நதியைப் புணர்ந்தவள்

கனவிலும் நினைவிலும்
பொங்கிப் பாயும் நதியின் பிரவாகத்தை
தன் கருவில் சுமக்கும் ஓர் யுவதி,
அந்நதி
தன்னை விட்டு விலகிச் செல்வதாக
தெரிவித்த அன்றிலிருந்துதான்
தெங்கும் தாழையும் பூத்துக்கிடந்த
இந்நிலப்பரப்பு
என்றென்றைக்குமாக
வறண்டுபோக ஆரம்பித்தது.

கிழக்கிலிருந்து மேற்கு நோக்கியும்
மேற்கிலிருந்து கிழக்காகவும்
கருநாரைகள் பறந்து செல்லும்
எல்லா நாட்களிலும்
தகிக்கும் மணல் மூடிக்கிடந்த
நதி போன திசையெங்கும்
நடந்தலைந்தாள் அவள்

கடுங்கோடையை அடுத்த
மழைக்காலத்திற்கு
காத்திருக்கத்தான் வேண்டும்
சில காலம்

நொச்சியும் தும்பையும்
பூத்தால்
ரொம்ப சந்தோஷம்

எது எப்படி இருந்தாலும்
நதியைப் புணர்ந்தவள்
நமக்கு முக்கியம்.

பாடாண் திணை

கூவிரம்கொண்டு
போர் வெல்ல
பகையரண் வளைத்த
நடு நாட்டு கூனா
அவளைச்சுற்றி வரவா
ஆயிரம் நரம்புள்ள யாழோடு
திரிந்தாய்
நீ நாடு பிடிப்பாயென
நம்பிக்கொண்டிருக்கிறது லோகம்

ஐயோ பாவம்
உடைந்த வளையலையும்
உதிர்ந்த மல்லியையும்
சேகரித்துக் கொண்டிருக்கும் நீ
நடந்து செல்லும் திசையெங்கும்
பெருக்கெடுத்தோடுகிறது
சபிக்கப்பட்டவுன் சுக்கில நதி

பொன்னையும் பொருளையும்
வாரியிறைத்தால்
போனது வந்துவிடுமென
யார் சொன்னது
போ...
போய்க் கதவைத் திறந்து பார்
ஓராயிரம் யோனிகள்
ஒப்பாரி வைத்துக்கொண்டிருப்பதை

இப்போது
உனக்கு சந்தோஷம்தானே?

நட்பு பாராட்டல்

அதிகப்படியான
உங்களின் விசுவாசம்
என்னை பீதியடையச் செய்கிறது
புற்றுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் நாகத்தைப் போல
நானும் தயார் நிலையில் இருக்கிறேன்
எதற்கும் எப்போதும்

எல்லோருக்கும் முன்பாக ஒரு நெடுஞ்சாலை நீண்டுகொண்டேயிருக்கிறது.

சற்றைக்கு முன்னர் புணர்ந்த
அவளின் கருங்கூந்தலை ஒத்திருக்குமந்த
நெடுஞ்சாலையின்
ஒருபுறம் நீங்கள்
அதற்கு நேரெதிரே மெல்ல ஊர்ந்து
வருகிறது ஓர் நத்தை
நிலைத்துப் பரவும் வெயிலைப்போல

நகரின் பிரதான நெடுஞ்சாலையைக் கடக்கிறோம்
என்ற அச்சம் சிறிதுமின்றி
மெல்ல முன்னேறுகிறது அது
ஆனால் உங்களால் அவ்வாறு இருக்கமுடிவதில்லை
பெருஞ்சீற்றத்தோடு பாய்ந்து செல்லும்
வாகனங்கள், சாலைவிதிகள்
விடைத்தகுறிகளென நிற்கும் கட்டடங்கள்
சடுதியில் கடந்து செல்லும் ஒரு
மரணவூர்தியைப்பற்றியான
பிரமிப்பில் ஆழ்ந்துபோகின்ற கணத்தில்
நாகத்தின் பிளவுண்ட நாவெனத் தோன்றுகிறது
அந்நெடுஞ்சாலை

