்: ”விஷத்தையா குடிக்கறீங்க?” அவர் வெடுக்கென இப்படி கேட்பார் என இவர்கள் நினைத்திருக்கவில்லை. சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தனர். அவர் அவர்களைப் பார்த்து, ”பொதுவா விஷத்தை தான் கண்ண மூடிக்கினு ஒரே மடக்கில் குடிப்பாங்கனு கேள்விப்பட்டிருக்கேன். ஆனா நீங்க என்னடா னா..” என்று இழுத்தார். தாங்கள் குடிக்கும் விதத்தை மறுபடியும் இவர்கள் நினைத்துப் பார்த்தனர். விஷம் போலத்தான் குடிக்கிறோம் என்று புரிந்தது. மதுவை மிடறு மிடறாகத் தான் அருந்த வேண்டும் என்று அப்போது அவர்களால் தெளிவாக உணரமுடிந்த்து. அவரைப் பார்த்து புன்னகைக்க வேண்டும் போல இருந்தது இவர்களுக்கு. கொஞ்ச நேரம் கழித்து கையை அசைத்தபடியே அவர் எழுந்து சென்றார். இவர்கள் முள்கரண்டியை எடுத்து, தட்டில் இருந்த கறியை குத்தி வாயில் போட்டு சாப்பிட ஆரம்பித்தனர். சாப்பிடும் போது சத்தம் வரக்கூடாது என்பதில் ரமேஷ் மிகவும் கவனமாக இருந்த்தை உணரமுடிந்தது.

”ரமேஷ் சார் ஏன் நின்னுட்டு இருங்கீங்க?” என்று பணியாளர் கேட்டவுடன் தான் நினைவு திரும்பி இயல்பிற்கு வரமுடிந்தது இவனால். ”விசு சார் வரலியா?” என்று அவர் கேட்கவும் தான் இவனுக்கு தன்னுடன் இங்கு நின்று கொண்டிருந்த விசுவின் சிந்தனையே வந்தது. தெற்கு ஓரம் வைக்கப்பட்டிருந்த வாஷ் பேசினில் கையை அளம்பிவிட்டு அப்போது தான் விசு அவர்களை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தான். ”உங்களதான் சார் தேடிட்டு இருந்தேன்” என்று விசுவிடம் சொல்லிக்கொண்டே பக்கத்து இருக்கையில் அமர்ந்து குடித்துக் கொண்டிருந்தவருக்கு சிகரெட் எடுத்துக் கொடுத்தான் பணியாள். பின் இவர்கள் பக்கம் திரும்பி ”சார் இந்த முறை மட்டும் அட்ஜஸ் பண்ணிக்கிங்க” என்று சொல்லிவிட்டு இவர்கள் அமர மேசையை தயார் செய்யத் தொடங்கினான். வெளியில் மழை வேகத்தோடு சுழன்று சுழன்று பெய்து கொண்டிருந்தது. மேசை தயார் ஆனதும் இவர்கள் அமர்ந்தனர். விசு தம்ளரில் இருந்த தண்ணீரை எடுத்து கொஞ்சம் குடித்துவிட்டு பணியாளரிடம் ”மவுண்ட் கேஸ்டில் இருந்தா ஒரு ஆப் கொடுங்களேன்” என்றான்.அவன் சரி என்பது போல தலையாட்டிவிட்டு, “ சார் சைட் டிஷ்” என்று கேட்டான். ”என்ன இருக்கு?” என்று ரமேஷ் கேட்டான். ”ஒயிட் போர்க் ரெடியா இருக்கு சார்” என்று அவன் கூறினான். ”நெறைய பெப்பர் போட்டு ஒரு பிளேட் கொண்டு வாங்க” என்று விசு அவரிடம் சொல்லிவிட்டு மேசையில் வைத்திருந்த விலைப்பட்டியலை புரட்ட்த்தொடங்கினான். புதுப் புது உணவு வகை மற்றும் அவற்றின் பெயர்களின் மீதும் அவனுக்கு எப்போதுமே ஒரு ஈர்ப்பு இருக்கவேசெய்தது. ரமேஷ் சிறிய கிண்ணத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த வறுத்த மணிலா பயிறை எடுத்து வாயில் போட்டு மெல்லத் தொடங்கினான். ஒவ்வொரு பக்கமாக புரட்டி புரட்டி விதவிதமான மதுவகையின் பெயர்களையும் உணவின் பெயர்களையும், ஆர்வத்தோடு படித்துக் கொண்டிருந்தான் விசு. அப்போது இவனுக்கு கொஞ்சம் தள்ளி அமர்ந்திருந்தவன் மேசைமீதிருந்த மதுப் புட்டியை பார்த்தபடியே, “ ன் ங்கோத்தா எவ்ளோ அடிச்சாலும் ஏறமாட்டுகிது” என குழறி குழறி பேசிக்கொண்டிருந்தான். அவன் உலரலை கேட்ட விசுவின் நினைவுகள் பின்னோக்கிச் சுழலத் தொடங்கின.

மூலநோய் அவனை பாடாய் படுத்திய நாட்கள் அவை. மலம் கழிக்கவே அச்சப்பட்ட நாட்களாக இருந்தன. நண்பர்களுடன் வீரங்கிபுரம் ஏரிக்கு செல்லும் அவன் மலம் கழிக்க அமர்ந்தால் மீண்டும் எழுந்து வர குறைந்தது அரை மணி நேரமாவது ஆகும். முகத்தை இறுக்கமாக்கிக் கொண்டு அவன் சிரமப்படுவதைப் பார்க்கவே சங்கடமாக இருக்கும். மலம் கழித்து முடித்தவுடன் வெளிவரும் ரத்தத்தை முதல் முறை கண்டபோது அவனுக்கு பயமாக இருந்தது. நாளாக நாளாக அதற்கு அவன் பழகி கொண்டான். மலம் கழித்து முடித்து கால் கழுவும் போது அவன் எழுப்பும் சத்தம் சினம் கொண்ட நாகம் எழுப்பும் சத்தம் போலவே இருக்கும். பல கைவைத்தியங்கள் செய்து பார்த்தான். கற்றாழை சாப்பிட்டிருக்கிறான். படுக்கச் செல்லும் முன் வெந்தயப் பொடியை விழுங்கி இருக்கிறான். ஆங்கில மருத்துவர்கள் வழங்கிய பல மலமிலக்கிகளை எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறான். இரண்டு மூன்று நாட்கள் கழித்து மீண்டும் பழையபடியே மூலநோய் தன் முகத்தைக் காட்டத் தொடங்கியிருக்கும். எப்போதும் அவன் பலவீனமாகவே இருக்கத் தொடங்கினான். சிலர் அறுவை சிகிச்சை செய்து கொள்ளச் சொல்லி அவனுக்கு சில மருத்துவர்களின் பெயர்களை கொடுத்தனர். ஆனால் மேலும் சிலர் அறுவைச் சிகிச்சை வேண்டாம் என்று கூறினர். என்னதான் அறுவைச் சிகிச்சை செய்தாலும் மறுபடியும் மறுபடியும் மூலம் வளரும் என்று அவனிடம் கூறினர். அதனால் அவனுக்கு அறுவைச் சிகிச்சை செய்து கொள்ள பயமாகவும் இருந்தது.

அவனுடைய நண்பர்கள் அவனை ‘மூலம்’ என்றே கூப்பிடத் தொடங்கி இருந்தனர். அவர்கள் அப்படி அழைப்பது ஆரம்பத்தில் அவனுக்கு மிகவும் சங்கடமாகவே இருந்தது. தொடர்ந்து அவர்கள் அவ்வாறே கூப்பிடவும் இவனுக்கும் பழகிப்போனது. அன்றும் வழக்கம்போல அவர்கள் தேனீர் அருந்திக் கொண்டிருந்த போது அவனைக் காட்டி ”என்னடா மூலம் இவ்ளோ சூடா டீ குடிக்கிது, பின்னாடி இருக்கிற ரெட் லைட் வெடிச்சிடப்போவுது” என தென்னரசு கிண்டலாகக் கேட்டார். அவர் அவ்வாறு கேட்டதை அருகில் தேனீர் அருந்திக் கொண்டிருந்த தாண்டவராயன் மாமா பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அன்று மாலை வீட்டுக்கு வந்தபோது ”ஏங்கா தம்பிய மூலம்னு கூப்பிடறாங்க?” என்று அவன் அம்மாவிடம் அவர் கேட்டார். அம்மா ஆரம்பத்திலிருந்தே கதையைத் தொடங்கி விலாவாரியாக சொல்லி முடித்தாள். அவர் அவனை ஏற இறங்கப்பார்த்தார். இதுதான் பிரச்சனையா என்று கேட்டபது போல் இருந்தது அவரது பார்வை. “நத்தை பஷ்பம் சாட்டிருக்கியா?” என்று அவர் அவனைப் பார்த்துக்கேட்டார். ”நத்தை பஷ்பம்னா என்ன?” என்று அவன் திரும்பக் கேட்டான். அவனுக்கு அது பற்றி ஒன்றும் தெரிந்திருக்கவில்லை. அது குறித்த அறிவு அவனுக்கு இல்லை என இவர் உணர்ந்த பின் அவர் தோரணை சற்று மாற்றம் கொள்ளத் தொடங்கியது. தன்னை குரு ஸ்தானத்தில் இருத்திக் கொண்டு “அது ஒரு மருந்து தம்பி. நாட்டு மருந்து கடையில கெடைக்கும். வாங்கி சாப்பிட்டுபாரு மூலம் கையால புடிச்ச மாதிரி அப்படியே நிக்கும்” என்று நிறுத்தி தெளிவாக கூறினார். வலியில் இருந்து மீளப்போகிறோம் என்று நினைக்கவே அவனுக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது. ”எங்க கெடைக்கும்?” என்றான். ”எல்லா நாட்டு மருந்து கடையிலும் இருக்கும் தம்பி” என்றார் இவர். ”நம்ம தனகோட்டி செட்டியார் கடையில கெடைக்குமா?” என்று மறுபடியும் கேட்டான். அவர் கிடைக்காது எனும் விதமாக உதட்டைபிதுக்கி காண்பித்தார். அதன் பிறகு யாரிடம் பேசினாலும் நத்தைப் பஷ்பத்தைப் பற்றி விசாரிக்கத் தொடங்கினான். யாரிடமிருந்தும் அவனுக்கு சரியான பதில் கிடைக்கவில்லை. மனம் சோர்வடையத் தொடங்கினான். ஆனாலும் எப்படியாவது நத்தைப் பஷ்பத்தை சாப்பிட்டே தீர்வது என்று தொடர்ந்து விசாரிக்கத் தொடங்கினான். ”இங்கலாம் எங்கேயும் கெடைக்காது டா விசு. வேலூர் பக்கத்துல ஆத்துவாம்பாடில ஒரு வீட்ல கொடுக்கறாங்க” என்று சொல்லிவிட்டு, “ நத்தை பஷ்பபத்துக்கு போயி எதுக்கு இம்புட்டு மெனக்கிடற பேசாம நத்தைய புடிச்சி வறுத்து கொடுக்கச்சொல்லி சாப்புடுறா. கையால புடிச்ச மாதிரி நிக்கும்” என்று சொல்லிவிட்டு அவனை ஊடுருவப் பார்த்தார். அவன் மனதில் நத்தைகள் மெல்ல ஊர்ந்து கொண்டிருந்தன. அவை பாம்புக்கு தண்ணீர் கொண்டு செல்கின்றன என்று இளம் வயதில் அம்மா கூறியது இன்னும் அவன் காதில் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. தனக்கு நத்தைகறி வேண்டும் என்று அவன் தன் தாய் வழிப் பாட்டியிடம் கூறினான். அவள் தான் எப்பொழுது பார்த்தாலும் வயலே கதியாக கிடப்பவள். “பார்வை வேற மசண்டலா இருக்கு. இந்த வயசுல என்னால எப்பிடா நத்தை புடிக்க முடியும்?” என்று இவனிடம் கேட்டாள். சிறிது நேரம் கழித்து அவளே ”போயி சித்திக்கிட்ட சொல்லுடா அவ புடிச்சிட்டு வந்து தருவா” என்று சொன்னாள். எப்படியாவது வலியில் இருந்து மீண்டால் போதும் என்று இருந்தது அவனுக்கு. சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு வீரங்கிபுரத்தில் இருக்கும் தன் சித்தி வீட்டிற்கு சென்றான்.