அனைத்தையும் அலட்சியம் செய்தபடி
மெல்ல ஊர்ந்து கொண்டிருக்கும்
அந்நத்தையிடம்
அதன் சுதந்திரம் குறித்து
பயமின்றி சாலையைக்கடக்கும் நுட்பம் குறித்து
கடக்கவேண்டியதன் தேவைகுறித்து
துவக்குகிறீர்கள்
உங்களின் விசாரணையை

அந்நத்தை தலையுயர்த்தி பேசத்தொடங்குகிறது;
கேள்வி கேட்பதைப் போன்று அவ்வளவு
சுலபமானது அல்ல ஒரு நெடுஞ்சாலையைக் கடப்பது
ஒரு பயிற்சிக்காக தீவிரத்துடன்
பழகிக்கொண்டிருக்கிறேன் நான்
இன்று
நீர்நிலையாய் இருக்கும் என் வசிப்பிடம்
நாளையும் அவ்வாறே இருக்கும் என்பது
என்ன நிச்சயம்
மேலும் இதிலெல்லாம் சுணக்கம் காட்ட முடியுமா
எனக்கேட்டு
வெயில் ஊர்கிற சாலையில் மெல்ல நகர்கிறது

யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே
நெடுஞ்சாலையில் சிவப்பு அணைந்து மெல்ல
மஞ்சள் ஒளிரத்தொடங்குகிறது

காணாமல் போகும் குளங்கள்

இயல்பிலேயே நம் பண்டைத் தமிழர் எதிர்கால நீர்த்தேவைகள் குறித்த தொலைநோக்கோடுகூடிய பார்வையைக் கொண்டிருந்தனர் என்பதை நமது இலக்கியங்கள் மற்றும் வரலாற்று நூல்களின் வழி அறிய முடிகிறது. தங்களின் வாழ்க்கைக்கு தேவையான நீர்த்தேவைகளை அவர்கள் ஏரி, குளம் மற்றும் கிணறுகளின் மூலமே பூர்த்தி செய்துகொண்டனர். மக்கள் தொகைக்கு ஏற்ப அவர்கள் மேற்கண்ட நீர்நிலைகளை ஏற்படுத்திக்கொண்டதை தமிழகத்தின் உட்புறக் கிராமங்களுக்குச் சென்று கவனித்தால் இப்போதும் உணர்ந்துகொள்ள முடியும்.
கிராமப் பொருளாதாரம் பெரிதும் விவசாயம் சார்ந்தும் அதன் தொடர்ச்சியாக கால்நடைகள் சார்ந்ததுமாகும். ஆகவேதான் நம்முன்னோர்கள் ஊரைச் சுற்றிலும் குளங்களையும் சிறு குட்டைகளையும் அமைத்தனர். மழைநீரை முழுவதும் குளங்களிலும் ஏரிகளிலுமே அவர்கள் சேமித்தனர். கிராமப் பொருளாதாரத்தைக் குறித்து ஆன்மநேயத்தோடு இந்தியாவில் சிந்தித்தவர்கள் இருவரே. ஒருவர் மகாத்மா காந்தி. மற்றொருவர் பெருந்தகை ஜே.சி.குமரப்பா ஆவார். அவர்கள் மீது பல்வேறு விமர்சனங்களை கொண்டவர்கள் கூட அவர்களின் கிராமப் பொருளாதாரம் தொடர்பான சிந்தனைகளை எளிதில் புறந்தள்ள முடியாது.தன் வாழ் நாள் முழுக்க கிராமப் பொருளாதாரத்தின் அடிப்படையிலேயே இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் முன்னேற்றம் அமையவேண்டும் என்றும் அதுவே இயல்பானதும் சரியானதுமாகும் என்றும் ஜே.சி.குமரப்பா தொடர்ந்து பேசியும் எழுதியும் வந்ததை நமது தொலைநோக்கற்ற அரசியல் தலைவர்கள் ஒருபோதும் பொருட்படுத்தவே இல்லை. அவர்களின் நோக்கமெல்லாம் மிகப் பெரிய அணைகளின் மீதும், பெருந் தொழிற்சாலைகளின் மீதும் குவிந்திருந்த காலகட்டம் அது. அப்போதும் கிராம நீர்த்தேவைகளின் ஆதாரங்கள் குளங்களும் ஏரிகளுமே என்று ஜே.சி.குமரப்பா தன் ஒற்றைக் குரலில் தொடர்ந்து வலியுறுத்திக் கொண்டிருந்தார்.
தமிழகத்தின் ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் அக்கிராமங்களின் தண்ணீர்த் தேவையைப் பொருத்து குளங்களும் ஏரிகளும் ஏற்படுத்தப்பட்டு பராமரிக்கப்பட்டு வந்திருக்கிறது எனும் செய்திகளை ஆவணங்கள் மூலம் அறிந்து கொள்ளமுடிகிறது. இப்போதைக் காட்டிலும் கடுமையான பஞ்சத்தையும் வறட்சியையும் நம் முன்னோர்கள் சந்தித்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அப்போது அவர்களை அச்சிக்கல்களில் இருந்து மீட்க பெரிதும் உதவியது நீர் ஆதாரங்களின் மீது அவர்கள் கொண்டிருந்த அக்கறையே. முன்னோர்களின் வழிகாட்டுதல்களையும் வாழ்வியல் முறைகளையும் நவீனத்துவத்தின் பேரால் தொடர்ந்து அலட்சியம் செய்து வரும் தமிழ்ச்சமூகம் இப்போது தண்ணீர் பற்றாக்குறை எனும் பிரச்சனையின் பிடியில் சிக்கித் தவிக்கிறது.