இவன் சித்தி வீட்டை அடையும்போது அவள் குழம்பு கூட்டிக் கொண்டிருந்தாள். இவன் சைக்கிளை நிறுத்தவும் அவள் எழுந்து நெற்றி வியர்வையைத் துடைத்துக் கொண்டு இவனை வரவேற்கவும் சரியாக இருந்தது. குடிக்க தண்ணீர் கொடுத்தாள். உட்கார்வதற்கு தரையில் பாயை விரித்துப் போட்டாள். பாய், தலையணை மற்றும் போர்வைகள் இருந்த பரண் புகைபடிந்து கருப்பாக மாறி இருந்தது. “இப்ப தான் சித்தி வீட்டுக்கு உனக்கு வழி தெரியுதாக்கும்?” என்று இவனிடம் கேட்டாள். அவள் கேள்விக்கு எப்படி பதில் சொல்வதென்று இவனுக்கு தெரியவில்லை. அமைதியாக இருந்தான். அடுப்பில் தீ கொழுந்து விட்டு எரிந்து கொண்டிருந்தது. ”சித்தப்பாவ எங்க காணோம்?” என்று கேட்டான். ”எங்க போயி இருக்கும், குடிக்கத்தான்” என்று அலுப்புடன் சொன்னாள். ஏன் கேட்டோம் என்று இருந்தது இவனுக்கு. தட்டில் அரிந்து வைத்திருந்த காய்கறிகளை எடுத்து குழும்புச் சட்டியில் போட்டு வதக்கத் தொடங்கினாள். தெருவில் நின்றிருந்த தென்னை காற்றின் போக்கிற்கேற்ப சாய்ந்து ஆடிக் கொண்டிருந்தது. ஒடிந்து விழுந்துவிடுமோ என்று அச்சமாக இருந்தது இவனுக்கு. நார்க் கட்டில் ஓரத்தில் இருந்த வேப்ப மரத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த ஆட்டின் காலடியில் அதன் குட்டி படுத்துக் கொண்டிருந்தது. அதைப் பார்த்ததும் சித்திக்கும் குழந்தை இல்லை எனும் நினைவு இவனுள் தோன்றியது. அடுப்படியில் இருந்த அவளைப் பார்த்தான். குழந்தை இல்லை எனும் துயரம் அவள் முகம் முழுக்க வரிவரியாக படர்ந்து கிடப்பதாகத் தோன்றியது அவனுக்கு. ”ஏன் சித்தி இன்னும் உனக்கு தம்பி பாப்பா பொறக்கல?” என்று சின்ன வயதில் இவன் கேட்டு அம்மாவிடம் அடிவாங்கியது ஞாபகத்திற்கு வந்து சென்றது. நார்க்கட்டிலை எடுத்துப்போட்டு இவன் அமர்ந்து கொண்டான். சமையல் செய்தபின் குளித்து விட்டு இவன் பக்கத்தில் வந்து அமர்ந்து கொண்டாள் அவள். அவள் மேலிருந்து கசிந்த சோப்பு வாசனை அவன் மூக்கை ஊடுறுவிச் சென்றது. இவன் தலையை வருடிக் கொண்டே ”அடிக்கடி வந்துட்டு போயேன்டா” என்று அவள் சொன்னாள். இவன் சரி என்பது போல தலையாட்டினான். ”சித்தி எனக்கு நத்தை வேணும்” என்று அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே சொன்னான். ”இதுக்குதான் வந்தயா? நா என்னைதான் பாக்க வந்தயோனு நெனைச்சேன்டா” என்று கேட்டாள். அவள் அப்படி கேட்ட்து இவனுக்கு சங்கடமாக இருந்த்து. அவன் முகம் மாறுவதை உணர்ந்த இவள், “சும்மா சொன்னேன்டா கஷ்டப்படாத” என்று அவனிடம் சொன்னாள். காற்று சில்லென வீச ஆரம்பித்திருந்தது. “இன்னுமா அது சரியாவல?” என்று கேட்டுவிட்டு ”நத்தைய புடிச்சி வறுத்து தறேன். சாப்பிட்டுட்டு சரியானப் பெறவு போலாம்” என்று அவனைப் பார்த்து சொன்னாள். அவனுக்கு அங்கு தங்குவதென்றாலேயே எட்டியாக கசக்கும். எந்நேரமும் சிடுசிடுவென முகத்தை வைத்திருக்கும் சித்தப்பாவின் முகம் வேறு அவன் நினைவில் வந்து சென்றது. அவன் தயங்கியபடியே “நத்தைய புடிச்சி குடு சித்தி . வீட்டுக்கு போனா அம்மா செஞ்சி கொடுக்கும்” என்று அவளிடம் சொன்னதும், ”யாரு உங்கம்மா வா செஞ்சி கொடுக்கும்?” என்று அவள் நக்கலாக அவனிடம் கேட்டாள் . பின் அவனிடம் ”நானே பதமா செஞ்சி தறேன். ஒரு நாள் இருந்து சாட்டுட்டு போடா” என்று சொன்னாள். அவன் சரி என்பது போல தலையாட்டினான்.

தள்ளாடிக் கொண்டே சித்தப்பா வீடு திரும்பிய போது, இவன் சாப்பிட்டு விட்டு கட்டிலில் படுத்து உறங்க ஆரம்பித்திருந்தான். அவர் யாரையோ கெட்ட வார்த்தைகளால் திட்டிக் கொண்டே வந்தார். அடுப்படியில் அப்படியே அமர்ந்தார். கட்டிலை உற்றுப் பார்த்து விட்டு இவளைப் பார்த்தார். ”விசு வந்திருக்கான்” என்று பதில் சொல்லிவிட்டு சாப்பிடத் தட்டை எடுத்து வைத்தாள். அவர் மீது சாராய நெடி வீசிக் கொண்டிருந்தது. சாதத்தைப் போட்டு குழம்பை ஊற்ற குனிந்தவளுக்கு சாராய நெடி குப்பென்று அடித்தது. அவளுக்கு குமட்பிக் கொண்டு வருவது போல இருந்தது. கீழும் மேலுமாக சாதத்தை சிந்திக்கொண்டே சாப்பிட்டு முடித்தான். வாசலில் போடப்பட்டிருந்த பாயில் போய் படுத்துக் கொண்டான். இவள் சாப்பிட்டு பாத்திரங்களை எடுத்து வைத்துவிட்டு உள்ளே சென்று படுத்துக்கொண்டாள். இரவு விளக்கு மங்கலாக எரிந்து கொண்டிருந்தது. அசதியில் படுத்தவுடன் கண்கள் செருக ஆரம்பித்தன அவளுக்கு.
மறுநாள் அதிகாலையில் எழுந்து வீட்டு வேலைகளை அவள் முடித்த பின்பே விசு எழுந்தான். சிறிது நேரம் கட்டிலில் அப்படியே அமர்ந்து கொண்டிருந்தான். அவள் காபி போட்டு எடுத்து வந்து அவனுக்கு குடிக்கக்கொடுத்தாள். அவர் தேனீர் குடிக்க தெரு முக்கிற்கு சென்று விட்டிருந்தார். ”சித்தப்பாவை பாக்கவே முடியல” என்று அவளிடம் சிரித்துக் கொண்டே கூறினான். அவனுக்கு சாப்பாடு எடுத்துக் வைத்துவிட்டு ஆட்டை அவிழ்த்து கையில் பிடித்துக் கொண்டு கழனி நோக்கி நடக்க தொடங்கினாள். எப்போது இங்கு வந்தாலும் பகல் முழுக்க வீட்டில் தனியே அடைந்து கிடக்க வேண்டியது தான் என்று மனதுக்குள் முனகிக் கொண்டே எழுந்து குளிக்க சென்றான். அப்போது அவர் தேனீர் அருந்தி விட்டு வீட்டிற்கு வந்து டீசல் கேனையும், பெல்ட்டையும் எடுத்துக் கொண்டு கழனிக்கு புறப்பட்டார். இவனைப் பார்த்து ஒரு சிரிப்பு. அவ்வளவு தான் அவரிடமிருந்து வரும். வேறெதுவும் பேசமாட்டார் என்பது அவனுக்கும் தெரியும். ”அவுங்க வூட்டு ஜெனத்த மட்டும் உழுந்து உழுந்து கவனிக்கிறாங்க அந்த ஆளு” என்று சித்தி அம்மாவிடம் அடிக்கடி முறையிடுவாள். அவள் சொல்வதை அம்மா எப்போதும் காதில் வாங்கிக் கொள்வதே இல்லை. ஆனால் தலையை மட்டும் ஆட்டிக் கொண்டே இருப்பாள்.

பகல் முழுக்க தனியாளாக இவன் நேரத்தைக் கடத்த பெரிதும் சிரமப்பட்டான். தெருவில் மாடுகள் மேய்ந்து விட்டு திரும்பிக் கொண்டிருந்த போது அவள் வீட்டிற்கு வந்தாள். ஆட்டை வேம்படியில் கட்டினாள். அவசர அவசரமாக உலைவைத்து சாதம் வடித்தாள். கஞ்சித் தண்ணீரில் உப்பைப்போட்டு ஆற்றி இவனுக்கு குடிக்கக் கொடுத்தாள். அவளும் குடித்தாள். பின் கொண்டு வந்திருந்த நத்தைகளை சட்டியில் போட்டு நன்கு கொதிக்க வைத்து கறியை மட்டும் பிரித்தெடுத்துவிட்டு ஓட்டை அப்புறப்படுத்தினாள். காரம் அதிகம் இல்லாமல் சட்டியிலேயே வறுத்தெடுத்து தட்டில் வைத்தாள். நத்தைக்கறியின் மணம் எங்கும் பரவிக் கொண்டிருந்தது. அதுவரை நத்தையை சாப்பிட்டதில்லை என்பதால் எப்படி சாப்பிடுவது என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தான். வேலைகளை முடித்து குளித்து விட்டு அவள் வந்தபோது அவரும் வந்து விட்டிருந்தார். சாராயக் கடைக்கு போய்விட்டு அதற்குள்ளாகவா வந்துவிடமுடியும் என்று இவன் யோசித்தான். அவனுக்கு தட்டில் சாதத்தை போட்டு, நத்தை வறுவலை எடுத்து சாதத்தின் மீது போட்டாள். அவன் பிசைந்து உண்ணத் தொடங்கினான். “ஏங்க நத்த செஞ்சிக்கிறேன் சாப்பிடறீங்களா?” என்று அவரைப் பார்த்துக் கேட்டாள். வேண்டாம் என்பதுபோல அவர் தலை ஆட்டிவிட்டு திரும்பி நடக்கத் தொடங்கினார். சிரித்துக் கொண்டே அவனுக்கு வாஞ்சையுடன் சாப்பாடு எடுத்து வைக்கும் அவள் முகம் அவரை மிகவும் சங்கடப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. தன்னிடம் ஏன் அவள் அப்படி நடந்து கொள்வதில்லை என்று எண்ணிக் கொண்டே பெருமூச்சை வெளிப்படுத்தினார். “நத்தை நல்லா இருக்கா டா” என்று அவள் விசுவின் தலையை தடவிக்கொண்டே கேட்ட்து அவருள் சந்தேகத்தின் சரடில் முறுக்கையேற்றியது. அப்போது விசுவின் மீதும் ஏனோ அவருக்கு ஆத்திரம் பொங்கியது. சாராயக்கடை நோக்கிச் செல்லும் பாதையில் அவர் வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினார்.