தண்ணீர் தேவையை பூர்த்தி செய்ய எளிய சூத்திரத்தையே நம் முன்னோர்கள் கையாண்டனர்.அவை, மழைக்காலங்களில் மழைநீரை ஏரிகளிலும் குளங்களிலும் சிறிதும் சேதாரமின்றி சேமித்து நிலத்தடி நீர் மட்டத்தை குறையாமல் பார்த்துக் கொண்டதுதான்.கிராமப் புறங்களில் இன்றும் ‘சர்க்கார் கிணறு’ எனும் சொற்றொடர் புழங்குவதை ஆழ்ந்து நோக்கினால் அதன் பின் இயங்கும் நம் முன்னோர்களின் இயற்கை சார்ந்த பார்வையை, அக்கரையை உணரமுடியும். ஆனால் நமது முன்னோர்கள் பொது கிணறுகளை வெட்டினார்களே தவிற வீடுகள் தோரும் கிணறுகளை வெட்டவில்லை. ஆனால் இன்று ஆழ்துளை கிணறுகளே இல்லாத வீடுகளை விரல் விட்டு எண்ணிவிடலாம். இதன் காரணமாகவே நிலத்தடி நீர்மட்டம் வேக வேகமாக குறைந்து கொண்டே வருகிறது. கிராமப் புறங்களில் கூட ஐநூறு அடி வரை பூமியை துளைத்தெடுக்கும் கொடூரம் நடக்கிறது. ஆனால் தண்ணீரைத் தான் காண முடியவில்லை. நகர் புறங்களில் நிலத்தடி நீர் மட்டத்தின் நிலை இன்னும் அபாயகரமான நிலையில் உள்ளது. பல்வேறு இடங்களில் கடல் நீர் உட்புகுந்துவிட்ட அவலத்தையும் சந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது.மேற்கண்ட அவலங்கள் எவையும் ஒரே நாளில் ஏற்பட்டு விடவில்லை என்பதுதான் ஆகப் பெரிய துக்கம்.
பொதுவாகவே நாம் அடிப்படைகள் சார்ந்து யோசிப்பது கிடையாது.மேலும் ஆளும் வர்க்கத்திற்கு எப்போதும் உடனடி வெற்றிகள் மீதுதான் மோகம் அதிகம். ஆகவே எந்த அரசாக இருந்தாலும் அடிப்படை ஆதாரங்கள் என்று அழைக்கப் படும் மூல வளங்களை கண்டுகொள்வதுமில்லை. அவற்றைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள எவ்வித முயற்சிகளையும் மேற்கொள்வதுமில்லை.ஆனால் நீர் ஆதாரங்களைக் காக்க பல ஆயிரங்கோடிகள் ஒவ்வோராண்டும் ஒதுக்கீடு செய்யப்படுவதாக ஊடகங்கள் மூலம் அறிய முடிகிறது.அவ்வாறு ஒதுக்கப்படும் பணம் சரியான வழியில் செலவிடப் படுகிறதா என்பதை சாமானிய மக்களால் ஒருபோதும் அறியமுடியாது.மேலும் ஆட்சியர் அலுவலகம், பேருந்து நிலையம், மருத்துவக் கல்லூரி மற்றும் அரசின் இன்னபிற அலுவலகங்கள் கட்ட இடம் தேவை எனும் நிலை எழும் போது ஆட்சியாளர்களின் கவனத்திற்கு ஏரிகளும் குளங்களுமே கவனத்திற்கு வருகின்றன. சமீபகாலமாக ஏரி குளங்கள் ஆக்கரிமிப்பு செய்வது அதிகரித்து வருவதாக ஓர் புள்ளிவிவரம் தெரிவிக்கிறது. ஏரி குளங்களின் மீது கட்டடங்களை அசுர வேகத்தில் எழுப்பும் நமது அரசுகளின் தீவிரத்தின் மீது செயல்படும் தொலைநோக்கற்ற அரசியல் பார்வையையும் நாம் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது.