சாப்பிட்டு முடித்து கை அலம்பிக்கொண்டு இவன் கட்டிலில் அமர்ந்து கொண்டான். அவள் வேலைகளை முடித்துக்கொண்டு சாப்பிட உட்கார்ந்தாள். சாதத்தையும், குழம்பையும் பிசைந்து சாப்பிடத் தொடங்கினாள். மீதமிருந்த நத்தையில் கொஞ்சம் எடுத்துக்கொண்டு அவருக்கும் வைத்தாள். அளந்து அளந்து ருசியாக சாப்பாடு செய்திருக்கும் தன் சித்தியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் அவன். அவள் சாப்பிட்டு விட்டு, “நீ படுத்து தூங்குடா. எனக்கு அசதியா இருக்கு” என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்று பாயை விரித்து படுத்துக்கொண்டாள். வெகு நேரம் கழித்து வந்த அவர் தட்டை எடுத்து சாதத்தைப் போட்டு குழம்பை ஊற்றினார். தொட்டுக்கொள்ள ஏதாவது இருக்கிறதா என்று பாத்திரங்களை திறந்து பார்த்தார். ஒரு கிண்ணத்தில் கொஞ்சம் நத்தை வறுவல் இருந்தது. அதைப்பார்த்ததும் அவர் மனம் எரிச்சல் அடைந்தது. அவள் மீது ஆத்திரம் ஏற்பட்டது. ஒருவித சங்கடத்துடன் சாப்பாட்டை போட்டு சாப்பிட்டு விட்டு வெளியில் போட்டிருந்த பாயில் படுத்துக்கொண்டார். இவன் தூக்கம் வராமல் கட்டிலில் புரண்டு கொண்டே இருந்தான். நிலவெளியில் தென்னை மரக் கீற்று அசைவது ரம்மியமாகத் தோன்றியது. பாயில் சிறிது நேரம் படுத்துக் கொண்டிருந்தவர் எழுந்து கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே சென்றார். விளக்கு மங்கலாக எரிந்து கொண்டிருந்தது. தன்னை யாரோ தொடுவதாக உணர்ந்தவள் விழித்துக் கொண்டு எழுந்து உட்கார்ந்தாள். அவள் அருகில் சென்று அவளை தன் பக்கம் இழுத்தார் அவர். அவர் பிடியில் இருந்து வலுக்கட்டாயமாக தன்னை விடுவித்துக் கொண்டிருந்தாள் அவள். அவர் விடாமல் அவளை தன்னை நோக்கி இழுத்துக் கொண்டே இருந்தார். ஒரு கட்டத்தில், ”இன்னைக்கி வேணாம் போயி படுத்து தூங்கு” என்று எரிச்சலுடன் அவரைப் பார்த்து சொன்னாள். போதை மிகுதியால் அவனுக்கு ஆத்திரமாக இருந்த்து. வார்த்தைகள் தடித்தன. நாக்கு குழறிக் கொண்டிருந்தது. ”இன்னிக்கி ஏண்டி தேவிடியா வேண்டானு சொல்ற?” என்று ஆத்திரத்துடன் கேட்டார். அவர் வார்த்தைகள் ஈட்டியைப் போல அவள் நெஞ்சில் இறங்கின. அவள் வலியால் துடித்தாள். அவர் மேலும் மேலும் கெட்ட வார்த்தைகளை உதிர்த்துக் கொண்டே இருந்தார். ”வாய மூடுடா குடிகார கம்னாட்டி” என்று அவரைப் பார்த்து சத்தம் போட்டு கத்தினாள். ”யாரடி குடிகாரன்னு சொல்ற தேவ்டியா?” என்று கத்திக் கொண்டே எழுந்து அவளை எட்டி உதைத்தார். அவள் அலரிக் கொண்டு கீழே விழுந்தாள். சத்தம் கேட்டு கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டிருந்த இவன் எழுந்து கதவருகே வந்து நின்றான். உள்ளே இருவருக்கும் சண்டை நடந்து கொண்டிருப்பதை உணர்ந்து கொண்டான். உள்ளே செல்வதா வேண்டாமா என்ற குழப்பத்தில் அவன் தவித்தான். கணவன் மனைவிக் கிடையில் நடக்கும் சண்டை. தானாக சரியாகி விடும் என்று நினைத்துக் கொண்டு வந்து கட்டிலில் அமர்ந்து கொண்டான். உள்ளே அவர்குரல் உக்கிரத்துடன் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. ” என்னிது வேணாம்னா வேற எவனுதுடி கேக்குது உனக்கு? என்று திரும்பத் திரும்பக் கத்திக் கொண்டிருந்தர். அவள் விசும்பிக் கொண்டிருப்பதையும் அவனால் நன்கு கேட்க முடிந்தது. அவர் விடாமல் அசிங்கமாகவே பேசிக் கொண்டிருந்தார். ”எவன பாரு பல்ல இளிச்சிக்கினு நிக்க வேண்டியது” என்று அவர் வாயை இளித்துக்காட்டி சொன்ன போது, அவளும் தாங்க முடியாமல் ”போடா பொட்ட பையா” என்று சொல்லி அவர் முகத்தில் காரித் துப்பினாள். அவள் கூறிய வார்த்தைகளை கேட்டதும் அவன் கோபம் மேலும் பீறிட்டெழுந்தது. தலைக்கேறிய போதையில் என்ன பேசுகிறோம் என்று தெறியாமலேயே அவர் வாயிலிருந்து வார்த்தைகள் வந்து விழுந்தன. ”என்னிக்காவது எனக்கு சோறு ஒழுங்கா போட்டிருக்கியா டீ. அக்கா பையனுக்கு மட்டும் கொழஞ்சி கொழஞ்சி போடுற. அவன் ஒனக்கு அக்கா பையனா இல்ல ஆம்படையான டீ” என்று கத்திக் கொண்டு அவளை அடிக்க கையை ஓங்கினார். அவள் குனிந்த வேறு பக்கம் சாய்ந்து கொண்டாள். இவர் போய் சுவரில் மோதிக் கொண்டார். சித்தப்பாவின் வார்த்தைகளை கேட்டதும் அவனுக்கு நெஞ்சு வெடித்து விடும்போல இருந்தது. உண்மையில் போதையில் தான் அப்படி பேசுகிறாரா என்று யோசித்தான். எப்படி சிந்தனையை மாற்றினாலும் மீண்டும் மீண்டும் அவ்வார்த்தைகளிலேயே அவன் மனம் அமிழ்ந்து கொண்டிருந்தது. ஒரு புழுவைப்போல அவன் நெளிந்து கொண்டிருந்த போது உள்ளிருந்து அவள் அழும் சத்தம் தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.

விடிய காலையிலேயே புறப்பட்டுத் தயாராக இருந்த விசுவிடம், ”ஏன்டா கால சாப்பாடு சாப்பிட்டு போலாமில்ல” என்று சித்தி கேட்டாள். ”பரவா இல்ல சித்தி” என்று சொல்லி அவன் புறப்படுவதிலேயே குறியாக இருந்தான். அங்கு அதற்குமேல் அவனால் இருக்க முடியவில்லை. சித்தியை பார்க்கவே அவனுக்கு சங்கடமாக இருந்த்து. இரவு நடந்த சம்பவங்களும் பேச்சுகளும் தொடர்ந்து அவன் மனத் திரையில் அசைந்து கொண்டே இருந்தன. ”இன்னும் ரெண்டு வாரத்துக்கு வந்து நத்த கறி சாப்பிட்டு போடா மூலம் தழும்பே இல்லாம ஆறிடும்” என்று இவனிடம் சொன்னாள். அவன் எந்த உணர்வையும் வெளிக் காட்டிக் கொள்ளாமல் ”சரி சித்தி” என்று சொல்லிக் கொண்டே சைக்கிளில் ஏறி மிதிக்கத் தொடங்கினான்.

முள் கரண்டியை எடுத்து விசுவுக்கு எதிரில் இருந்த சில்வர் தட்டில் இரண்டு தட்டு தட்டினான் ரமேஷ். தட்டில் இருந்து எழுந்த ஒலியின் அதிர்வுகள் விசுவை பழைய நினைவுகளில் இருந்து மீளச் செய்தது.சித்தப்பாவின் நினைவில் இருந்து மீள அவன் மீதம் வைத்திருந்த மதுவை எடுத்து அருந்தினான்.இந்த நேரத்தில் ஏன் தான் சித்தப்பாவை நினைத்தோமோ என்று நொந்துகொண்டான் விசு. அவரின் அசிங்கமான பேச்சுகள் இவன் காதில் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தன. மிளகும் பூண்டும் போட்டு நன்கு வறுக்கப்பட்டிருந்த மாட்டிறைச்சித் துண்டை எடுத்து வாயில் போட்டு ருசித்து சாப்பிட்டுக் கொண்டே சுவரில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த அகன்றத் திரை தொலைக்காட்சியைப் பார்க்கத் தொடங்கினான். மாட்டிறைச்சியின் சுவை அவன் நாவெங்கும் பரவவும்,இவன் ரமேஷிடம் “இன்னும் கொஞ்சம் ஊத்துடா” என்று சொல்லிவிட்டு மறுபடியும் தொலைக்காட்சியில் ஓடிக் கொண்டிருந்த படத்தைப் பார்க்கத் தொடங்கினான். அதில் வேக வைக்கப்பட்டிருந்த ஷுவை சாப்ளின் ரசித்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார். கத்தியும் முள்கரண்டியும் கொண்டு சாப்ளின் ஷுவின் ஆணிகளை பிடுங்கி லாவகமாக சாப்பிடுவதை இவன் சிரித்த படி பார்த்துக் கொண்டே ரமேஷை சீண்டி படத்தைப் பார்க்கச் சொன்னான். அப்போது முள்கரண்டி கொண்டு ஷுவின் நாடாக்களை நூடுல்ஸைப் போல நுட்பத்துடன் எடுத்து வாயில் போட்டு மென்று கொண்டிருந்தார். சாப்ளின் முகபாவங்களை பார்த்து இவர்கள் குலுங்கி குலுங்கி சிரித்தனர். சாப்ளின் படத்தைப் பார்த்து இவர்கள் விழுந்து விழுந்து சிரிப்பதைக் கண்ட குறுந்தாடிக்காரர் அவர்களிடம் ”அந்த நடிகர் யார் தெரியுமா?” என்று கேட்டார். ”சாப்ளின்” என்று சொல்லிவிட்டு “இதுகூடவா சார் எங்களுக்கு தெரியாது?” என்று விசு கேட்டான். ”என்ன படம்னு தெரியுமா?” என்று அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டுக் கொண்டே ”சொல்லிட்டீங்கன்னா டக்கீலா ஒரு புல் வாங்கித்தறேன்” என்றும் சொன்னார். “ஷக்கீலானா தெரியும்” என ரமேஷ் மெல்லிய குரலில் சொன்னான். தங்களுக்கு தெரியாதென தொடக்கத்திலேயே அவர்கள் உதட்டை பிதுக்கிக் காண்பித்தனர். அவர் தன் கோப்பையில் இருந்த மதுவை காலி செய்துவிட்டு ”கோல்ட் ரஷ்” என்று கூறிவிட்டு தன் இருக்கைக்கு சென்று அமர்ந்து கொண்டார். ”சும்மா கதை வுடராறோ?” என்று கிசுகிசு வென இவனிடம் சொன்னான் ரமேஷ். அதற்கு அவனைப் பார்த்துக் கொண்டே மெலியதாக சிரித்தான் விசு.