கிராமப் புறங்களில் காணாமல் போகும் குளங்களின் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகிறது.ஒரு குளம் எப்படி காணாமல் போகும் என்று நம்மிடையே வியப்பு கலந்த ஓர் கேள்வி எழக்கூடும். ஆனால் அவை உண்மைதான். ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் குளங்கள் மெல்ல காணாமல் போய்க்கொண்டே இருக்கின்றன.ஒரு குளத்தை காணாமல் ஆக்க முறைப் படுத்தப் பட்ட ஒரு சில படிநிலைகள் பின்பற்றப்படுகின்றன. அவை, செங்கல் சூளை மற்றும் இன்னபிற தேவைகளுக்காக குளங்களைச் சுற்றி மண் அள்ளுதல்; அதன் பின் குளத்தைச் சுற்றி நாலாதிசையிலும் பாவப்பட்டுள்ள படிக்கற்களை மெல்ல பெயர்த்தெடுப்பது; இதன் தொடர்ச்சியாக குளத்தின் ஆழத்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தரைமட்டத்திற்கு உயர்த்துதல். இவ்வாறாகத்தான் ஒரு குளம் நம் எல்லோரின் கண் எதிரிலேயே தன் உருவத்தை ,இருப்பை இழந்து ஒரு சமதளமாக மாற்றப் படுகிறது. இவை அனைத்தும் ஒரே நாளில் நிகழ்த்தப் படுவன அல்ல. ஒரு தவறு நடந்துகொண்டிருக்கிறது என்கிற எண்ணம் யாருக்கும் தோன்றாமல் ஒரு குளத்தின் அழிவு நிகழ்த்தப்படுகிறது.இந்த சீரழிவுகளை முன்னின்று நட்த்துவது சாதாரண வெகுஜன மக்கள் அல்ல. அவ்வாறு செய்பவர் நிச்சயம் அந்த பகுதியின் ஏதாவது ஒரு கட்சியின் பொறுப்பாளராக இருப்பார் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. இம்மாதிரி அழித்தொழிப்புகள் அவர்களுக்கே கை வந்த கலை. மணல் திருட்டு, நில ஆக்கிரமிப்பு போன்ற செயல்பாடுகளில் மட்டும் நமது அரசியல்வாதிகள் கட்சிபேதங்களை கடந்து ஓர் அணியில் நின்று செயல்படுவதன் தேவையை மிக எளிதாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும். எப்போதுமே ஒரு சாதாரண வழிப்பறிக்காரனிடம் தன் கோரமுகத்தை காட்டும் சட்டம் மற்றும் நீதித்துறை ஒருபோதும் அம்முகத்தை கோடிகளில் ஊழல் செய்யும் அரசியல்வாதிகளிடத்தில் காண்பிப்பது கிடையாது. மேலும் அத்துறை தனது விசுவாசத்தின் வாலை ஆட்டி அதிகாரவர்க்கத்தின் பிம்பமாகவே தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ள விரும்புவதை சுலபத்தில் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.
பச்சப்புள்ளாக் குளம், ஆயிகுளம், வண்ணாங்குளம், ஆண்டாசெட்டி குளம், வெள்ளக் குளம் போன்ற பெயர்களைத் தாங்கி ஒரு கிராமத்தின் அடையாளமாகவும், அக்கிராமத்தின் வரலாற்றுச் சுவடுகள் சிலவற்றை தன்னகத்தே கொண்டிருக்கின்ற குளங்களின் இன்றைய நிலை கேள்விக்குறியதாகவும் பீதியுண்டாக்குவதாகவும் உள்ளன .சராசரியாக கிராமப் புறங்களில் உள்ள குளங்களின் நீள அகலங்கள் அறுபது மீட்டராகவும் நாற்பது மீட்டராகவும் இருக்கின்றன. ஆழம் குறைந்தது இரண்டு மீட்டரில் இருந்து மூன்று மீட்டர்களாக உள்ளது. மேற்கண்ட அளவில் ஒரு குளத்தை வெட்ட இன்று பல லட்சங்களை செலவிட வேண்டியிருக்கும் என்ற பிரக்ஞை சிறிதும் இன்றி நாம் குளங்களை எவ்வித குற்றவுணர்வுமின்றி தூர்த்து கொண்டிருக்கிறோம். எவற்றையும் கண்டுகொள்ளாமல் அரசும் ஒரு பார்வையாளராகவே இருக்க விரும்புகிறது. பல ஆயிரம் கோடிக்கு கீழ் செய்தாக வேண்டிய எந்தவொரு திட்டச் செலவையும் கற்பனை செய்துப் பார்க்க கூட அரசு விரும்புவதில்லை. நீர் நிலைகளைக் காக்க கோடிகளில் ஒதுக்கீடு செய்யும் இச்சூழலில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் சில குளங்கள் காணாமல் போவதை நாம் அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.பத்து குளங்கள் இருந்த ஒரு கிராமத்தில் இன்று ஆறு குளங்களே பயன்பாட்டில் இருப்பது எவ்வளவு பெரிய சீர்கேடு? இவற்றையெல்லாம் அரசு எவ்வாறு சீர்செய்யப் போகிறது? அவ்வாறு செய்ய எடுக்கப்படும் நடவடிக்கைகள் தொலைநோக்கோடு இருக்குமா என்பன போன்ற ஐயங்கள் நம்முன் பேருரு கொள்வதை தவிர்க்க முடியவில்லை. நம்முடைய ஐயங்களை களையவேண்டிய கடமையும் பொறுப்பும் அரசுக்கு உண்டு.
கோட்டை கொத்தளமும் கொடிமரமும் நாட்டுக்கு எவ்வளவு அவசியமோ அதே அளவிற்கோ அல்லது அதைவிட கூடுதலாகவோ மக்களும் மாக்களும் குடிக்கவும் அன்றாடம் புழங்கவும் தண்ணீர் தரும் குளங்களும் ஏரிகளும் அவசியம். வாடிய பயிரை கண்ட போதெல்லாம் வாடிய மனம் கொண்ட பரம்பரையைச் சார்ந்தவர்கள் நாம். மிகப் பெரிய திட்டங்களின் மீது காட்டும் அக்கரையை அரசு கிராமப் புறங்களில் உள்ள நீர்நிலைகள் மீதும் காட்ட வேண்டும். குறிப்பாக நீர் ஆதாரங்களாக உள்ள ஏரி குளங்கள் மீதும் காட்டவேண்டும். நூறு நாள் வேலைத் திட்டத்தில் ஏரி குளங்கள் சீர் செய்யப் படுவதாகக் கூறி அரசு உண்மைநிலையை உணராமல் இருப்பது இன்னும் மோசமான சூழலையே ஏற்படுத்தும். இவ்விஷயத்தில் சிறிதும் மெத்தனம் காட்டாமல் அரசு, கிராமங்கள் உள்ள நீர்நிலைகளை ஆய்வுசெய்து தக்க நடவடிக்கை எடுப்பதன் மூலமே மக்கள் மற்றும் மாக்களின் தண்ணீர்த் தேவைகளை பூர்த்தி செய்ய இயலும்.”முறை செய்து காப்பாற்றும் மன்னவன் மக்கட்க்கு இறை என்றே வைக்கப் படும்” எனும் குறளின் ஆழத்தையும் பொருளையும் அரசு உணரவேண்டிய சரியான தருணம் இதுவே.