வெளியில் மழை சோவென்று பெய்து கொண்டிருந்தது. மதுக் கூடம் முழுக்க கூட்டம் நிரம்பி இருந்தது. மெல்லிய ஒலி அளவில் வழிந்து கொண்டிருக்கும் கருவி இசைக்கேற்ப பக்கத்து இருக்கைகாரர் மேசையில் மெதுவாக தட்டிக் கொண்டிருந்தார். அவரைப் போல இசையையும் படங்களையும் ரசிக்கக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்து கொண்டே ரமேஷ் எஞ்சியிருந்த மதுவை எடுத்து குடித்துவிட்டு வறுத்த முந்திரியை எடுத்து வாயில் போட்டு மென்றான். இசை பெருகி மழையின் குளுமையை அடர்த்தியாக்கிக் கொண்டிருந்தது. இவர்கள் மேலும் ஒரு அரை பாட்டில் மதுவுக்கு சொல்லி அனுப்பினர். மதுபாட்டில் கொண்டு வர சென்ற பணியாளரை மீண்டும் அழைத்த விசு ”சார் ரெண்டு அரை வேக்காடு” என்று சொன்னான். போதை மெல்ல அவர்களுக்குள் உருதிரண்டுக் கொண்டிருந்தது. அவர்கள் கண்கள் மேல் நோக்கி செருக ஆரம்பித்திருந்தன.அப்போது தொலைக்காட்சியில் பாண்டி ராம் சில்க்ஸ் விளம்பரம் ஓடிக்கொண்டிருந்த்து. அதில் நடித்திருந்த பெண்ணின் முகம் விசுவிற்கு அவன் அக்காவை நினவூட்டியது. ஆழ்ந்து யோசித்துக் கொண்டே தட்டில் இருந்த மாட்டிறைச்சியை முள்கரண்டியால் குத்தி எடுத்து வாயில் போட்டு மென்று கொண்டே வெகு நாட்களாக தன் மனதை அரித்துக் கொண்டிருக்கும் விஷயத்தைப் பற்றி ரமேஷிடம் கேட்கலாமா என்று யோசித்தான். இப்போதே கேட்டுவிடு. தள்ளிப் போடாதே என்று அவன் உட்கொண்டிருந்த மது எற்படுத்திய போதை அவனை தூண்டிக் கொண்டிருந்தது. நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தான். அவன் வேறெங்கோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். சீக்கிரம் கேள் என்று இவன் மனசு அடித்துக் கொண்டது. தன் எதிரே கோப்பையில் எஞ்சியிருந்த மதுவை எடுத்து மடக்கென குடித்து விட்டு ”ஏன்டா அக்காவையும் உன்னையும் பத்தி ஊர்ல பேசிக்கிறது உண்மையா?” என்று விசு அவனைப் பார்த்துக் கேட்டான். சட்டென இவன் அப்படி கேட்டதும் ரமேஷக்கு தூக்கி வாரிப்போட்டது. போதை படர்ந்திருந்த முகத்திலும் பயத்தின் ரேகைகள் துல்லியமாக தெரிந்தன. விசுவை நிமிர்ந்து பார்க்க முடியாமல் அவன் தலை கவிழ்ந்து இருந்தான். கணவனைப் பிரிந்து வீட்டிலேயே இருக்கும் தன் அக்காவின் மங்களகரமான முகம் விசுவின் மனதில் மறுபடியும் தோன்றி மறைந்தது. பணியாளர் மதுவையும், அரை வேக்காட்டையும் கொண்டு வந்து வைத்து விட்டு “வேற எதுவும் வேணுமா சார்?” என்று கீழே குனிந்து கேட்டார். ”தேவைனா கூப்பிடறோம்” என்று சொல்லி அவரை அனுப்பி விட்டு பாட்டிலைத் திறந்து இருகோப்பையிலும் மதுவை ஊற்றிக் கொண்டிருக்கும் போது அவன் அழுது கொண்டிருப்பதைக் கண்டான். இவன் மனம் கணக்கத் தொடங்கியது. என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தான். இவன் கோப்பையில் இருந்த மதுவில் நீர் ஊற்றி ஐஸ் துண்டுகளை எடுத்து போட்டு கலக்கிக் கொண்டிருக்கும் போது அவன் தள்ளாட்டத்துடன் எழுந்து இவன் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு ”என்ன மன்னிச்சிடு டா விசு” என்று அழுது கொண்டே கூறினான். அவன் கண்களில் இருந்து பெருக்கெடுத்த கண்ணீர் இவன் கைகளில் பட்டுத் தெரித்துக் கொண்டிருந்தது. கைகளை பிடித்துக் கொண்டு அவன் அவ்வாறு சொன்னதும் இவனுக்கு மனம் ரணமாகி வலிக்கத் தொடங்கியது. இனம் புரியாத ஒரு சங்கடத்தில் மாட்டிக் கொண்டு விட்டதாக நினைத்தான். மதுக் கூடத்தை விட்டு சட்டென கிளம்பிவிட வேண்டும் என்று தோன்றியது. அவன் கண்களில் நீர் வழிய தேம்பிக் கொண்டிருந்தான். அவனையே கொஞ்ச நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் மேசையை வெறித்துப் பார்த்த படி அழுது கொண்டிருந்தான். இருவரும் எதுவும் பேசிக் கொள்ளாமல் சிறிது நேரம் அப்படியே இருந்தனர். பின்னணியில் ஒலித்துக் கொண்டிருந்த இசை அவனுள் துக்கத்தின் அடர்த்தியைக் கூட்டிக் கொண்டிருந்த போது இவன் ”சரி எடுத்து குடிடா” என்று அவனிடம் சொன்னான். அவன் அமைதியாக இருந்தான். மீண்டும் இவனே ”சொல்றேன் இல்ல எடுத்து குடி டா” என்று அவனிடம் சொன்னான். மதுக்கோப்பையை எடுக்க அவன் கை நீட்டிய போது அவன் நடுங்கும் கரத்தை இவன் பார்த்தான். அவன் கோப்பையில் இருந்த மதுவை ஒரே மடக்கில் குடித்து விட்டு கீழே வைத்து விட்டு முள் கரண்டியால் ஒரு துண்டு மாட்டிறைச்சியை எடுத்து வாயில் போட்டு மென்றான். இவனை பார்க்க அவனுக்கு சங்கடமாக இருந்தது. பேசுவதற்கான எந்த சொற்களும் அவனிடம் இல்லாமல் இருந்தன. பாட்டிலில் இருந்த குளிர்ந்த நீரை எடுத்து ஒரு மிடர் குடித்து விட்டு வைத்தான். வெளியில் மழையின் சட சடப்பு கொஞ்சம் மட்டுபட்டிருப்பதாகத் தோன்றிய போது விசு எழுந்து கழிப்பறை நோக்கிச் சென்றான். பாட்டிலில் இருந்த மதுவை எடுத்து தன் கோப்பையில் ஊற்றி கொஞ்சமாக நீர் ஊற்றி ரமேஷ் குடித்துவிட்டு கீழே வைக்கும்போது இவன் கழிப்பறையில் இருந்து திரும்பிக் கொண்டிருந்தான். அதிகமாக மதுவை ஊற்றிக் குடித்ததால் அவன் வாய் குழறியபடியே பேசத் தொடங்கினன். இவன் வந்து எதிரில் அமர்ந்து தன் கோப்பையில் கொஞ்சம் மதுவை ஊற்றிக் கொண்டு அவனிடம் வேண்டுமா என்று கேட்டான். அவன் வேண்டும் என்பது போல தலையாட்டினான். அவனுக்கும் சிறிது ஊற்றிவிட்டு பாட்டிலில் இருந்த குளிர்ந்த நீரை எடுத்து இரு கோப்பையிலும் ஊற்றினான். அவன் எடுத்து மடக்மடக்கென குடித்து கீழே வைக்கும்போது ”அக்கா தாண்டா கூட்டிச்சி.. நானா போகல” என்று வாய் குழறி குழறி பேசினான். அவன் சொல்லச் சொல்ல இவனது கரங்கள் நடுங்கத் தொடங்கின. கூரிய ஊசியைக் கொண்டு யாரோ தொடர்ந்து தன்னை குத்திக் கொண்டிருப்பதாக உணர்ந்தவன், கோப்பையில் இருந்த மதுவை எடுத்துக் ஒரே மடக்கில் குடித்தான். மனம் நிலை கொள்ளாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தது. அவன் அப்படியே மேசையில் சரிந்தான். வாயில் இருந்து ”அவுங்கதாண்டா என்ன கூப்டாங்க. நானா போவல” என்ற சொற்கள் திரும்ப திரும்ப வந்து கொண்டிருந்தன. அதற்கு மேல் இவனுக்கு குடிக்கத் தோன்றவில்லை. இசை, நடமாட்டங்கள், பேச்சொலி அனைத்தும் இவனுக்கு மேலும் தொந்தரவு கொடுப்பதாகவே இருந்தன. தலையை குனிந்து மேசையையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.அதீத போதையால் இவனுக்கு தலை சுற்றுவது போல உணர்ந்தான். கண்களை மூடியபடி இருக்கையில் சாய்ந்து உட்கார்ந்தான். பின்னனியில் இசை மென்மையாக ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. மழை முற்றிலுமாக நின்று விட்டிருந்தது. கண்ணாடிக் கதவை திறந்து கொண்டு வருவதும் போவதுமாக இருந்தனர் சிலர். அக்கா அழைத்தால் இவனுக்கு எப்படி சம்மதிக்க மனது வந்த்து என்று யோசித்தவனுக்குள் கோபம் எரிமலையென உருக்கொள்ளத் தொடங்கியது. அக்காவைப் பற்றி நினைக்கவும் அருவருப்பாக இருந்தது அவனுக்கு. மொத்த கோபமும் எதிரில் அமர்ந்திருந்த ரமேஷ் மீது திரும்பியது. தட்டில் கிடந்த முள்கரண்டியை எடுத்து ”தேவ்டியா பையா” என்று கத்திக்கொண்டே அவன் கழுத்தில் இரண்டு முறை குத்தினான். ரத்தம் பீறிட்டுக்கிளம்ப அவன் துடிதுடித்துக்கொண்டே கத்தியபடி கீழே சரிந்தான். கழுத்திலிருந்து ரத்தம் இறங்கி தரையில் பரவிக்கொண்டிருந்தது. அவன் பார்வை இவன் மீதே நிலைத்திருந்தது. ”ஒன்மோர் டிரிங்” என்று மேசையைத் தட்டி பக்கத்து இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தவர் தூரத்தில் நின்றிருந்த பணியாளரிடம் உரத்தக் குரலில் கேட்டபோதுதான் கண்ணை மூடி இருக்கையில் சாய்ந்திருந்த விசு கண்களைத்திறந்து பார்த்தான். பதற்றத்தோடு தட்டில் கிடந்த முள்கரண்டியைப் பார்த்தான். பின் எதிர் இருக்கையில் சாய்ந்திருந்த ரமேஷை பார்த்தான். எந்த அசம்பாவிதமும் நடந்துவிடவில்லை என்று நினைத்தபடியே தன் குரூரமான நினைப்பை எண்ணி சங்கடப்பட்டான். முனகிக் கொண்டிருந்தவனையே இவன் உற்றுக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். வெளிக்காட்டிக்கொள்ள முடியாத துயரம் ஒரு புழுவைப் போல இவன் மனதில் நெளிந்து கொண்டிருந்த போது பணியாளர் பில்லை எடுத்துக்கொண்டு முகத்தில் வழக்கமான புன்னகையே ஏந்தியபடி நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார். மஞ்சள் பூசிய மெல்லிய சிரிப்புடன் கூடிய அக்காவின் முகம் இவன் மனதில் திரும்பத் திரும்ப தோன்றி மறைந்தது. ”டேய், கிளாஸ்ல இருக்கறத எடுத்து குடிச்சிட்டு கிளம்புடா. நேரமாவுது” என்று சொல்லிக்கொண்டே ரமேஷை விசு எழுப்பத் தொடங்கினான். அவன் அப்போதும் முனகிக் கொண்டே இருந்தான். ”அவுங்கதாண்டா.. அவுங்கதாண்டா....” எனும் வார்த்தை மிகத் துள்ளியமாக அப்போதும் கேட்டது.

பச்சபுள்ளா குளம்

எட்மண்ட் டான்டஸ்சின் இருபத்தைந்தாம் நினைவு நாளையொட்டி, The Cross Section எனும் இலக்கியப் பத்திரிகை, ஒரு சிறப்புக் கட்டுரையையும், ஒரு சிறுகதையையும் வெளியிட்டு அவரை கௌரவித்திருந்தது. சிறந்த மொழியியல் அறிஞரும் சிறுகதை எழுத்தாளருமான டாக்டர் வில்லியம் மோர்ஸ் அவர்களால், எட்மண்ட் டான்டஸ்சின் ஆய்வுகளை உள்வாங்கி, எழுதப்பட்ட இக்கதை சிதைந்து வரும் நமது கிராமியக் கலாச்சாரத்தையும் வாய்மொழிக் கதைகளின் வீச்சையும் நுட்பமாக பதிவு செய்கிறது. கன்னிமார்குறித்த ஆய்வுகளை தொடர மேற்கொண்ட அவரது முயற்சிகளையும், இதுவரை விளங்கிக் கொள்ளவே முடியாத அவரது புதிர் நிரம்பிய மறைவையும் தனக்கே உரித்தான தொனியில் வில்லியம் மோர்ஸ் எழுதிச் செல்கிறார். கதையின் போக்கோடும் முடிவோடும் ஒத்துப்போக முடியாத பட்சத்தில் கூட, இக்கதையில் படிந்திருக்கிற கிராமம் சார்ந்த நம்பிக்கையின் நுண்அரசியலும் அவசியம் என்றே தோன்றுகிறது.மேலும் எட்மண்ட் டான்டஸின் மறைவானது., கன்னிமார் குறித்த ஆய்வோடு அவருக்கிருந்த ஈடுபாட்டினால் ஏற்பட்ட மனப்பிறழ்வு சம்பந்தப்பட்டது மட்டும் தானா என்பதை இன்றளவும் விளக்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. கன்னிமார்கள் குறித்த ஆய்வின் கடைசித் தொகுதி முற்று பெறவே இல்லை என்பதும், அதைத் தொடர யாரும் விருப்பம் காட்டவே இல்லை என்பதும் ஆய்வுலகில் அவ்வப்போது ஏற்படும் பெரிய சோகங்களில் ஒன்றாகும். டான்டஸின் இறுதிக் காலங்கள் கூட மற்றவர்கள் மத்தியில் இவ்வாய்வு குறித்த பயத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கக் கூடும் என்றும் எண்ண இடமிருக்கின்றது. கன்னிமார்கள் குறித்து பதினாறு தொகுதிகள் கிட்டத்தட்ட இருபத்திமூனாயிரம் பக்கங்கள் என்று வளர்ந்து கொண்டே இருந்தவரின் செயல்பாடு கடைசியில் சுயநினைவின்றி, “தான் தான் கன்னிமார்களின் கதைகளை எழுதவந்தவன்” என்று புலம்பியபடி பச்சபுள்ளா குளக்கரையிலும் கோணமலைக் காடுகளிலும் சுற்றிச் சுற்றி வந்ததை இக்கட்டுரை காத்திரமாக முன்வைக்கிறது. இதை வாசிக்கும் போது நமக்கும் மனம் கனத்து கண்களில் நீர் கோர்த்துக்கொள்கிறது. பிரசுர வசதி கருதி கதையின் சுருக்கப்பட்ட வடிவம் மற்றும் டான்டஸ் பற்றிய சிறு குறிப்பும் பதிப்பாளரின் அனுமதியோடு மொழி பெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.
ஈசான மூலையில் மேகம் கரும்பாறையென திரண்டிருந்தது. மழைவருவது போல தோன்றிய போது, பண்டாரம் துண்டை உதறிக்கொண்டே எழுந்தார். சுற்றிலும் இருள் சூழ்ந்து கிடந்தது. கிணற்று மேட்டில் தவளைச் சத்தம் தொடர்ந்து கேட்டபடி இருந்தது. மடியில் சுருட்டி வைத்திருந்த பீடிகத்தையிலிருந்து ஒன்றை உருவி பற்றவைத்துக்கொடு மோட்டார் கொட்டகையிலிருந்து கீழிறங்கினார். அவர் கால்வைத்த இடத்திலிருந்து ஒரு தவளை தாவிக்குதித்து ஓடியது. கண்களை அழுத்தி துடைத்தபடி விளைச்சலை ஊடுருவிப் பார்த்துக்கொண்டே வந்தவர் கீழண்ட வாய்க்கால் ஓரம் தொடர்ச்சியாக தீப்பந்தங்கள் போன்று எதுவோ அசைந்து செல்வதைக் கண்டார். கண்களை நன்கு துடைத்துக் கொண்டு உற்றுப்பார்த்தார். கையில் தீவட்டிகளோடு கன்னிமார்கள் சாரியாக சென்று கொண்டிருந்தன. ஒரு நெருப்பு கோடு நகர்வதைப் போன்று ஒளியும் மாறி மாறித் தோன்றின. கீழண்ட வாய்க்காலைக் கடந்து சிறு மேட்டை அடைந்தபோது அது கன்னிமார்களின் சாரிதான் என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்ட அவரை பயம் கவ்விக்கொண்டது. வேக வேகமாக நடந்து மோட்டார் கொட்டகையின் மீது ஏறி தூங்கிக் கொண்டிருந்த தனது மகனை அதட்டி எழுப்பினார்.“டேய் வினாயகம் எழுந்திர்டா” அவன் சட்டை செய்யாமல் புரண்டு படுத்தான். அவர் வேகமாகத் தட்டி எழுப்பினார். அவன் அலண்டு அடித்துக்ள கொண்டு எழுந்தான். சோம்பல் முறித்தபடியே அவரைப் பார்த்துக் கேட்டான்.“நடு ராத்திரில ஏன் தான் எழுப்பறீங்களோ”“டேய் அங்க பார்றா. கன்னிமார்லாம் சாரி போவுது” என கீழண்ட வாய்க்காலை நோக்கிக் கையை நீட்டி காண்பித்தார். தொலைவு வரை அடர்ந்திருந்த இருளில் மின்மினிப்பூச்சிகள் நீந்திக் கொண்டிருப்பதைப் போலத் தோன்றின. கண்களை கசக்கியபடி, அவர் கைநீட்டிய திசையைப் பார்த்தான். தீப்பந்தங்களுடன் ஆட்கள் நடந்து செல்வது போலத் தோன்றியது. மேட்டின் மீது வளர்ந்திருந்த தென்னைகளின் ஊடாக அவை நடந்து கொண்டிருந்தன. அவனுள் பயத்தின் பிடிமெல்ல இறுகிக்கொண்டிருந்த போது அவர் பீடியை ஆழ்ந்து புகைத்துக் கொண்டிருந்தார்.ஒலி நாடாவில் பதிவாகியிருந்த குரல் துல்லியமாக ஒலித்தது. ஒலி வடிவத்தை எழுத்தாக மாற்றும் போது அயர்வாக உணர்ந்த எட்மண்டான்டஸ் ஒலி நாடாவின இயக்கத்தை நிறுத்தினார். களைப்பை போக்க அவருக்கு சிறு தூக்கம் தேவைப்பட்டது. மீதியை அப்புறம் எழுதிக்கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்தவருக்கு அதுவரை எழுதியவற்றை மாற்றும் போது தான் நிறைய சிக்கல்களை சந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது என அவர் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது காற்று வேகமெடுத்து பெருத்த சப்தத்தோடு வீசியது. தோட்டத்தில் மரங்கள் ஒடிந்து வீழ்ந்து விடுவதைப்போல ஆடின. அவர் எழுந்து வெளியில் வந்து பார்த்தார். வானம் இருட்டிக் கொண்டு வந்தது. தூரத்தில் மழை பெய்து கொண்டிருப்பதற்கான அறிகுறிகள் தென்பட்டன. சிறிது நேரத்தில் மின்சாரம் நின்றுபோன போது மீண்டும் அவர் உள்ளுக்குள் சென்று நாற்காலியில் வருகை சங்கடத்தையே அளிக்கும் என நினைத்தபடி மேசை மீது படபடத்துக் கொண்டிருக்கும் ஏடுகளின் சப்தத்தை கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.தென்னாற்காடு முழுக்க அலைந்து திரிந்து சேகரித்த கன்னிமார்களின் கதைகள் அடங்கிய ஏடுகள் புதர் போல் மண்டிக்கிடந்தன. எத்தனையோ பேர் பார்க்கமுடிந்தகன்னிமார்களை தன்னால் ஏன் பார்க்க முடியவில்லை எனும் கேள்வி அவரை அரித்தது. ஒரு வேளை கன்னிமார்கள் கற்பிதங்கள் தானோ என்றும் யோசிக்க வேண்டியிருந்தது அவருக்கு. தமது ஆய்வின் முடிவு எப்படி இருக்கப் போகிறது. எந்த திசை நோக்கிச் செல்கிறது என அவரால் யூகித்து அறியமுடியவில்லை. இருட்டையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். தெருவில் நாய்கள் குரைத்துக் கொண்டிருந்த போது அவரை உறக்கம் மெல்ல தழுவ ஆரம்பித்தது.கன்னிமார் குறித்த அச்சம் மெல்ல விலக ஆரம்பித்திருந்த ஓர் நாள் அதிகாலை சாமிக்கண்ணு வாத்தியாரை கன்னிமார் அறைந்து விட்டதாக ஊர்முழுக்க ஒரே பேச்சு அன்றிலிருந்து மீண்டும் கன்னிமார்கள் குறித்த பயம் விநாயகத்தைத் தொற்றிக் கொண்டது. அன்றிரவு தெருவில் படுத்துக் கொண்டிருந்த போது பாட்டியிடம் கேட்டான்.“வாத்தியார எப்படி பாட்டி கன்னிமாரு அறஞ்சிச்சி?”அவன் கேட்டவுடன் அருகில் படுத்துக் கொண்டிருந்த அவன் அக்கா, அவனை பார்த்து அதட்டலுடன் சொன்னாள்.“டேய் பேசாம படு”அவன் விடுவதாக இல்லை. தெரிந்து கொள்ளும் ஆர்வத்தில் தன் பாட்டியிடம் தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டே இருந்தான். அவனுடைய அக்கா எதிர்ப்பு தெரிவித்தபடியிருந்தாள். இருவரும் மோதிக்கொள்ளத் தயாராகயிருந்தபோது பாட்டி அவர்களைச் சமாதானம் செய்தபடி தொடங்கினாள். பாட்டிச் சொல்லச் சொல்ல வார்த்தைகள் பீதி நிறைந்த சித்திரமென விரிந்தன.
அன்று சீக்கிரமாகவே மொட்டை மாடிக்குச் சென்று கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டார் சாமிக்கண்ணு வாத்தியார். காற்று சில்லென்று வீசியது. தோட்டத்து தென்னைமரங்கள் சலசலத்தபடியிருந்தன. அண்ணாந்து வானத்தையேப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவர் மெல்ல உறக்கத்தின் பிடியில் சிக்குண்டார். சோடியம் விளக்கின் மஞ்சள் ஒளியால் நிரம்பியிருந்த தெரு முக்கில் சில நாய்கள் ஊளைவிட்டுக் கொண்டிருந்தன.தன்னை யாரோ தொட்டு எழுப்புவதை உணர்ந்த அவர் எழுந்த போது ஊர் அடங்கி விட்டிருந்தது. எங்கும் நிசப்தம் அருகில் நின்று கொண்டிருந்த உருவத்தைப் பார்த்தவர் அதிர்ந்து போனார். அருகில் இருந்தவள் தன் மனைவி அல்லாத வேறு பெண்ணாக இருந்தாள். அதீத அழகோடு சற்று நேரத்திற்கு முன்பு குளித்து விட்டு வந்தவளைப் போல இருந்தாள். மஞ்சள் படர்ந்திருந்த முகத்தை பார்த்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டுமென தோன்றியது அவருக்கு. சுண்டினால் ரத்தம் வந்துவிடக்கூடிய உடம்பு, இவ்வளவு வாளிப்பான உடல்வாகு கொண்ட பெண்ணை அவர் இதுவரை கண்டதே கிடையாது.அவளையே உற்றுப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். தன் இதழ் ஓரங்களில் புன்னகையை தேக்கியபடி அவரை நெருங்கினாள். அவரின் தலையைக் கோதியபடி நெற்றியில் அழுத்தமாக ஓர் முத்தமிட்டாள். சடுதியில் அனைத்தும் மாறத் தொடங்கின. அவள் விரல்கள் அவரது உடலெங்கும் ஊர்ந்தன. அவருள் காமத்தின் வேட்கை வேர்விடத் தொடங்கியிருந்தது. அவளை வாரி அணைத்தபோது அவள் கூறினாள். அவளது பேச்சு தேர்ந்த சாஸ்தீரிய சங்கீதமென இருந்தது அவருக்கு.“இங்க வேணாம் வேற எங்கயாவது போவம்”அவளின் வார்த்தைக்கு மறுப்பு தெரிவிக்க முடியாதவராக இருந்தார் அவர். சத்தமே எழாமல் சிரித்தபடி மெல்ல எழுந்தாள். தனது ஆடைகளை சரி செய்து கொண்டபடியே அவளைப் பார்த்து கேட்டார்“வேற எங்க போறது. யாராச்சும் பாத்துட்டாங்கனா அவ்ளோதான்”.இதை கேட்டதும் அவள் மென்மையாக சிரித்தாள். முத்துகள் சிதறியதைப் போன்றிருந்தது தனது உடலின் செழுமையை அவர் கவனிக்கயேதுவாக வெளிச்சத்தில் நின்றவாறு அவள் கூறினாள்.“எங் கூட வாங்க மற்றதெல்லாம் நா பாத்துக்கறேன்”அவள் வார்த்தைகள் அவளைப் போலவே மிகக் கச்சிதமாகவும், அவ்வளவு அழகாகவும் இருந்தன. இனிமேல் தான் இப்படித்தான் பேச வேண்டுமென நினைத்துக் கொண்டார். சுவாசிக்கும்போது அவளது உடம்பில் ஏற்படும் மேடு பள்ளங்களை உற்றுக் கவனித்தார். அவரது கையைப் பற்றிக் கொண்டு மெல்ல நடந்தாள். மாடிப்படி தெருபக்கமாக இருந்தது. எந்த அதிர்வு மேற்படாமல் அவள் நடந்து சென்றாள். கிறக்கத்தை ஏற்படுத்தக் கூடிய வாசனை வெளியேறிக் கொண்டிருந்தது அவளது உடலிருந்து. அதில் மயங்கிக் கிடந்தார் அவர். சோடியம் விளக்கு வெளிச்சத்தில், ஒரு தங்க விக்ரகம் நடந்து வருவதைப் போல இருந்தது அவளைப் பார்ப்பதற்கு. அவர்களை பார்த்து நாய்கள் குரைக்கத் தொடங்கின.