எல்லாம் திட்டமிட்டே நிகழ்த்தப்படுகிறது

ஒரு எழுத்தாளனாக இந்த நாடாளுமன்ற தேர்தலில் என்னால் ஏதாவது பங்காற்ற முடியுமா என யோசிக்கும் போது ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது.இந்த தேர்தலை எதிர்கொள்வதில் நமக்கு ஏற்படும் பெரிய சிக்கலே யார் எதிரி, யார் தோழன் என உணரமுடியாததே. ஒரே விதமான சொற்களையே அனைவரும் பயன்படுத்துகின்றனர்.உச்சரிக்கும் விதத்தைக்கொண்டே ஒருவர் வேற்று முகாமை சார்ந்தவர் என்பதை அறியமுடிகிறது. இளம் வயதில் நண்பர்களுடன் விளையாட்டாக சண்டைபோட்டுக்கொண்டு பிறிந்து மீண்டும் சேரும் போது ஒருவித கூச்சமும் நெருடலும் ஏற்பட்டு சங்கடப்பட்டிருக்கிறது மனம். அவ்வாறான நமக்கு நம் அரசியல்வாதிகளைப் பார்த்தால் சற்று பொறாமையாகத்தான் இருக்கிறது.ஐந்தாண்டுகள் ஒரு அணியில் எல்லா சுகபோகங்களையும் அனுபவித்துவிட்டு கடைசி நொடியில் சிரித்த முகத்தோடு எந்த வித நெருடலோ கூச்சமோ சிறிதும் இன்றி எதிர் அணிக்கு தாவவும் ஒரு திறன் வேண்டுமல்லவா?. அதற்காக நம் அரசியல்வாதிகளை அவசியம் நாம் பாராட்டித்தானாகவேண்டும். ஒரு புனைவெழுத்தாலனைக் காட்டிலும் கூடுதலான கற்பனைத்திறத்தோடு அவர்கள் மக்களிடம் பல வினோதமான கதைகளை உருவாக்கி தொடர்ந்து வெற்றியும் பெற்று வருகின்றனர்.
பிய்ந்து தொங்கும் உங்கள் கூறை வீட்டின் சாணம் மெழுகாத தரையில் அமர்ந்து உங்களோடு சேர்ந்து கம்பங்கூழைக் குடிக்க ஆசைப்படும் அந்த நபர் உங்கள் தொகுதியின் ஏதாவது ஒரு அணியின் வேட்பாளராக இருக்கலாம். ஐந்தாண்டுகள் தொகுதிப் பக்கமே திரும்பி பார்க்காத உங்கள் உறுப்பினர் நீங்கள் தேனீர் அருந்தும் கடையில் உங்களுடன் உரையாடிக்கொண்டே தேனீர் அருந்தும் அதிசயத்தையும் நீங்கள் காண நேரலாம். வானம் பார்த்த பூமியில் மழைக்கு ஏங்கி காராமணிச்செடிகளைப் பார்த்து பெருமூச்சு விடும் உங்களுக்கு ஆறுதல் சொல்லக்கூட உங்கள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஓடோடி வரக்கூடும். உங்களூர் ஆலமரத்தின் அடியில் அமர்ந்துகூட இதுவரை நீங்கள் தொலைக்காட்சியில் மட்டுமே கண்டுவந்த கட்சியின் மாநிலத் தலைவர்கள் தங்கள் வேட்பாளர்களுக்கு வாக்கு சேகரிக்கும் அதிசயம் நிகழும்.இந்த காட்சிகளை ஒரு எழுத்தாளனாக உள்வாங்கும் போது ஏற்படும் மனநெருக்கடியிலிருந்து எப்படியாவது தப்பித்துக்கொள்ளவே மனம் கிடந்து அடித்துக்கொள்கிறது. என்ன இது சின்ன புள்ளத்தனமா இருக்கு” எனும் வடிவேலுவின் நகச்சுவைதான் நம் அரசியல்வாதிகளை பற்றி நினைக்கும்போது எனக்கு ஏற்படுகிறது.
உலகம் பொருளாதார நெருக்கடியில் சிக்கித்தவிக்கும் இக்காலகட்டத்தில் மிகவும் லாபகரமான சந்தையாக இந்திய நாடாளுமன்ற தேர்தல் திகழ்கிறது.தேனீர் கடைகளில் சர்வசாதாரணமாக புழங்கும் ஆயிரம் ரூபாய் நோட்டுகளைப் பார்ப்பதன் மூலமாக நமது ஜனநாயகத்தின் இன்றைய போக்கைப் புரிந்து கொள்ளமுடியும். தங்கி இருக்கும் இடத்திலிருந்து பிரச்சாரம் செய்யும் இடத்திற்கு ஒருமுறை சென்று திரும்ப நம் தலைவர்கள் செலவிடும் தொகை எவ்வளவு தெரியுமா?. சுமார் அறுபதாயிரம் ரூபாய். ஆனால் இவர்கள் தான் நம் ஏழைப்பங்காளர்கள்.எல்லாம் காலத்தின் கட்டாயம்.