எதிர்வீட்டிலிருந்து பூவரச மரத்திலிருந்து கோட்டான் பெருங்குரலெடுத்துக் கத்தியபோது அவர்கள் தெருவைக் கடந்து கிழக்கு நோக்கி திரும்பி விட்டிருந்தார்கள்.சாலை வாகனங்கள் ஏதுமின்றி வெறிச்சோடி காணப்பட்டது. பேருந்து நிறுத்தத்தில் யாரும் நின்றிருக்கவில்லை. தன்னை எங்கு அழைத்துச் செல்கிறாள் என்பதை அவரால் யூகிக்க முடியவில்லை. கொஞ்ச தூரம் நடந்தபின் வடக்கு நோக்கிப் பிரிந்த ஒரு மண்பாதையில் திருப்பினபோது அவளிடம் கேட்டார்.“எங்க போறோம்? பாழடைந்த மான்ராசா கோயிலத் தவற வேற எதுவும் இங்க இல்லையே”பேசாமல் வருமாறு சைகை செய்து காண்பித்தாள். அடர்ந்த இருளும், படர்ந்திருந்த நிசப்தமும் அவருக்கு பயத்தை ஏற்படுத்தின. அவள் வேக வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்தாள். அவரும் நடக்க வேண்டியிருந்தது. மான்ராசா கோயிலை அடைந்த போது இருவருக்கும் வியர்த்துக் கொட்டியது. கோயிலுக்குள்ளிலிருந்து நாய் ஒன்று எழுந்தோடி இருளுக்குள் சென்றது. கோயில் மிகவும் சிதிலமடைந்திருப்பதை உணரமுடிந்தது. அவளது வியர்வை நாற்றத்தை முகர்ந்துகொண்டே இருக்க வேண்டுமென நினைத்தவர், மிகுந்த ஆவேசத்தோடு இறுக்கி அணைத்தார். எந்த எதிர்ப்பையும் காட்டாது மிக லாவகமாக அமர்ந்து கொண்டாள். அவர் சூழலை மறந்திருந்த நொடியில் அவள் பேசினாள். அவளது பேச்சை உணர்ந்து கொள்ள முடியாதவராக அவர் மயங்கிக் கிடந்தார்.“ஒரே கசகசப்பா இருக்குது. குளிச்சா தேவலாம்”அவருக்கும் அப்படித்தான் தோன்றியது. இருவரும் ஒன்றாக குளித்துக்கொண்டிருப்பதை கற்பனை செய்து பார்த்தவர் அவளிடம் கேட்டார்.“இந்த நேரத்துல எங்க போயி குளிக்கிறது?”அவள் ஒன்றும் தெரியாதவளைப் போன்று கேட்டாள்.“கிட்டக கெணறு ஒண்ணுமில்லையா?”“இருக்குது. ஆனா ஆட்கள் காவலுக்கு படுத்திட்டுருப்பாங்க சரிபட்டு வராதே”.அவள் சிரித்தாள். சிறு மின்னற் துண்டைப் போன்றிருந்தது சிரிப்பு. வேம்பின் காற்று சில்லென இருந்தது. அவளது சிரிப்பிலிருந்து அவர் இன்னும் விடுபட்டிருக்கவில்லை. புன்னகைத்தபடி அவளே கேட்டாள்.“இவ்ளோ பெரிய ஊர்ல குளிக்கறதுக்கு ஒரு எடம் கூடவா கிடையாது?”அவருக்கு அசிங்கமாக இருந்தது. எந்த நிலையிலும் தன்னூரை குறைத்து மதிப்பிடுவதை விரும்பாதவர் அவர். யோசனையில் ஆழ்ந்தார். அவரை உசுப்பேற்றிக் கொண்டுஇருந்தாள் அவள். தனது நாவால் அவரது கழுத்துப்பகுதியில் வருடிக்கொண்டிருந்தாள். பின் மெல்ல காதுமடல்களை கடித்தாள். சுகிப்பிலிருந்து மீள முடியாமலிருந்த போது அவளிடம் கூறினார்.“ஒரு எடம் இருக்கு. ஆனா கொஞ்சம் தூரம். யாரும் இருக்க மாட்டாங்க” ஆர்வ மிகுதியில் அவரை இறுகத்தழுவியபடி கேட்டாள்.“பச்சபுள்ளா குளம்”“கொளமா?” என ஆச்சரியத்தோடு கேட்டாள். அவர் கண்களில் காமம் கொப்பளிக்க தலையாட்டினார் அவர் தளர்ச்சியடைந்து விடாதவாறு பார்த்துக் கொண்டாள். இருவரும் வேக வேகமாக நடந்தனர். அவளை சுலபத்தில் அவரால் பின்தொடர முடியவில்லை. சாலை ஓரங்களில் நின்றிருந்த புளிய மரங்கள் பயத்தை ஏற்படுத்துவதாகத் தோன்றியது. நன்கு மழிக்கப்பட்ட பனைகள் பீதியூட்டுவதாக இருந்தன. ஒரு மிருகத்தைப் போல அவள் நடந்தாள். நீண்ட கருங்கூந்தலைப் போல வளைந்து நெளிந்து கிடந்தது தார்ச்சாலை சில்வண்டுகள் ஒலியெழுப்பிக் கொண்டிருந்தன. காட்டுப்பூக்களின் வாசம் தூரத்தை கடந்தும் மணம் வீசிக் கொண்டிருந்தது. அவரும் வேகத்தைக் கூட்டி நடக்க வேண்டியிருந்தது. இருவருக்குமான தூரம் அதிகரிக்கத் தொடங்கியது போது அவர் ஓடவும் செய்தார். அவளிடமிருந்து கசிந்து கொண்டிருந்த ஒருவித வாசனை தொடர்ந்து அவரை முன்னிழுத்தபடியே இருந்தது. அவளுக்கு எப்படி பச்சபுளா குளம் செல்வதற்கான வழி தெரியும் என்று அவரால் யோசிக்க முடியவில்லை. அந்த அளவிற்கு கட்டுண்டு கிடந்தார். அவரது சிந்தனை முழுக்க அவளே நிரம்பியிருந்தாள்.நிலவொளியில் சாலை ஓரத்தில் வட்டவடிவிலான ஒரு கண்ணாடியைப் போன்று இருந்தது குளம். நான்கு பக்கமும் படிக்கட்டுகள். ஒரு சில இடங்களில் சிதிலமடைந்து இருந்தன. குளத்திற்கு வடக்கில் புளிய மரம். அதன் கீழே கழிப்பு கழித்ததன் அடையாளமாய் முறம், சிவப்பு, மற்றும் சில்லறைகள் சிதறியிருந்தன. மேற்கில் எருக்கு, புதர் கிழக்கும் தெற்கும் எந்த அடைசலுமின்றி இருந்தது. நிலவின் நகர்வு குளத்து நீரில் பிரதிபலித்தது. கிழக்கு பக்கமாக அவள் குளத்தினுள் இறங்கினாள். மேலேயே நின்று கொண்டிருந்தார் அவர். நீருக்குள் இறங்கியவள் தன் ஆடைகளை களைந்து படியில் வைத்தாள். ஓர் ஆணின் முன் அம்மணம் கொள்வதை சிரமம் கருதாதவளாக இருந்தாள். அவருக்குத்தான் பதற்றம் கூடத் தொடங்கியிருந்தது. மிக நெருக்கத்தில் நிர்வாணம் உணரப்படும்போது முதலில் பயத்தையே ஏற்படுத்துகிறது. அதிலிருந்து மீள கொஞ்ச நேரம் பிடித்தது அவருக்கு. தேர்ந்த சிற்பியின் செதுக்கல்களிலிருந்து உயிர் பெற்றவளைப் போல இருந்தாள்.நிலவின் ஒளிபட்டு ஜொலிக்கின்ற அவளது உடலையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவரை குளத்திற்குள் இறங்குமாறு சொன்னாள். தயக்கமாக இருந்தாலும் இறங்கியாக வேண்டிய கட்டாயம். தன்னை அம்மணமாக்கிக் கொள்வது அவருக்கு கூச்சமாக இருந்தது. அவள் உதவினாள். பின் இருவரும் நீந்தினார்கள். அவருக்கு சோர்வாக இருந்த போது படியில் சிறிது நேரம் அமர்ந்து கொண்டு அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவள் வேக வேகமாக நீந்தினாள். மேற்கு புறமாக சென்று படியேறியவள், ஒரு பலகைக்கல்லில் மஞ்சளை இழைத்து உடல்முழுக்க பூசிக் கொண்டு குளத்திற்குள் இறங்கினாள். அதைக்கண்ட அவருக்கு பயம் ஏற்பட்டது. இரவில் யார் மஞ்சள் பூசி குளிப்பார்கள் என்று தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொண்டார். அவர் முகம் இறுகத்தொடங்கியது. நீந்தியவாறே அவருக்கு அருகில் வந்தவள், அவரைப்பிடித்து நீருக்குள் இழுத்தாள்.அவளை மீறி அவரால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. தங்கத்தைப்போல பிராகாசிக்கும் அவளது உடம்பு இப்போது அவருக்கு பயத்தை ஏற்படுத்தியது. வெறியோடு இறுக்கி அணைத்தாள். எலும்புகள் நொறுங்கிவிடுவதைப் போன்றிருந்தது. அவருக்கு மூச்சை அடைத்தது. நீருக்குள்ளாக அவளின் தீவிரம் கூடத் தொடங்கியபோது எப்படியாவது மேலேறி சென்றுவிட வேண்டுமென நினைத்தார். முடியவில்லை. அவர் தன்னை மெல்ல இழந்து கொண்டிருந்தார். நினைவுகள் மங்கத்தொடங்கியபோது அவர் மீதான அவளின்பிடி இறுகத் தொடங்கியது. நிலமெலாம் அதிரும்படி அவள் சிரித்தாள். சிரிப்பொலி நாலா திசையிலும் பட்டு எதிரொலித்தபடியிருந்தது. அவள் ஆவேசத்தோடு இயங்கினாள். காப்பாத்துங்க, காப்பாத்துங்க என்று அவர் உரக்கக் கத்தினார். ஆனால் குரல் அவருக்குள்ளேயே ஒடுங்கிப்போனது. வெறுமையாக்கி அவரை தூக்கி வீசினாள். பின் மெல்ல கரையேறி ஆடைகளை உடுத்திக்கொண்டு தெற்கு பக்கமாக நடக்க தொடங்கினாள். இருள் அடர்ந்திருந்தது. குளம் அமைதியாக இருந்தது. பேச்சு மூச்சற்று புளிய மரத்தின் கீழே வீழ்ந்து கிடந்தார் அவர். விடிந்ததும் விடியாததுமாக ஊர் முழுக்க செய்தி காட்டுதீ போல பரவியது. அவர் வீட்டுக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டார். ஊர் முழுக்க பலகதைகள் உலவிக்கொண்டிருந்த அந்த வாரத்தின் கடைசி நாளில் இறுதிவரை நினைவு திரும்பாமலேயே இறந்தும் போனார்.என்றோ பாட்டி கூறிய கதை அவனுள் பயத்தை ஏற்படுத்தியது. கீழண்ட வாய்க்காலையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் அப்பா வேறொரு பீடியை எடுத்து புகைக்கத் தொடங்கினார். அவன் இருளை வெறித்து பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்த போது அவர் கீழிறங்கி சிறுநீர் கழித்துவிட்டு வந்து படுத்துக்கொண்டார். உடனே தூங்கியும் விட்டார். ஆனால் அவனுக்கு தூக்கம் வரவில்லை புரண்டு படுத்தான் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான் பூச்சிகள் ரீங்கரித்துக் கொண்டிருந்தன. அருகில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தவரை திரும்பிப் பார்த்தான். அவர் ஆழ்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தார். அண்ணாந்து வானத்தைப் பார்த்தான். வானத்தில் நிலவு மெல்ல ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது.
கதவு தட்டும் சத்தம் தூரத்தில் கேட்பதுபோல தோன்றிய போது எட்மண்ட்டான்டஸ் விழித்துக்கொண்டார். கண்களை கசக்கிக்கொண்டு ஒலிநாடா பெட்டியை பார்த்தார். அது ஏற்கனவே நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. அவருக்குள் குழப்பமாக இருந்தது. சாமிக்கண்ணு வாத்தியார் கதை வெறும் கனவுதானோ என்றும் யோசித்தார். எழுதிக்கொண்டிருக்கும் தாள்களை புரட்டிப்பார்த்தார் தான் சேகரித்த அநேக கதைகளில் அதுவும் ஒன்றென எண்ணிக்கொண்டு படபடத்துக் கொண்டிருக்கும் தாள்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். நேரில் பார்த்ததைப்போல காட்சிகள் அவர் மனதில் குமிழிட அவருக்கு மேலும் குழப்பம் அதிகரித்தது. எப்போது சாப்பிட்டோம் என்று கூட அவருக்கு தெரியவில்லை.மேசைமீது உணவுப் பாத்திரங்கள் அப்படியே இருந்தன. மீண்டும் ஆழ்ந்து யோசித்தார் நினைவின் கீற்று அவரது மனதில் மின்னி மறைந்தபோது அவரை ஞாபகத்தின் கொடிகள் பற்றத் தொடங்கின தெளிவான காட்சிகளாக பிம்பங்கள் நகரத்தொடங்கின. விழுப்புரம் தாலுக்கா கெடார் கிராமத்திற்கு அருகில் உள்ள செல்லங்குப்பத்தில் ஓர் மழை இரவில் பண்டாரத்தோடு பேசியதும் அவர் கூறிய சாமிக்கண்ணு வாத்தியார் கதையை கெடார் பழனிவேல் முதலியார் ஊர்ஜிதம் செய்த காட்சியும் கோர்வையாக அவரது மனதில் தோன்றிய போது அவருக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. எத்தனையோ கதைகள் இருக்க இந்த கதை மட்டும் ஏன் கனவாக வரவேண்டும் என்று யோசித்தவர் கடிகாரத்தைப் பார்த்தார். பன்னரெண்டாக இன்னும் சிலமணித்துளிகளே இருந்தன. தெருப்பக்கம் சென்று கதவைத் திறந்தார். தொப்பளாக நனைந்த ஓர் நெடிய உருவம் நின்று கொண்டிருந்தது. மழை வேகத்தோடு பெய்து கொண்டிருந்தது. அந்த உருவம் அழகிய பெண் என்பதை சில வினாடிகளுக்குள் அவரால் உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது.அவளது உடல் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. மழை ஈரத்தால் அவளது உடலின் வனப்புகளை இருட்டில் கூட அவரால் கூர்மையாக காண முடிந்தது. அவளின் உயரம், நீண்ட கருங்கூந்தல் மஞ்சள் பூசிய முகம் அனைத்தும் அவருள் பல்வேறு அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தின. எதையும் அவர் வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் நின்று கொண்டிருந்தார். மழைக்கு ஒதுங்கிய நாய்கள் குரைக்கத் தொடங்கின.



தெருவில் மழைநீர் ஆறாக பெருக்கெடுத்து ஓடிக்கொண்டிருந்தது. தூரத்தில் ஏதோ ஓர் மரம் ஒடிந்து விழும் சப்தம் கேட்டது. அவள் உடல் அதிகமாக நடுங்க ஆரம்பித்ததை அவர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது அவள் பேசினாள்.“தொப்பர நனைஞ்சி வந்திருக்கேன். உள்ள வாங்கனு கூப்பிட மாட்டிங்களா?”குரல் வெண்கல மணிச்சத்தம் போல ஒலித்தது. பற்கள் வெண்மையாக இருந்தன. உதட்டசைவையே அவர் உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். மீண்டும் அவள் பேசினாள்.“உங்கள தான் கேக்கறேன்.”இப்போது அவளது குரல் அவளை பேசவைத்தது மிக அமைதியாகவும் பதற்றத்துடனும் சொன்னார்.“உள்ள வாங்க”ஈரம் சொட்டச் சொட்ட அவள் நடந்து உள்ளே வந்தாள். அவர் திரும்பித்திரும்பி பார்த்தவாறு முன்னால் சென்று, துவட்டிக் கொள்ள துண்டை எடுத்துக் கொடுத்தார். அவள் துண்டை வாங்கிக்க கொண்டு சுற்று முற்றும் பார்த்தாள். புரிந்து கொண்டவராக கிழக்கு பக்கமிருக்கும் அறையைக் காட்டினார். அறை நோக்கி மெல்ல நடந்தவள், திரும்பிப் பார்த்து மென்மையான சிரிப்பொன்றை உதிர்த்தாள். பெருமழையின் சீற்றம் குறைந்திருக்கவில்லை. ஆனாலும் அவருக்கு வியர்த்தது. உடல் முழுக்க உஷ்ணம் பரவியது. அவர் வியர்வையை சிறு துண்டால் துடைத்துக் கொண்டிருந்த போது கதவைத் திறந்து கொண்டு அவள் வந்தாள். ஈரத்துணி அவளது உடம்போடு ஒட்டிக் கொண்டிருந்தது.அவர் அவளையே உற்றுப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவரின் பார்வைகள் நிலை கொள்ளாது அலைந்தன. சிந்தனைகள் கட்டற்று எழுப்பின. காமம் அவருள் தீயின் நாவென துடித்துக் கொண்டிருந்தபோது அவளை நெருங்கினார். அவள் யாராக இருக்ககூடுமென்ற சிந்தனையும் அவரால் புறந்தள்ள முடியாததாக இருந்தது. சூழலின் தனிமை அவர்களை விழுங்கத் தொடங்கிய போது அவர் அவளை இறுக்கி அணைத்துக்கொண்டிருந்தார். இருவரது உதடுகளும் மொழிமீறிய வார்த்தைகளை உச்சரித்துக்கொண்டன. காற்றின் வீச்சத்தால் ஜன்னல் கதவுகள் படபட என அடித்துக்கொண்டபோது அவளது இடது காது மடலுக்கும் கீழாக அழுத்தமாக அவர் முத்தமிட்டார்.அவளுக்குள்ளாகவும் காமத்தின் சுருள்கள் இறுகத்தொடங்கியபோது மழையின் வேகம் குறையத்தொடங்கியது. தெருவில் வெள்ளத்தின் சப்தம் மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.உணர்வுகளில் கட்டுண்டு கிடந்தாலும் அவர் கவனத்துடனேயே இருந்தார். எப்படியாவது கன்னிமார்களின் நடமாட்டத்தை, விசித்திரத்தை நேரில் கண்டுவிட வேண்டும் எனும் ஆவல் அவரது விழிகளில் தேங்கிக்கிடந்தது. மிகுந்த எச்சரிக்கை உணர்வோடு அவள் போக்கிலேயே இயங்கினார். மழை முழுவதுமாக ஓய்ந்திருந்தது. மழைக்கு பிறகான நிசப்தம் பேரமைதியாக எங்கும் கவிந்திருந்த போது அவள் சொன்னாள்.“எனக்கு உடம்பு கசகசனு இருக்கு, குளிக்கணும் போல இருக்குது”ஆட்டம் தொடங்கிவிட்டதென நினைத்தவருக்கு சட்டென சாமிக்கண்ணுவாத்தியாரின் கதை நினைவுக்கு வந்தது. அக்கதை வெறும் கனவுதானோ என்று திரும்பவும் யோசித்தவர் அவளிடம் சொன்னார்.“இங்கேயே குளிக்கலாமே”“அது சரியா வராது; கிட்டக்க கெணறு எதுவும் இல்லையா?”அவர் அவள் பேச்சை உன்னிப்பாக கவனிக்கத் தொடங்கினார், அவளின் செய்கைகள் அவரை உசுப்பேற்றின. வீழ்ந்து விடாமலிருக்க நிறைய சிரமப்பட வேண்டியிருந்தது அவருக்கு. அவள் தன்னிடம் பதிலை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள் என்பதை உணர்ந்தவர் சொன்னார்.“இருக்குது ஆனா மோட்டார் கொட்டாயில ஆட்கள் படுத்துக்கிடப்பாங்க பாத்துட்டாங்கனா அவ்ளோதான்”“வேற எடமே இல்லையா?”“இருக்குது கொஞ்சதூரம்”ஆர்வ மிகுதியில் அவள் கேட்டாள்.“எந்த இடம்”அவளது விழிகளில் தேங்கியிருந்த வஞ்சகத்தை கண்டவராக கூறினார்.“பச்சபுள்ளா குளம்”அவர் கூறிவிட்டு அவளைப் பார்த்தார். அவளின் விழிகளில் ஆச்சரியம் மின்னலெனத் தோன்றி மறைந்தது. அவள் அவரை இறுக்கி அணைத்து அவரது உதட்டில் அழுத்தமாக முத்தமிட்டு சொன்னாள்.“போகலாமா”அவர் தலையாட்டி, தெருக்கதவை திறக்கச் சென்றார்.மழைநீர் வடிந்திருக்கவில்லை பாதங்களை நனைத்தபடி ஓடிக் கொண்டிருந்தது. மேட்டுத்தெரு வழியாக அவர்கள் பள்ளிக்கூடச் சந்தை அடைந்தனர். தெரு நெடுக சேரும் சகதியுமாக இருந்தது. அதிக ஒலி எழுப்பாமல் நடந்தனர். பள்ளிக்கூடத்தின் பின்புறமிருந்த இலுப்பையின் உயரம் பீதியை ஏற்படுத்தியது அவருக்கு. வெள்ளக்குளத் தெருவிற்குள் நுழையும் போது நாய்கள் விடாமல் குரைத்தன. எங்கும் இருள் சூழ்ந்து கிடந்தது. இருவரையும் நாய்கள் பின்தொடர்ந்தன. அவள் அவற்றைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவை வால்களை ஆட்டிக் கொண்டு பின்னோக்கி ஓடின. வெள்ளக்குளம் முழுக்க நீர் நிரம்பியிருந்தது. தெருவை அடைத்தபடி வெள்ளநீர் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.மாந்தோப்புக் கழனிக்குள் அவர்கள் நுழையும் போது அவர் மணிப் பார்த்ததர். சரியாக ஒரு மணியாக இருந்தது. தமது ஆர்வம் விபரீதத்தில் முடிந்துவிடுமோ என்றும் அவர் யோசித்தார். கண்களில் பயத்தின் திவலைகள் ஊர்ந்து கொண்டிருந்தன. அப்போது அவள் நடையைத்துரிதப் படுத்தியிருந்தாள். அவரும் வேகமாக நடக்க வேண்டியிருந்தது. நரிமுட்டு கழனியைத் தாண்டி சாலையை அவர்கள் அடைய குறைந்த நேரமே பிடித்தது. சாலையில் மேற்கு நோக்கி நடந்தனர். குளிர்ந்த காற்று வீசியது. மரங்களில் ஈரம்படர்ந்திருந்தது. காற்றில் பரவியிருந்தது முட்டிப்பூக்களின் மணம். இரவின் தனிமையை மழைபெய்து அதிகப்படுத்தியிருந்ததை உணர முடிந்தது.பச்சபுள்ளா குளத்தின் வளைவில் ஓங்கி வளர்ந்திருந்த அரசமரத்தின் கீழிருந்து குளத்தை நன்கு பார்க்க முடிந்தது. படிக்கட்டுகளை காணமுடியாதபடி நீர் நிரம்பியிருந்தது. வேகவேகமாக நடந்து அவர்கள் கிழக்கு பக்கமாக குளத்தை அடைந்தனர்.ஆடைகளை களைந்து விட்டு நீருக்குள்ளாக இறங்கியவள் அவரை நீருக்குள் வருமாறு அழைத்தாள். ஆடைகளை அவிழ்த்து ஈரம்படாதவாறு மடித்துவைத்து விட்டு குளத்திற்குள் இறங்கினார். இருவரும் நீருக்குள்ளாக இறுக்கி பின் மெல்ல விலகி இருவரும் நீந்த ஆரம்பித்தனர். அவளுக்கு ஈடுகொடுத்து அவரால் நீந்த முடியவில்லை. குளம் அதிர அவள் நீந்தினாள். புளியமரத்து பறவைகள் சடசடத்தபடி அங்குமிங்கும் அலைமோதின. தெற்கு பக்கமாக நீந்திச் சென்றவள், கரையேறி மஞ்சள் அரைத்து உடம்பு முழுக்க பூசிக்கொண்டு மீண்டும் நீருக்குள் சென்றாள். அவர் குளித்து கரையேறி விட்டிருந்தார். சிறிது நேரம் கழித்து அவளும் கரைக்குச் சென்று அவரை இறுகத் தழுவினாள். அவருள் கட்டுண்டிருந்த காமம் நாகமெனச் சீறியது. எலும்புகள் நொறுங்க அவளை இறுக்கினார். காமத்தின் நெடி மெல்ல இருவர் மீதும் படர ஆரம்பித்த போது அவர்களின் உடல்கள் உரையாடலைத் தொடங்கிவிட்டிருந்தன.மிக நெருக்கத்தில் அவரது கண்களை மீண்டுமொரு முறை உற்றுப் பார்த்தாள். இருவரும் மாறிமாறி தங்களது உணர்வுகளை பரிமாறிக் கொண்டிருந்தனர். இருவரின் மூச்சுக்காற்றும் அங்கேயே மோதிச் சரிந்தன. வியர்வை கசகசப்பை ஏற்படுத்தியபோது அவர் உச்சம் நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தார். அவள் உணர்வுகளை உள்வாங்கியபடி மெல்லிய ஒலிகளை எழுப்பிக் கொண்டிருந்தாள். தீவிரத்தோடு வெம்மைக்கூடி வெளிவந்தது. தன் வாழ்நாளிலேயே நீண்ட புணர்ச்சியை முடித்துக்கொண்ட திருப்தியோடு புரண்டு கீழே படுத்தபோது ஒரு துளி விந்து சிதறி குளத்தில் விழுந்தது. கண்களை மூடிப்படுத்துக் கிடந்தவளின் சுவாசம் தாறுமாறாக இருந்தது. சிறிது நேரம் கழித்து கண்களை மெல்லத் திறந்தாள். பின் எழுந்து அவரது கண்களை உற்றுப் பார்த்தவள், ஓங்கிச் சிரித்தாள். குளம் அவளது சிரிப்பை எதிரொலித்தது.அந்த சிரிப்புக்கான அர்த்தத்தை அவரால் விளங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. மீண்டும் அவரைப்பார்த்து ஓங்கிச் சிரித்தபடியே நீருக்குள்ளாக இறங்கி தனது இரு கைகளாலும் நீரை அள்ளி ஒரு மிடறு பருகிய நொடியில் ஒரு துளி நீர்கூட இல்லாமல் சட்டென குளம் வறண்டது. புதிர் நிறைந்த அக்கணத்தில் அவர் அவளாகவும், அவள் அவராகவும் உருமாறிவிட்டிருந்தனர். அவராக உருமாற்றம் கொண்ட அவள் ஊர் நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தாள். தான் கன்னிமார்களின் கதையை எழுதவந்தவன் என்று வறண்ட குளத்தின் கரையில் நின்று புலம்பிக் கொண்டிருந்தார் அவள் உரு கொண்ட அவர். அதன்பிறகு அந்தக்குளம் எப்போதும் நிரம்பவேயில்லை.