இந்த சூழலில் இடதுசாரிகள் யார், திராவிட கட்சிகளைச் சார்ந்தவர்கள் யார் என்பதை கண்டுணர முடியாதபடி எல்லோரும் சலிப்பான அரசியல் மொழிகளையே பேசிவருகின்றனர். மக்கள் ஜனநாயகத்தால் கட்டப்பட்ட நமது இந்தியாவை முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்தை நோக்கித் திருப்பிய பெருமை அனைத்துக் கட்சி தலைவர்களுக்குமே உண்டு. வேட்பாளர்களின் நேர்காணலின் போது அவர்களிடம் கேட்கப்பட்ட முதல் கேள்வி, உங்களால் எவ்வளவு செலவு செய்ய முடியும் என்பதுதான். இந்த கேள்வியில் அடங்கியிருக்கும் அரசியலைக் கொண்டு நம்முடைய இன்றைய தேர்தலை புரிந்துகொள்வது மிக சரியாக இருக்கும் என எண்ணுகிறேன்.
குடும்ப அரசியலை யார் யாரெல்லாம் எதிர்த்தார்களோ அவர்கள் அனைவரும் அதே சாக்கடையில் வீழ்ந்து தங்களது பச்சோந்தித் தனத்தை தமிழகத்திற்கு உணர்த்தியதற்காக அவர்களுக்கு நாம் நன்றி கடன் பட்டவர்களாகிறோம். மக்களவை இடங்களோடு தன் மகனுக்காக மாநிலங்களவை இடத்தை சிறிதும் கூச்சமின்றி கேட்டுப் பெரும் மருத்துவர் ராமதாஸை இந்த விஷயத்தில் யாராளும் விஞ்சமுடியாது. தலைவர்களின் இம்மாதிரியான தடித்தனமான போக்கிற்கு முதல் காரணம் தொடர்ந்து அவர்களின் அடிவருடிகளாகவே இருந்து பழக்கப்பட்டுவிட்ட அக்கட்சித் தொண்டர்கள்தான். சுய லாப நோக்கங்களுக்காக நம் தலைவர்கள் மிக மோசமான தொண்டர்களையே தொடர்ந்து உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றனர். ஆகவே தான் அவர்களால் தங்கள் இஷ்டத்திற்கு செயல்பட முடிகிறது.
ஈழத்தமிழர் பிரச்சனை இந்த தேர்தலில் பிரதான இடம் வகிக்கும் எனத் தெரிந்தவுடன் தமிழ்நாட்டில் அரங்கேற்றப்பட்ட கூத்துகளுக்கு அளவே கிடையாது. யுத்தமென்று வந்தால் சிலர் கொல்லத்தான் படுவார்கள் என்றும் அங்கு நடப்பது இலங்கையின் உள்நாட்டுப் பிரச்சனை என்றும் பேசிவந்த அதிமுக பொதுச்செயலாளர் செல்வி.ஜெயலலிதா திடீரென இலங்கை தமிழர்களுக்காக உண்ணாவிரதம் இருந்து அனைவரையும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியதுதான் இதுவரை அரங்கேற்றப்பட்டதிலேயே முக்கிய கூத்தாகும். மனிதச்சங்கிலி, ரயில் மறியல், கடை அடைப்பு போன்றவைகள் கூத்திற்கு வலுசேர்ப்பவைகளாகவே பயன்பட்டன. தினம் தினம் இலங்கையில் செத்து மடியும் தமிழர்களின் பிணங்களைக் கொண்டு இங்கு அரசியல் செய்யும் நம் தமிழகத் தலைவர்கள் நிச்சயம் கொலைகார சிங்களவெறியன் ராஜபக்‌ஷேவைவிடவும் மிகக் குரூரமானவர்கள்.
ஒரு எழுத்தாளனாக இந்த அசிங்கங்களைக் கடந்து செல்வது நிச்சயம் இயலாத காரியமே.தேர்தல் பிரச்சாரங்களையும் நம்முடைய தலைவர்களின் மேடைமுழக்கங்களையும் எதிர்கொள்ள நிச்சயம் தனித்திறன்வேண்டும்.அத்திறனைப் பெற நாம் எல்லாவற்றையும் இழந்து சூடு சுரணை அற்றவர்களாக இருக்கவேண்டும். ஆனாலும் எத்தனை நாட்கள்தான் மழையில் நனையும் எருமை மாட்டைப் போன்று அமைதியாகப் பொருத்துக்கொண்டிருக்க முடியும்?. நம் தலைவர்களின் தடித்தனங்களுக்கும் குரூரங்களுக்கும் எதிராக நம் குரலை ஒரு சிறிய அளவில் கூட உயர்த்த தயங்குவோமாயின் நம்மைவிடவும் கீழானவர்கள் வேறெவரும் இருக்கமாட்டார்கள் என்றே நினைக்கத் தோன்றுகிறது. நெருக்கடியான இந்த அரசியல் சூழலில் நிச்சயம் உங்களின் கருத்துக்களும் எதிர்வினைகளும் இன்னும் கூடுதலான பல வாசல்களைத் திறக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்போடு காத்திருக்கிறேன்.