குறிப்புகள்

எட்மண்ட் டான்டஸ்
கொலம்பியாவைச் சேர்ந்த எட்மண்ட் டான்டஸ் லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்தாளர்களில் தனித்துவமானவர். ஆண்ட்ரியோ, மெபக்கி படைப்பாளிகளுக்கு முந்தைய தலைமுறையைச் சார்ந்தவர். இவரது கதைகள் அன்றாட வாழ்வில் மறைந்திருக்கும் மர்மத்தையும், அபத்தத்தையும் மனப்பிறழ்வையும் கரிசனத்துடன் ஆராய்பவை. இவரது கட்டுரைகள் பெரும்பாலும் நாட்டார் வழக்காற்றியலோடு தொடர்புடயவையாக இருக்கின்றன. எல்லை தெய்வங்கள், பழங்குடி மக்களின் வாய்மொழிக்கதைகள், நாட்டுப்புற கதைப்பாடல்கள் போன்றவற்றை சேகரிக்கவும் ஆய்வு செய்யவும் உலகம் முழுக்கப் பயணித்த ஓர் பண்பாட்டு ஆய்வாளர். இவரது கதைகளைப்போலவே இவருடைய வாழ்வும் மிகுந்த சோகத்துக்குரியது. கடுமையான வறுமையை எதிர்கொண்டவர். சம்பாத்தியத்தை முழுக்க முழுக்க எழுத்துக்காகவும் பயணத்திற்காகவும் செலவிட்டவர். ஆரம்ப நாட்களில் ஜீவனத்தின் பொருட்டு பல்வேறு வேலைகளைப் பார்த்தவர். மௌனப்படங்களுக்கு பழங்குடிகளின் இசைக்கருவிகளை வாசித்திருக்கிறார்.இந்தியாவில் சந்திக்க நேர்ந்த நாடோடிகளின் கதைகளை கேட்டிருக்காவிட்டால், அன்றாட வாழ்வின் மர்மங்களைப்பற்றி இவ்வளவு துல்லியமாக என்னால் கதைகளை எழுதியிருக்க முடியாது என்று கூறும் டான்டஸ்சால் வாழ்வின் புதிர்த்தன்மையை கடைசிவரை புரிந்து கொள்ளவே முடியவில்லை. The black stones, A woman under the Blanket, A collection of folktales of North Tamilnadu ஆகியன அவரது சிறுகதைக் தொகுதிகள். சிறுகதைகளோடு ஓரிரு நாவல்களையும் எழுதியிருக்கிறார்.“The foot prints” எனும் தலைப்பில் கன்னிமார் குறித்த கட்டுரைகள் பதினாறு தொகுதிகளாக வெளிவந்திருக்கிறது. “Unfinished life” எனும் தலைப்பில் முடிவு பெறாத ஓர் சுயசரிதையையும் எழுதியிருக்குமிவருக்கு தமிழ்நாட்டில் தற்போதைய விழுப்புரம் மாவட்டத்தில், விழுப்புரம் திருவண்ணாமலைச் சாலையில் அடுக்கம் கிராமத்திற்கருகே பச்சபுள்ளா குளக்கரையில் நின்ற நிலையில் வடக்குநோக்கி பார்த்தவாறு ஓர் கற்சிலை நிறுவப்பட்டிருக்கிறது. சரியாக பராமரிப்பு இன்றி மெல்ல சிதைந்து வரும் அச்சிலையின் கண்கள் இன்னும் எதையோ தேடிக்கொண்டே இருக்கின்றன என்பதை அச்சிலையை கூர்ந்து பார்ப்பவர்கள் நிச்சயம் உணர முடியும்.

வில்லியம் மோர்ஸ்
வில்லியம் மோர்ஸ் 1932 ல் பெருவில் பிறந்தவர். வாழ்வின் பெரும்பகுதியை மெக்ஸிகோவில் கழித்தார். கட்டுரைகள், நாடகங்கள் எனப் பலவற்றைப் பிரசுரித்துள்ள போதும் மோர்ஸ் அடிப்படையில் ஓர் மொழியியலாளராகவே அறியப்படுகிறார். மெக்ஸிகோவிலிருந்து பெருவுக்கு திரும்பிய பின்னர் டான்டசுடன் சேர்ந்து அவருடைய ஆராய்ச்சியில் பங்கெடுத்துக் கெர்ணடார். டான்டஸ் வெளியிட்ட “The foot prints” எனும் நூலின் ஏழாம் தொகுதிவரை மோர்ஸ் அவருடன் இணைந்து பணியாற்றினார். வயது முதிர்ந்த நிலையில் இன்று பெருவில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்குமிவருக்கு இரு மனைவியரும் ஒன்பது பிள்ளைகளும் இருக்கிறார்கள்.“Game of the language, Magic of Alphabets” என்பன மொழியில் குறித்த அவரது நூல்கள். “Collected stories of William morce” என்னும் தலைப்பில் அவரது ஒட்டு மொத்த கதைகளையும் “The Hard Bound” எனும் பதிப்பகம் வெளியிட்டு கௌரவித்திருக்கிறது. டான்டசுடன் இணைந்து பணியாற்றிய காலங்களை பசுமையுடன் நினைவு கூர்கிறார். தன்னால் எழுத்தில் சாதிக்க முடிந்தது என்று ஏதாவது இருந்தால் இது டான்டஸ் குறித்த எழுதிய இந்தக் கதை மட்டுமே என்று தீர்க்கமாக்க கூறுமிவர் தற்போது பழங்குடிகள் குறித்து ஒரு நாவலை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார்